Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

De laatste rit en de verrassing

De Reis...Posted by Pieter 08 May, 2018 19:48:52

Eerst terug naar gisterenavond. Ik ga iets eten en vraag waar ik terecht kan. Er zijn verschillende mogelijkheden maar het hoeft niet uitgebreid te zijn dus ga ik naar Barzinho, een jazz-café waar ze lekkere burgers zouden hebben en het gezellig zitten is. Ik fiets tot in het dorp. Het is raar fietsen zonder de zakken aan de fiets, precies of ik heb minder stabiliteit. Ik moet een klein stukje klimmen en merk direct het verschil. Dat gaat vlotjes!

Ik kom de bar binnen en ben er alleen. Hij is pas open en er is nog geen enkele klant. Aangename jazz muziek heet me welkom. Ik zet me aan een tafeltje en bestel een burger. Na een tijdje komen nog wat gasten binnen druppelen. Ik heb wel zin in een babbel en verzet me naar de bar. Naast me zit een jonge Australiër, Joe. Hij is voor lange tijd op reis, eerst drie maand door Zuid-Amerika en nu is hij via Lissabon hier terecht gekomen. Door een misverstand. Een vriend van hem heeft ergens in de buurt een pub maar dat blijkt helemaal hier niet te zijn. Hij heeft het naar zijn zin en besluit nog wat te blijven. Na Portugal is hij van plan zich een paar maand in Berlijn te vestigen en van daaruit Europa te bezoeken. Hij is muzikant en wil ondertussen wat nieuwe muziek schrijven.

We praten, lachen en filosoferen, het is direct heel leuk. Mijn burger was niet voldoende voor een avondmaal dus bestel ik me nog een veggie-versie terwijl Joe een pizza eet. Na een tijdje zetten we ons buiten waar nog wat gasten zitten. De pintjes gaan er (iets te) vlot in, er worden twee gitaren van de muur gehaald en we spelen wat muziek. Joe is een krak! Hij speelt en zingt als de beste. Het wordt steeds leuker, er komt steeds meer volk bij zitten en we drinken nog steeds te vlot. Ik moet wat opletten want moet nog met de fiets terug naar de hostel en moet morgen nog een stukje fietsen. Maar het kalf is verdronken... We amuseren ons rot en dan ben ik een kleine ramp met timing. Wonder wel lukt het me deze keer toch om niet tot de laatste te blijven hangen. Een half uurtje na middernacht parkeer ik de fiets in de gang van mijn hostel en duik mijn bed in. Wat een heerlijke avond, het voelde alsof er iets te vieren was, alsof het een afscheid was...

Ik val maar meteen met de deur in huis: dit wordt mijn laatste rit! Ik had gisteren al beslist dat ik niet tot in Lissabon zou rijden. Aangezien ze zowat overal aanraden om dat niet met de fiets te doen en ik gisteren van heel dichtbij kennis maakte met weer eens een te zotte vrachtwagenchauffeur, had ik besloten om tot hier te rijden en het laatste stukje met de auto of de trein af te leggen. Ik wil levend toekomen! Bijkomend punt: als ik vandaag stop, dan kan ik Inge en de kindjes verrassen op de luchthaven. Ze weten niet dat ik hier al ben, dus dat wordt een leuke verrassing. Ik twijfelde nog even maar eenmaal ik begon te denken aan dat moment op de luchthaven en aan de drukte van het verkeer in die laatste rit, was ik overtuigd.

Dat betekent dat ik vandaag nog een kleine 30 km fiets tot in Sintra, daar neem ik de trein naar Reboleira zodat ik de fiets direct in de garage van Tom en Ana kan parkeren. Ik geniet van het ontbijt en praat nog wat met een Brugs gezin dat hier op vakantie is. Met toch een klein katertje en dus wat lichte spanning achter de haarlijn, stap ik voor het laatst mijn fiets op. Het dringt nog niet helemaal tot me door dat dit de laatste rit is.

