Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Kogels en kerken

De voorbereidingPosted by Pieter 08 Feb, 2018 17:43:27
De kogel is door de kerk! Meer zelfs, er zijn al drie kogels door evenveel kerken. Allez, figuurlijk hé, want als ik hier al meteen kogels door kerken ga schieten, zullen ze me niet te graag zien komen op die Compostela route.
De eerste kogel: ik ben officieel lid van "het compostelagenootschap". Ik was niet van plan dat te doen, zag er nog het nut niet van in maar het blijkt toch interessant te zijn om daar lid van te zijn. Binnenkort mag ik mijn stempelboekje in ontvangst nemen. Dat document is nodig om te kunnen overnachten en van andere voordelen te kunnen genieten op de alom gekende route naar Compostela. Handig meegenomen. Daarenboven krijg ik via mijn lidmaatschap toegang tot een aantal onderdelen op hun website waar tonnen nuttige info op te vinden is. Vooral de voorbereiding en tips van andere fietsers zullen met veel aandacht worden gelezen.
De tweede kogel: mijn volledige reis wordt gedocumenteerd in KW-magazine! En dat is meteen een kanonskogel! KW-magazine is de bijlage bij de Krant van West-Vlaanderen. Met zo'n 340 000 lezers is dit een gigantisch bereikt publiek. Uiteraard betekent dat niet dat ik deze blog laat voor wat ze is, het is een en/en verhaal. Maar het betekent wel dat ik kan publiceren: foto's en tekst. Het betekent ook dat er wekelijks een filmpje op hun facebook-pagina komt met een kort verslagje van de week. Het is dus plots meer dan zomaar een fiets-rit naar Lissabon. Het wordt, naast genieten, afzien en mijmeren, ook werken en op tijd opleveren. Deadlines halen en kwaliteit bewaken. Een extra dimensie die me scherp moet houden op werk-vlak en dat vind ik geweldig!
We hebben meteen een rode draad door de heel reis verweven. Ik ga op zoek naar West-Vlamingen onderweg. Ik ben nu bezig mijn route vast te leggen. Eenmaal dat klaar is, lanceer ik nog een oproep om contacten te leggen. Ik heb al één adres, ik heb er nog wel meer nodig maar dat komt goed. Het zal in elk geval een boeiende meerwaarde zijn in de reis. Zeker als dat West-Vlamingen zijn met een verhaal. Reizigers, avonturiers, mensen die zich voor de een of andere reden in het buitenland hebben gevestigd, ... Van zodra er een boeiende geschiedenis mee te maken heeft, wordt het ongetwijfeld boeiend genoeg om mijn fiets even aan de kant te zetten en in het verhaal te duiken. Die verhalen komen dus, samen met mijn eigen verslag en sprekende foto's in de krant.
En dan de derde kogel. Eentje waar ik - dat weten de mensen die alles al heb gelezen op deze blog - al een tijd mee worstel. Welke camera neem ik mee? Zoals ik al aangaf, is mijn huidige materiaal te zwaar. Dat is geen optie. Ik ben dus op zoek gegaan, in verleiding gebracht en bezweken voor een compleet nieuw toestel. Geen evidentie. Je moet je er toch even over zetten als je al je hele foto-carrière met hetzelfde merk aan de slag bent. Maar technologie staat niet stil en ik moet ook echt wel aan dat gewicht onderweg denken. Daarnaast is het sowieso eens tijd om te vernieuwen en waarom dan keihard vast houden aan wat ik heb liggen? Genoeg spanning opgebouwd: het wordt een Sony Alpha 7 RIII met daarop een 24-105 mm objectief en een extra prime-lens voor de portretten. Een beest van een toestel: 42 miljoen pixels, een gigantisch dynamisch bereik, heel goed in hoge iso's, snel en flexibel. Exact wat ik zoek. Ok, het is geen mini-toestel maar dat was ook niet het plan. (de foto in bijlage geeft een idee) Ik wou lichter maar toch heel professioneel materiaal en daar beantwoordt dit schatje helemaal aan. Ik heb hem nog niet in handen maar geduld is ook iets wat ik me eigen moet maken tijdens zo'n trip. Ideale oefening dus...

We zijn er nog steeds niet helemaal klaar voor, maar wel alweer een beetje meer klaar dan we ooit klaar waren. En hoe dichter die datum komt, hoe meer ik het gevoel heb dat het een MACHTIG avontuur zal worden.

  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post10

Sleutelen en trainen

De voorbereidingPosted by Pieter 31 Jan, 2018 18:33:15

Het begint te naderen hoor, mensen! 4 april komt met rasse schreden dichterbij. Tijd om nog een tandje bij te steken.