Ik word nog getrakteerd op wat stevig klimwerk. Het bier van gisterenavond is er snel uit gezweet, ook al is het behoorlijk fris in vergelijking met de vorige dagen, amper 18°. Er staat een strakke wind maar die heb ik in mijn rug waardoor dat wat helpt bij het klimwerk. Ik fiets nog een laatste keer de hellingen op, laat me nog een laatste keer net niet van de baan rijden door het wilde verkeer en geniet nog een laatste keer van het afdalen. Ik zal het missen, het zal heel raar zijn om morgen niet op de fiets te stappen. 36 dagen lang was dit mijn leven, mijn ritme, mijn routine: op tijd opstaan, alles klaar maken, fietskleren aan - sorry, eerst zalf aan de poep, fietszakken aan de fiets en vertrekken. Dan rijden, genieten, fotograferen, de route bekijken en nog meer genieten. Eten. Fietsen. Beslissen waar ik ga stoppen en dan heel even de voetjes omhoog leggen om te rusten terwijl ik aan Inge laat weten dat ik gestopt ben. Douchen, schrijven, foto's bewerken en gaan eten. Daarna de volgende dag voorbereiden en op tijd naar bed. En nu is dat gedaan. Afgelopen. Zo maar, plots, het zal onwennig zijn.

Ik draai mijn laatste bocht om en kom aan aan het station van Sintra. Ik koop een ticket en zet mijn fiets op de trein. Dat was het dan. Wat radeloos en mijn kluts zoekend, spoor ik naar Reboleira. Ik heb met Ana afgesproken om 13u30 aan hun appartement. Ze komt klokslag 13u30 toe, wie dacht dat Portugezen niet stipt zijn, heeft het mis. Ik zet de fiets in de garage en besef dat het er op zit.

Dit was meteen mijn laatste dagverslag. Straks ga ik, samen met Schelle, naar de luchthaven. Dat zal een emotioneel maar super blij moment worden, ik kijk er naar uit!

Ik mijmer ondertussen verder over volgende avonturen, over wat ik heb geleerd onderweg, over hoe mooi het was. Ik denk er serieus over na om mijn reisverhalen, aangevuld met meer schrijfsels over de reis en uiteraard een pak foto's in een boek te bundelen. Als daar interesse voor is (laat gerust weten in de commentaar onderaan of jullie dat een goed idee vinden). Dan ga ik nu, samen met mijn gezin, genieten van een paar dagjes vakantie voor ik terug naar de realiteit ga.


Het is volbracht!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 28.05 km

Gemiddelde snelheid: 17.1 km/u

Maximum snelheid: 47.5 km/u

Gemiddelde temperatuur: 18°

Gefietste tijd: 1u38

Tijd tussen vertrek en aankomst: 2u00

Hoogtemeters: 528 meter

De statistieken voor de hele reis:

Afstand: 2806.2 km

Gefietste tijd: 160 u 43 min

Hoogtemeters: 27322 meter

Soundtrack of the day: Pink Floyd "Wish You Were Here". We zongen het gisterenavond op café, het was zalig.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819

De route voor vandaag:

Santo Isidoro - Ericeira - Sintra

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(8)//www.delustigeavonturiers.be/#post54

Everybody go surfin'

De Reis...Posted by Pieter 07 May, 2018 20:26:12

Gisterenavond waande ik me even weer een jonge twintiger in surf camp. De jonge snaken boden me een pint aan, we bleven nog een hele tijd praten. Al voelt een mens zich wel wat oud als ze over hun visie op het leven beginnen. Het is op zo'n momenten dat je beseft dat je al iets meer levenservaring hebt en tegelijk ook beseft dat je nog veel te leren hebt. Boeiend!

Eén van hen, een Italiaan, was naar een all you can eat sushi-restaurant geweest en had daar maar liefst 67 sushi rolletjes gegeten. De serveerster kon er op den duur niet meer mee lachen. Hij heeft een reputatie. In Italië is er een restaurant die pizza buffet aanbiedt, all you can eat. Als je zeven pizza's eet, moet je niet betalen. Hij is daarin geslaagd. Straf want er hangt geen grammetje vet aan die gast. Voorlopig. Want dat is ook iets wat wel wat verandert met ouder worden, het blijft allemaal net ietsje sneller plakken.

De dag begint grijs en laat. Het ontbijt om 9u smaakt maar voor mij mag het vroeger. Al is dat vandaag geen groot probleem, ik heb niet zo veel afstand af te leggen. Ik fiets het stadje uit en volg meteen de kustroute. Het is weeral prachtig, ik val in herhaling maar het is ECHT prachtig! Mijn doel vandaag is Casa Paço d'Ilhas, een resort, opgericht en gerund door 2 West-Vlamingen. Ze hebben vast een boeiend verhaal te vertellen.

Onderweg af en toe stoppen om van het zicht te genieten en wat te fotograferen maar voor de rest staan mijn nog wat stevige klimmetjes te wachten. Ik klim er vandaag in totaal weer 912, het lijkt niet veel na de Pyreneeën maar het blijft zwaar omdat de hellingen zo steil zijn.

Onderweg hoor ik al dagen kikkers kwaken, veel kikkers! Ik bedenk dat ik het verkeersprobleem in één klap kan oplossen. Omdat er zo veel kikkers zijn, komen ook heel veel ooievaars naar hier om die kikkers op te eten. Omdat er zo veel ooievaars zijn, brengen die hier ook zo veel kindjes mee. Omdat die kindjes moeten geboren worden, rijden de chauffeurs als een zot met hun auto omdat hun vrouw moet bevallen en ze snel in het verloskwartier moeten zijn. Voilà, neem de kikkers weg en het verkeersprobleem in Portugal is opgelost: iedereen rijdt terug aan een normaal tempo. Klaar. Moeilijk was dat nu toch niet!?

Het gaat vlotjes vooruit met mijn klimwerk. Het nadeel is enkel dat ik van de afdalingen niet zo veel kan genieten als normaal. Ik heb een afdaling langs een grindpad die zo danig steil is dat ik er met de zware fiets niet normaal kan naar beneden rijden. Andere afdalingen gaan beter maar de weg zit vol putten en gaten zodat je er ook niet aan 60 km/u wil door vliegen. En dan moet je uiteraard nog rekening houden dat de auto's van alle kanten kunnen komen en hoegenaamd geen rekening houden met fietsers of andere tegenliggers. Even claxonneren voor een bocht en ze denken dat de weg voor hen alleen is. Ze vliegen er door. Als je dan met je fietsje aan hoge snelheid van de andere richting komt, dan ben je er geweest. Het blijft dus opletten!

Het is lekker warm vandaag maar af en toe blaast de wind wat frisse wolken vanuit de zee het land in. De temperatuur zakt direct met een graad of 5 maar dat is snel weer over als de wind minder vanuit het zeegat komt. Opmerkelijk hoe snel het kan veranderen.

Na mijn lunch stel ik de gps in naar het surf-resort waar ik met Jelle heb afgesproken. Ik moet daarvoor afwijken van mijn route waardoor ik weer op een iets drukkere baan kom. Niets vergeleken met de dag na Porto maar toch een stuk drukker dan de kleine kust-baantjes. Ik weet meteen weer waarom ik die kustroute heb genomen! Het is klimmen en dalen en tijdens één van de stevige hellingen klim ik zo dicht mogelijk tegen de kant van de baan de heuvel op. Ik rijd een bocht in, er komen een aantal auto's van de andere richting en achter me komt een auto en een grote vrachtwagen. In plaats van even te wachten, gaan die mij voorbij. De truck kan zijn bocht niet halen als hij uitwijkt, of hij moet de andere auto's de kant in drummen. Dus kiest hij er maar voor om mij de kant in te drummen. Ik moet van de baan af en kan nog maar net op tijd mijn voet uit mijn pedaal klikken zodat ik niet val. De andere optie was verder uitwijken en de ravijn in rijden, ook niet direct mijn favoriete keuze. Het scheelde geen haar maar de chauffeur van de vrachtwagen rijdt zonder omkijken in vliegende vaart verder.

Een eind verder staat een verkeerslicht om de snelheid aan te pakken. Dat is een systeem dat ze hier in Portugal toepassen: je snelheid wordt gemeten, als je te snel rijdt, sta je een eindje verder voor een rood licht, niet aan een kruispunt maar gewoon op een rechte baan. Daarmee ontmoedigen ze het snel rijden. Dat werkt... als je ook effectief stopt voor dat rode licht. Een wagen voor me rijdt duidelijk veel sneller dan de toegelaten 50 per uur maar trekt zich geen hol aan van dat rode licht. Vlieg maar door! Ik word er keihard aan herinnerd hoe gevaarlijk het verkeer hier is. Weg met die kikkers!