Op materiaalvlak heb ik vorige week een grote stap gezet. Decathlon zal mij dankbaar zijn. Mijn fiets is ondertussen al wat meer reis-baar:

- 2 bidonhouders met telkens een bidon van 950 ml - er moet voldoende gedronken worden onderweg... water welteverstaan

- Een nieuw triatlonstuur. De oude bleek toch niet zo stevig meer en is dus vervangen door een gloednieuw exemplaar. Een extra stukje stuur zorgt voor meer variatie in mijn houdingen waardoor ik mijn nek en rug wat hoop te sparen

- Een dag-tasje voorop. Het kleine zakje hangt tegen mijn stuur aan mijn frame en is klaar om mijn dagelijkse benodigdheden bij te houden: portefeuille, wat eten, ... Het kan snel mee en snel terug op de fiets.

- Klikpedalen. Ja hoor, het is toch van da! Klikkerdeklik op de fiets, extra kracht bij het klimmen. Maar wel lekker los gezet zodat ik mijn voeten er vlot uit krijg en dus minder kans heb op smerige valpartijen. Of dat hoop ik ten minste.

- 2 anti-lek banden. Ze liggen er nog niet op, mijn huidige banden zijn nog in prima staat dus nog niet nodig om nu al te vervangen maar ik leg die anti-lek sluffers er zeker op voor ik vertrek. Zo kan ik al eens met sprekend gemaak door een veld punaises fietsen. Een mens weet nooit wat hij zal tegen komen onderweg.

- Een reserve-binnenband. Eentje is genoeg, ik heb materiaal bij om banden te herstellen maar wil dat liever niet zomaar onderweg moeten doen. Ik kan dus, als ik door dat punaiseveld toch een lekje heb, snel een nieuwe band voorzien en dan het nodige oplapwerk in alle rust uitvoeren aan het einde van de dag.

- Kleertjes. Nog niet de hele set, ik wil alles even testen voor ik verdere aankopen doe maar ik heb toch al een mooi arsenaal: regenbroek, regenjas, fietstrui, handschoenen en - vooral - een onderbroek. Huh? Jaja, een onderbroek voor op de fiets. Met een stevig kussentje voor mijn poepeschete zodat ik zachtjes mijn krent op mijn zadel kan neervleien.

- Een zonnebril met verschillende glazen. Want een zonnebril op de fiets is ook heel handig om vliegen uit je ogen te houden. Maar op een duistere dag rijd je liever niet met een donkere bril rond. Ik kocht er dus eentje met 4 verschillende glazen: donkere tegen de zon, gewone tegen de vliegen, gele tegen de mist en een roze omdat het leven nu eenmaal mooier is door een roze bril. Jammer dat je maar één setje glazen tegelijk kunt gebruiken. Wat doe je bij een mistige dag met af en toe een straaltje zon waarop de moraal niet goed zit? Dan wil je toch geel, donker én roze op je neus?

- Een gsm-houder. Mijn smartphone zal ook als fiets-gps dienen. Handig als je dan ook af en toe eens op het schermpje kan turen waarheen de route je brengt. Ik heb het ding al netjes bovenop dat nieuwe stuur gemonteerd zodat ik mooi zicht heb op mijn routeplanner.

Een hele boterham (en dito rekening) maar wel allemaal van belang. En we zijn er nog niet. Ik heb nog wat gerief nodig. Een extra onderbroek of 2 zal nuttig zijn. Niet dat ik van plan ben om in mijn broek te plassen maar een paar liter zweet per dag zullen er ook voor zorgen dat die broekjes al eens een wasbeurtje kunnen verdragen. Nog truitjes, een extra afritsbare broek, fietstassen, ... Voer voor volgende aankopen.

Materiaal moet getest worden en de benen moeten ingereden geraken. Een vergadering met vzw Contano, waar ik peter van ben, ging door in Roeselare ipv Oostende. Ideaal om even over en weer te fietsen... dacht ik. Man man, wat een wind! De hele weg had ik wind tegen en die wind waaide hevig. Op zich geen probleem, ware het niet dat die vergadering op tijd start en ik er ook op tijd wilde zijn. Ik deed er toch langer over dan gedacht. Dat de batterij van mijn gsm (en dus gps) leeg was en ik mijn powerbank niet mee had, deed er geen deugd aan. Ik belandde in het centrum van Roeselare waar ik nog maar eens met koning auto werd geconfronteerd. Ongelooflijk hoe sommige mensen de fietser compleet lijken te negeren. Ik ben nochtans redelijk zichtbaar, denk ik. De bestuurder van de stevige Mercedes die me net niet van de baan reed, wist me zelfs fijntjes te vertellen dat ik links van de auto's moest rijden. Pardon? We rijden toch rechts in België? "Ja, maar als het druk is, moet jij links rijden". Zijn er verkeersdeskundigen onder de lezers die daar iets kunnen over vertellen? Want ik heb er in alle geval nog nooit iets over gehoord.

Hoe dan ook, ik kroste me in het zweet voor zo'n 32 km. Daarna vergadering en dan terug de fiets op voor dezelfde 32 km in tegengestelde richting. Deze keer met wind in de rug. Heeeerlijk! Mijn gemiddelde snelheid vloog de lucht in, ik spurtte in no time naar Ettelgem terug. Conclusies na 60 km fietsen? Ja hoor!

- Geen zadelpijn! Leve de nieuwe onderbroek!

- Toch weer wat knie-pijn. Beetje geforceerd tijdens de rit tegen wind.

- Veel nekpijn. Maar daar wordt aan gewerkt.

- Goeie regenbroek.

- Regenjasje lijkt me niet 100% waterdicht

- ZWETEN JONG!! Moeilijk te zeggen dus of ik nat was van de regen of enkel van 't zweet.

- De moraal zit goed. En dat is toch wel belangrijk. Ik hoop echt door die fysieke klachten te geraken maar als dat ok is (en blijft), dan wordt die tocht een super avontuur.

Na die eerste stevigere test is de tijd zeker rijp om nog wat extra info te gaan inwinnen bij mensen die dergelijke tochten hebben ondernomen. Gisteren zat ik samen met Luc, hij stapte al 5x naar Compostela, waaronder eenmaal van Oudenburg naar daar en eenmaal van Lissabon naar daar. Dat covert dus zowat mijn hele route. Prima leesvoer, heel bruikbare tips en een duidelijke route die mij aan mijn rode draad kan helpen. Dat ziet er dus goed uit. Wat zeker al vast staat is dat mijn eindbestemming niet mijn doel mag worden. Het doel moet de hele reis zijn, het onderweg zijn, mensen ontmoeten, mezelf tegen komen, genieten en... afzien.



  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post9

Een nieuw jaar, nieuwe afspraken

De voorbereidingPosted by Pieter 12 Jan, 2018 14:33:16
We zijn er! 2018! Het jaar van de tocht. Nu komt alles toch gevaarlijk dichtbij. Tijd om concreter te worden maar eerst en vooral tijd om iedereen een prachtig jaar te wensen. Een jaar vol avonturen, dromen, plannen en ideeën.
2018 wordt dus het jaar waarin ik één van die plannen uitvoer. Eén van die gerijpte ideeën ga plukken. Of dat toch op zijn minst proberen. Nog steeds niemand die zegt dat dat ook zal lukken maar mijn motto luidt: niet geschoten is altijd mis. 't Is te zeggen, dat was een motto dat ik ooit hoorden van Jorrik. Jorrik en Kirsten zijn Nederlandse vrienden van ons die we ontmoetten op onze wereldreis. Tijdens een kook-workshop in Thailand liepen we elkaar tegen het lijf. Het contact bleef er, het warme gevoel bij elke ontmoeting ook. Het is ondertussen al een hele tijd geleden dat we hen zagen, ze wonen nl al een paar jaar in Aruba en daar geraak je dus niet met de fiets. Maar niets zegt dat ook die reisbestemming eens op onze agenda terecht komt... Zie je wel, Nederland/België hoeft niet altijd een halve veldslag te zijn.
Een extra voordeel aan het starten van een nieuw jaar, is dat rond die jaarwisseling wat sparrenhout wordt binnen gesmokkeld in de vorm van een kerstboom, dat daaronder, naast een os en een ezel en van die dingen, ook wat cadeautjes worden gefrommeld en dat een paar van die cadeautjes mijn richting uit kwamen. En je raadt het nooit! Hier en daar zat in die cadeautjes al wat fiets-materiaal verstopt. Meer zelfs: 2 van die cadeaus bevatten een bon voor nog meer fiets materiaal. Decathlon en Gino Carts & Bikes, je mag van mijn nog een bezoekje verwachten... Bij de eerste bestel ik alvast "wind-achter", bij de tweede "constant berg-af". Dat komt echt nog goed hoor, heel die trip!
Verder ben ik nog steeds trouw naar de fitness aan het hollen en me daar in het zweet aan het werken op de fiets en andere toestellen. Gezien het sombere weer, kom ik wat te weinig de baan op met de fiets dus moet die fitness dat goed maken. Het zal in elk geval geen kwaad kunnen, zo veel is zeker.
Aan mijn fiets zelf heb ik ondertussen ook al wat gesleuteld. Ik had nog een (heel) oud triatlon-stuur liggen en heb dat ding op mijn stalen ros gemonteerd. Vanavond eens testen hoe dat in de realiteit werkt. Als dat niet lukt, dan moet er een nieuwe op want af en toe van houding kunnen wisselen is redelijk noodzakelijk als je de hele dag op de fiets zit. Toen ik vroeger naar school/werk fietste, lag ik bijna de helft van de weg op dat stuur. Ik merk nog steeds dat ik veel vlotter fiets als ik dat doe. Het zou dus stom zijn het niet te monteren. Nòg vlotter naar Lissabon. Sebiets kom ik daar te vroeg aan!
Aangezien april nu snel dichter bij komt en ik meer en meer met mijn hoofd bij die fietstocht zit, zal alles nu wel in een stroomversnelling terecht komen. De volgende afspraken worden al vast gelegd: maandag ga ik op bezoek bij een redactie om daar mijn idee te posten, ik leg nog contacten met mensen die de tocht al deden en blijf gestaag mijn trainings-ritme opvoeren. Van zodra het weer een beetje mee zit, wordt dat nog intensiever. Ook de camera-zoektocht krijgt stilaan vorm, al wacht ik nog steeds wat op de evoluties op de markt, daar heb ik nog wel wat tijd voor. Wordt, zoals gewoonlijk, vervolgd...