Er rest me nog een mooi stukje klimmen, langs de typische windmolentjes en groene velden. De zee aan mijn rechterkant, natuur rondom me. Ik word beloond op rust in de oase van Casa Paço d'Ilhas. Een prachtig gerenoveerd oud huis met een mooie tuin. Stilte en kalmte, wat gasten die rond hangen en een leuke babbel met Jelle. Ik blijf er hangen en besluit hier vanavond te slapen. Genoeg gefietst voor vandaag, morgen tijd genoeg om verder te gaan.


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 61.07 km

Gemiddelde snelheid: 17.1 km/u

Maximum snelheid: 59.0 km/u

Gemiddelde temperatuur: 23°

Gefietste tijd: 3u34

Tijd tussen vertrek en aankomst: 6u00

Hoogtemeters: 912 meter

Soundtrack of the day: Ik twijfelde vandaag, het moest iets met surfen te maken hebben gezien de regio. We gaan voor Parkway Drive "Karma". Check gewoon de video clip bij het nummer en je weet waarom. https://www.youtube.com/watch?v=CeetS4vERoo

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819

De route voor vandaag:

Peniche - Lugar de Estrada - Sao Bernardino - Bufarda - Praia da Peralta - Maceira - Porto Novo - Vale de Janelas - Santa Cruz - Boavista - Silveira - Coutada - Charneca - Casais de S. Lourenco - Santo Isidoro

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post53

Klimmen op een zonnige zondag

De Reis...Posted by Pieter 06 May, 2018 18:54:37

Mijn wekker staat niet aan vandaag, ik slaap in een jeugdherberg met veel jonge reizigers die waarschijnlijk wat langer slapen dan ik gewoon ben. Het raam van de kamer staat open waardoor de meeuwen en een jankende hond in de straat voor een natuurlijke wekker zorgen. Toch slaap ik langer dan normaal. Het is al na 8u als ik op mijn fiets spring. Eerst nog een ontbijt zoeken en dan de baan op. Voor het eerst sinds mijn vertrek, doe ik zelfs mijn fietsjasje niet aan, het is nu al 21°. In de schaduw nog wel fris maar ik mag straks al meteen gaan klimmen dus koud zal ik zeker niet hebben.

Ik kijk nog eens achterom naar het mooie strand en de plaats waar ik gisterenavond een prachtige zonsondergang mocht aanschouwen. De zon zakte precies tussen de kliffen en een rots die uit het water steekt. Perfectie! Met veel te veel foto's tot gevolg waar ik uiteindelijk maar eentje kan uit selecteren.

Mijn ontbijt komt van pas, ik moet meteen vol aan de bak. Klimmen! De zon brandt nu al ongemeen hard, het zweet breekt me uit maar ik klim vastberaden de hellingen op. Stukken tot 13% krijgen me net niet klein. Je doet het niet voor niets want de beloning wacht boven: spectaculaire zichten vanop de kliffen. Op de heuvelkam staan oude molentjes, niet meer in werking maar ze moeten ooit voor bloem gezorgd hebben. Nu staan er, op een heuvelrug een stuk verder, windturbines die van dezelfde wind gebruik maken maar in plaats van bloem elektriciteit leveren. De geschiedenis herhaalt zich toch een beetje.

Het blijft duidelijk dat de route die ik volg de goeie keuze is. Van zodra ik van die drukke verkeersas tussen Porto en Lissabon ben afgeweken, is het alleen maar beter geworden. Ook vandaag is het rustig fietsen. Geen fietspaden deze keer maar rustige baantjes, af en toe off road waar ik wat moutain-bikers tegen kom. Die off road-paadjes zijn niet ideaal met de zware fietstassen, zeker niet als er diepe geulen zijn uitgesleten door het water dat naar beneden stroomt als het regent. Maar ik fiets nog altijd liever langs zo'n pad, dan langs een drukke baan waar ik met een ei in mijn broek tussen de vrachtwagens terecht kom.

Tegen de middag kom ik aan de Lagoa de Obidos, een grote baai waar ik rond moet fietsen. Ik ga eerst iets eten en bekijk de opties. Als ik hier het strand over ga, dan moet ik niet die hele baai rond en scheelt me dat een halve dag. Maar voor ik de fiets over het mulle zand sleur, wil ik eerst zeker weten of ik wel door kan. De Lagoa komt namelijk via een uitloper in de zee terecht. Als ik daar niet door kan, dan moet ik terug en ben ik heel veel tijd en energie kwijt. Ik vraag het na in het restaurantje en krijg te horen dat het niet te doen is. Dan maar niet. Het kan nog mooi worden om rond die lagoa te fietsen.