  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post8

Bike Solutions solves it all?

De voorbereidingPosted by Pieter 04 Dec, 2017 11:58:42
Vorige week stond mijn afspraak bij Bike Solutions op de agenda. Een analyse van mij en mijn fiets, kort gezegd. Hoge verwachtingen had ik niet want naar mijn gevoel stond mijn fiets toch behoorlijk correct afgeregeld. Het kan nooit kwaad alles eens te analyseren. Op weg naar Varsenare zonder verwachtingen dus.
Het startte met een verkennend gesprek: fiets je veel, wat zijn je plannen, heb je klachten, ... Alles netjes genoteerd en dan op de mat voor een meting.
Stap 1: lenigheid. Conclusie: kleine ramp. Maar dat wist ik al van in de tijd bij de karate trainingen. Een trap naar het gezicht van je tegenstander lukte me enkel als die tegenstander aan één van de volgende voorwaarden voldeed: hij/zij was 8 jaar, hij/zij zat op zijn knieën of hij/zij had een groeistoornis waardoor hij/zij slechts de hoogte van een 8-jarige bereikte. Lenig ben ik dus nooit geweest en zal ik hoogst waarschijnlijk ook nooit worden, geen groot nieuws dus.
Stap 2: opmeting van mijn hele lichaam. Daar wel groot nieuws! Mijn lengte? 1m84. Bij mijn laatste meting was ik 1m81 maar dat is jaaaaaren geleden dus dat kan wel kloppen. Kijk 's aan, ik ben gegroeid! En dat op 39-jarige leeftijd. The sky is the limit, waar zal dat eindigen? De grapjes met goeie vriend Steven over onze lengte zullen plots een andere wending krijgen. Ik grapte al verschillende keren met een hem omdat ik overtuigd was dat hij kleiner was dan ik maar eigenlijk groter bleek te zijn. Beware, Steven, I'm on my way!
Naast mijn totale lengte werden ook mijn benen, armen, schouders en voeten gemeten. Hier geen verrassingen: mijn voeten zijn natuurlijke zwemvliezen, mijn schouders zijn quasi onbestaande (mijn armen komen zowat rechtstreeks uit mijn nek) en mijn armen zijn langer dan gemiddeld (ik heb een lange arm, komt goed uit als je fotograaf bent).
Stap 3: opmeting van de fiets. In mijn inleidend gesprek had ik aangegeven af en toe wat pijn te hebben in mijn rechter knie, na het fietsen. Dat is logisch, volgens mevrouw Bike Solutions, want mijn zadel staat veel te laag! Huh? Te laag? Ik dacht dat die goed stond! Neen hoor, hij moet liefst 5 cm de hoogte in. Fiets op de rollen en testen maar. Probleempje: die fiets staat al een goeie 5 cm van de grond op de rollen, het zadel nog eens 5 cm naar boven en ja hoor, daar heb je het: ik geraak er niet meer op. Lenigheid, remember... Lekker gênant: er kwam een opstapje aan te pas. Op het trapje en dan het zadel op. Ik voelde me een karakter uit een of andere Jommekes-strip die niet op zijn paard geraakt. Nog een geluk dat ik daardoor niet achterstevoren op die fiets terecht kwam.
Ik fietste vrolijk op de rollen, met mijn blik op het scherm gericht dat in alle kleuren (geen geuren, God zij dank) mijn achterwerk in beeld bracht. Drukpuntmeting, noemen ze dat. Alles moet mooi in evenwicht geraken: blauw is goed, rood is slecht, alles er tussen moet naar blauw neigen. Na wat geregel en gesleutel is dat zowaar nog gelukt ook. Zadel uiteindelijk 4 cm hoger - correctie: 38 mm, stuur een paar cm naar beneden waardoor, volgens mijn rapport het volgende gebeurde: "door het vlinderstuur meer naar voor te kantelen, zit de atleet iets sportiever". Lezen jullie dit nog even aub? Jip, inderdaad, je leest het goed "de atleet". Hier zit ie dan, na 3 maand fitness, fietsen en zwemmen ben ik plots gepromoveerd tot atleet. Die titel is me nog nooit toebedeeld. Nu dus wel.
Volgende taak: testen. Zo veel mogelijk fietsen en kijken of ik nu nog last heb van die knie, van eventueel zadelpijn, van mijn rug, ... Als alles goed gaat, moet die fiets nu correct afgeregeld zijn en kan ik pijnvrij naar Lissabon fietsen.
Ik heb weer een beetje meer 't gevoel dat dat zal lukken. We kunnen weer verder met de voorbereiding!

Wat voelt het fijn te kunnen afsluiten met deze:
Groeten, de atleet! :-)

  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post7

De eerste afspraak

De voorbereidingPosted by Pieter 08 Nov, 2017 11:55:58
Alles heeft een tijdje stil gelegen wegens veel werk en andere prioriteiten maar in mijn hoofd blijft de voorbereiding lustig verder lopen. Die hersenspinsels resulteren in een eerste afspraak: bike solutions zal op 23/11 de houding op mijn fiets bekijken, analyseren hoe ik zit of zou moeten zitten en wat er aan mijn tweewieler moet aangepast worden om mijn zonder fysieke klachten in Lissabon te krijgen. Hopelijk komen ze niet met de analyse "meneer, zou je niet beter met de auto naar daar rijden?"... Daar lees je alles over in een volgend verslag, ik zal het jullie niet onthouden.
Ondertussen ga ik nog vrolijk verder naar de fitness en train ik thuis op de hometrainer. Kilometers in de benen, conditie opbouwen, het komt in orde, hoor ik me mezelf vertellen. Al lag ik afgelopen zondag wel even in de lappenmand. Een uitstapje naar Wissant met lekkere Franse mosselen moet mij genekt hebben. Eén van die mosselen zal niet zo fris geweest zijn als hij had moeten zijn waardoor ik zondagavond, na een dag volharden, mijn maaginhoud langs de verkeerde kant zag verschijnen. Zwetend en puffend verloste ik me van de onfrisse mossel waarna ik me eindelijk wat beter voelde. Na Brusselmans' "Het mooie kotsende meisje" kon je kennis maken met "de ... kotsende jongeman" (de ... mag je zelf invullen). En dat op het verjaardagsfeest van dochterlief. Geen dessert, geen uitgebreid maal, hetgeen ik al binnen had, lag er weer uit. Goed voor de vetverbranding en de gewichtsbeheersing, dat wel. Maar het lijkt me toch een strakker plan om dat tijdens de fietstocht niet te herhalen.
Maar kijk, het is voorbij, we zijn er weer door en ik kan er weer tegen aan. Afspraken maken, lezen, voorbereiden en de badkamer afwerken. Niet dat dit laatste iets met die fietstocht te maken heeft, maar ik ben er wel mee bezig: schilderen, vloeren, kastjes hangen, betegelen, ... Voor ik vertrek, wil ik nog even in bad liggen weken zodat ik netjes gewassen de fiets op kan. Het ziet er naar uit dat dat zal lukken.

De moeilijke beslissing over welke camera ik mee zal nemen op de trip blijft ook nog door mijn hoofd spelen. Tijdens een info-avond van de beroepsvereniging van fotografen, maakte ik kennis met de nieuwste Sony-aparatuur. Ik moet zeggen: dat ziet er indrukwekkend uit! Klein, licht maar o zo krachtig. Het jammere is en blijft natuurlijk dat ik in dat geval van merk moet veranderen en bvb mijn flitsen niet kan gebruiken. Nog even wachten dus met wat Nikon op de proppen komt maar ik moet toegeven dat die Sony mijn behoorlijk kon bekoren. Dat het een spiegelloze camera wordt, staat zo goed als vast. Die dingen zijn echt wel top! Professioneel maar een stuk lichter dan mijn huidige toestellen zonder aan kwaliteit in te boeten. In tegendeel... Bij deze een warme oproep: komaan Nikon, DO SOMETHIN'!

  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post6

The tickets!

De voorbereidingPosted by Pieter 25 Sep, 2017 15:08:41
"Het is gebeurd!" zou Erik Van Looy scanderen. De tickets zijn geboekt!
There is no way back! Inge en de kindjes hebben een ticket heen en terug. Ik heb er eentje "one way". Lisbon-Brussels. Nu MOET ik dus in Lissabon zien te geraken. Haha! Een extra motivatie!
En nu MOET ik me ook nog wat meer beginnen voorbereiden. Aangezien ik de laatste tijd druk bezig ben geweest met fotograferen, vooral op Filmfestival Oostende, is alles een klein beetje blijven liggen. Al ben ik nog flink naar de fitness blijven gaan, ook al waren het lange dagen en korte nachten tijdens FFO. Mijn conditie-opbouw blijft gestaag de lucht in gaan. Dat zal nu een klein beetje stil vallen omdat ik, traditiegetrouw na FFO, de weerbots krijg van het weinig slapen. Een beetje ziekjes, niets ernstigs maar ik heb wat tijd nodig om op krachten te komen. Daarna vlieg ik er weer even enthousiast in als voorheen. Heel flink met een eigen slotje met het sleuteltje aan een lanyard rond mijn nek zodat ik niet iedere keer die grote tang nodig heb om mijn slot door te knippen. We leren bij, en snel.

  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post5

I wanna quit the gym

De voorbereidingPosted by Pieter 07 Sep, 2017 14:13:44
Om zo'n beetje het vormpeil op te bouwen en wat kilometers in de benen te krijgen, haal ik de fiets nu veel meer uit de garage dan vroeger. Er blijft een redelijk probleem met dat kleine spiertje tussen mijn schouderbladen die maar niet wil plooien. Daar moet nog wat aan gewerkt worden. Ik heb ondertussen een adres liggen van iemand die me correct moet positioneren op mijn stalen ros zodat lichamelijke kwaaltjes tot een minimum beperkt worden of - als het een beetje kan - helemaal de wereld uit geholpen worden. Het is behoorlijk druk geweest in fotografieland waardoor ik er nog niet ben geraakt maar ik maak daar binnenkort werk van. Dan moet ook dat opgelost geraken.
Eén van de tests die me te wachten stond was een reportage rond de opening van de A11. Tussen het voorjaar van 2014 en het najaar van 2017 werd deze gloednieuwe en meteen ook duurste autostrade gebouwd. De nieuwe snelweg maakt de link tussen de N31 in Brugge en de N49 in Westkapelle. De A11, met een totale lengte van 12 kilometer, zorgt voor een vlotte verbinding van de Zeehaven van Brugge met het binnenland. Om dat nieuwe stukje asfalt in te huldigen, werd op 26 augustus de rode knop ingedrukt die de bruggen deed zakken zodat iedereen er met de fiets - of andere niet gemotoriseerde voertuigen - zijn gang kon gaan. De autostrade op rijden met je fiets is nogal gevaarlijk en schijnt strafbaar te zijn, maar deze keer dus niet en zo rolden duizenden wielen over de rijstroken waar ondertussen ook weer duizenden autobanden rollen. Heerlijk was het, onder een stralende zon. De haven van Zeebrugge, die betrokken was bij de hele aanleg, had me gevraagd hier een reportage over te maken. Om de 12 km niet te voet te moeten afleggen, had ik mijn fiets geladen met een deel van mijn camera-materiaal. Ik gleed vloeiend tussen de menigte de snelweg op. Het enige verschil met die menigte, is dat ik om de haverklap stopte om foto's te maken. Dat is wat me te doen staat tijdens mijn rit naar Lissabon: fotograferen. Niet zo veel als die dag, uiteraard, maar wel geregeld genoeg om alles mooi te documenteren. Het zal een kleine uitdaging zijn om me op dat vlak wat in te tomen en niet om de kilometer de remmen dicht te trekken om de camera boven te halen. Aan het tempo waarop ik die zaterdag heb gefietst, ben ik in 2022 nog niet in Lissabon. Ik vermoed dat ik onderweg net iets minder volk zal tegen komen en dus minder foto's zal maken. Gerichter. Meer geconcentreerd rond het mooie licht in de ochtend en avond. Dus dat komt goed. Wat wel nog iets zekerder is, is dat ik ander materiaal nodig heb. Veel te zwaar, die camera. Zwaar en groot. Het moet lichter en kleiner maar ik wil niet inboeten aan kwaliteit. Een recente workshop leerde me dat Fuji heel degelijk materiaal te bieden heeft, een gerucht op interent vertelt me dat Nikon met een toppertje zou komen op het vlak van spiegelloze systeemcamera's, ... We hebben nog tijd maar ik wil ook nog wat ruimte om dat materiaal te testen, dus ik kijk al rustig rond wat de toekomst biedt. Dat wordt nog een boeiende zoektocht!
Een andere concrete stap in de voorbereiding was het aanschaffen van een fitness-abonnement. De wintermaanden staan voor de deur en de school is terug gestart waardoor ik me minder op de fiets zal kunnen verplaatsen. Het abonnement lag al een maand stof te verzamelen op mijn bureau en is nu eindelijk in gebruik genomen. Als je ergens mee start, dan moet je goed starten. Je krijgt immers maar één keer de kans om een eerste indruk na te laten. En dat is wat ik deed, een stevige eerste indruk nalaten. Hopla, recht in de geschiedenisboeken van the gym. Ik had me half en half voorbereid op dat eerste fitness-bezoek door diagonaal de huisregels te lezen. In mijn diagonale leesrichting had ik iets tegen gekomen over een hangslot voor je kleding-kastje maar dat had ik meteen naar de achterkant van mijn hersenpan verbannen. Ik wandelde dus die fitness-club binnen zonder hangslot maar met de vraag hoe alles in elkaar zit. Ik kreeg er een (heeeeel) beknopte uitleg en werd richting kleedkamer verwezen. Voor ik me in mijn sportkledij hulde, liet ik fijntjes weten dat ik geen hangslot mee had. Geen probleem, je kon er eentje lenen van de club. Voilà, de weg naar Lissabon lag weer wat meer open. Vol goeie moed liet ik mijn sportlusten de vrije loop.
Lekker getraind, dacht ik, want ik ben absoluut geen fitness beest maar ik merkte toch dat mijn t-shirt nat was na mijn korte training. Dat lijkt me wel een signaal dat ik dat goed heb gedaan (en neen, ik heb niet stiekem een halve emmer water over mij uitgekieperd). Zweten mannen, dat moet je doen in de fitness, zweten! Einde training na een half uurtje - ik moest de kindjes van school ophalen en had dus weinig tijd. Maar dan begon het zweten pas goed... Het minisleuteltje dat op dat gigantische hangslot paste, was spoorloos. Nergens te vinden. Ik ben zeker dat ik het in mijn broekzak had gestopt maar daar was het niet te vinden. Foetsie. Op mijn knieën speurde ik de zone rond de door mij gebruikte toestellen af. Niets. Op mijn buik dan maar. De blikken van de spierbundels in mijn omgeving kruisten elkaar vragend bij het zien van zoveel overgave. Zwetend en puffend strompelde ik naar de balie. "Ik ben mijn sleuteltje kwijt, hebben jullie een reserve?". "Neen, sorry, dat hebben we niet". "Hey, geen probleem, ik zoek nog even verder". En hop, daar lag ik weer, plat op de buik onder het volgende toestel. Dat leek me nog wel een goeie oefening, in plaats van gewichten op en neer te sleuren, neem eens je sleuteltje, sluit je ogen en gooi het zo ver mogelijk achter je weg en dan zoeken maar. Op de buik, op de knieën, terug recht, terug op de buik, terug recht. Schrijf maar op, binnenkort vragen ze me daar om groepslessen te geven. De calorieën vlogen in de dikke druppels van me af. Kilo's magerder strompelde ik terug naar die balie. "Sorry, ik vind het echt niet terug". "Dan gaan we je slotje moeten door knijpen". "Ok, doe maar". De baliemedewerker/fitnessbeest/spierbundel van dienst dook op met een full size kniptang waarmee hij in een wip mijn slotje halveerde. Entree in de fitnessclub: geslaagd! Al kon ik die scene uit Friends maar niet uit mijn hoofd zetten telkens ik richting die balie wandelde... Voor wie dit vergeten is of nooit heeft gezien: https://www.youtube.com/watch?v=-_LM2ZlbmP8



  • Comments(1)//www.delustigeavonturiers.be/#post4

Inspiratie en speurwerk

De voorbereidingPosted by Pieter 18 Aug, 2017 11:12:21
Het leuke aan een project voorbereiden is dat je tijdens de voorbereiding in je hoofd al een beetje op reis bent. Er gaat geen dag voorbij zonder dat mijn gedachten al even de fiets op stappen en een lichte helling beklimmen. Heerlijk! En blijkbaar heeft mijn omgeving dat ook opgemerkt. Er komt info van alle kanten. Nuttige info zelfs, hoe handig is dat!
Zo ben ik al even gaan sleutelen aan die klikpedalen en heb ik alles nog eens goed getest. De conclusie van vorige post begint stevig te wankelen. Mijn voet raakt vlotjes uit het pedaal en ik denk dat ik toch met klikpedalen ga rijden. Ik moet nu eenmaal de Pyreneeën over en het staat als een paal boven water dat dat makkelijker gaat met klikpedalen. Verder te testen dus.
Ik schuim al regelmatig het internet af op zoek naar het juiste materiaal. Het kan niet de bedoeling zijn dat ik halverwege de strijd moet staken omdat ik met het verkeerde gerief de baan op ben. Mijn vrouw haar fietsband was tot op de draad versleten waardoor ik me nog eens kon oefenen in het vervangen van een band. Ging vlotjes. En ik ben weer wat materiaal op het spoor gekomen. Banden waarmee je minder snel lek rijdt. Niet goedkoop maar dat bespaar je uiteraard in tijd en miserie. Voor ik vertrek, vervang ik dus nog de banden op mijn fiets, dat staat al op de to-do lijst. Verder blijft het nog bij grasduinen, ik koop nog niets omdat ik geen overhaaste aankopen wil doen. Maar ik weet wel al wat er op mijn nieuwjaarslijstje zal staan. Een kleine tip? Iets met fietsen en bonnen en van die dingen...
Naast fietsmateriaal heb ik nog wat zoekwerk voor allerlei elektronica. Niet in het minst de camera... Het is UITERAARD de bedoeling dat ik tijdens de rit heel veel ga fotograferen en dat wil ik met een degelijke camera doen. Mijn professioneel cameramateriaal mee sleuren is echter gekkenwerk. Camera's, objectieven, statief, flitsen, ... alles samen weegt het goedje meer dan 20 kg. Dat is te veel. Bergaf wordt dat leuk, maar bergop wordt dat een hel. Daarenboven neemt dat ook veel te veel plaats in, ik zou me al een remorkske moeten aanschaffen om alles mee te zeulen, gelet op het feit dat ik ook wat kleren en een tandenborstel mee wil. Ik werk al mijn hele carrière met Nikon en ben mijn materiaal goed gewend. Betrouwbare toestellen, ik ben er heel tevreden over. Er zijn echter al een aantal collega's die hun zware reflex-toestellen naar de tweedehandsmarkt hebben verwezen om alles te vervangen door spiegelloze camera's. Vooral de Fuji X-T2 lijkt een heel degelijk toestel. Het grote voordeel is uiteraard dat die dingen een stuk kleiner en lichter zijn maar echt mini zijn ze nu ook weer niet. Het grote nadeel is dan weer dat ik tegen een behoorlijke investering aankijk als ik me een body en een aantal degelijke lenzen wil aanschaffen. Ook weer stof tot nadenken dus... Hoe het ook zit, het moet kwaliteit zijn waar ik in alle omstandigheden mee kan fotograferen en het moet tegen een stootje kunnen. Niet dat ik van plan ben om bij iedere bocht tegen het asfalt te gaan, maar het kan wel eens gebeuren...
Ondertussen lees ik lustig verder in 2 boeken die me wat info kunnen verschaffen. Afgelopen maandag is daar echter een klepper bij gekomen die al een paar dagen naar me ligt te lonken. Een boek dat me ongetwijfeld een karrenvracht aan tips zal opleveren. We kregen het van een goeie vriendin, ik ben er haar nu al eeuwig dankbaar voor. "One year on a bike" van Martijn Doolaard. Wat een toepasselijke naam! Die mens krijgt waarschijnlijk ook geregeld de vraag of dat zijn echte naam is. Die vraag krijg ik ook. CLICteur, 't kon niet anders of ik werd fotograaf, toch? "Is dat je artiestennaam, mijnheer?"... Maar we wijken af, terug naar het boek. Mijnheer Doolaard doolde 365 dagen rond op zijn fiets. Hij vertrok in Amsterdam en kwam een jaar later toe in Singapore. Af en toe een lift en 2 vluchten maar de rest fietste hij zelf. Op het einde van het boek staan zijn statistieken. 212 dagen gefietst, 16032 km op de teller (effectief gefietst), 90417 m gestegen, hij vermagerde 12 kg, had (slechts) 7 platte banden en is zowaar geen enkele keer gevallen. Mijn trip naar Lissabon is een ritje naar de bakker voor deze avonturier. Prachtige fotografie en ongetwijfeld hoogst interessante teksten. Ik zal dat boek verslinden, dat is al zeker!



  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post3
« PreviousNext »