Ik besluit om toch hier en daar een hoekje af te steken zodat ik wat tijd win. Omdat ik al zo veel heb geklommen en zo laat weg was deze morgen, zal het anders heel laat zijn voor ik kan stoppen. Mijn benen zijn redelijk moe vandaag en er staat me nog heel wat klimwerk te wachten, een paar kilometer sparen zou niet slecht zijn. Het lukt me om shortcuts te nemen maar ik krijg ze niet cadeau. Het blijft ongelooflijk hard klimmen, enorm steil en onder de loden zon is het geen evidentie. Doorbijten en veel drinken! Uiteindelijk heb ik toch zo'n 10 kilometer afgesneden, dat maakt mijn tijd van deze morgen goed.

Ik bekijk of ik een jeugdherberg vind in Peniche en bereid me voor voor de laatste 12 kilometer van de dag. Ook die zijn geen lachertje. Ik kom op een pad terecht die door de duinen loopt en voor grote stukken uit los zand bestaat. De zware fiets rijdt zich om de haverklap vast in het mulle zand. Ik zwoeg en sleur, probeer te fietsen maar het is met de fiets als met mijn jeugdliefjes: ik loop er meer naast dan dat ik... Je weet wel. Bovendien rijden zelfs hier veel auto's. En ook hier rijden ze snel. De Portugezen leggen duidelijk alle afstanden met de auto af en kijken niet achter een zandkorrel meer of minder tegen de carrosserie. Ik moet geregeld aan de kant voor een aanstormend voertuig die een enorme stofwolk achter laat. Stof dat ik gratis mag inademen en die ook helemaal gratis aan mijn bezwete lijf blijft kleven. Douchen zal geen overbodige luxe zijn vanavond.

Ik zit volle bak in surf-gebied. De hoogste golven ter wereld zijn hier ooit tegen deze kust aan gekledderd, het stikt hier bijgevolg van de surfers. Ook mijn eindbestemming staat helemaal in dat teken: Next Level Surf Camp. Voor amper 12 euro mag ik een bed uit kiezen en krijg daar morgenvoormiddag nog eens ontbijt bij ook. Ik schrijf bewust "morgenvoormiddag" want het ontbijt wordt pas om 9u geserveerd. Lange slapers, die surfers. De jongeman die mij te woord staat, heeft zich alvast meester gemaakt van wat coole Engelse woordjes en sluit ieder zinnetje af met "bro". "This is your room, bro. Breakfast is at 9, bro. You can put your bike here, bro". Ik vind het bijzonder grappig maar laat hem in zijn brotherhood-waan en speel het spelletje gedwee mee - al weiger ik het woord "bro" in mijn zinnen te gebruiken. Ik krijg een bed en ontspan. De douche is heerlijk, het zonnetje verwarmt me nog steeds en ik ben klaar voor een rustige avond.

Morgen dus laat ontbijt maar ik zit nu heel mooi op schema. Ik plan een goeie 50 km te fietsen, daar zitten wel wat klimmetjes tussen. Als het wat kan en het ligt op mijn route, dan stop ik nog even bij 2 West-Vlamingen. We zien wel wat het wordt maar dat het eindpunt in zicht is, dat is nu wel zeker, bro!

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 71.34 km

Gemiddelde snelheid: 16.1 km/u

Maximum snelheid: 59.0 km/u

Gemiddelde temperatuur: 25°

Gefietste tijd: 4u26

Tijd tussen vertrek en aankomst: 7u43

Hoogtemeters: 929 meter

Soundtrack of the day: Korn "Coming Undone" - Ik droomde vannacht dat ik op een optreden van Korn stond en het was dat nummer waarmee ik wakker werd.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819

De route voor vandaag:

Nazaré - Sao Marinho do Porto - Foz do Arelho - Nadadouro - Obidos - Ferrel - Peniche

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647






  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post52

Heerlijk fietsen onder een stralende zon

De Reis...Posted by Pieter 05 May, 2018 19:52:10

Volgens het schema ga ik vandaag lekker veel klimmen. In de eerste etappe van 68 km klim ik normaal 538 meter, de tweede etappe is 71 km en neemt me 841 meter mee naar boven. Ik zal niet allebei die etappes kunnen doen, dat is 140 km en dus te veel voor een dag maar dat ik veel ga klimmen, dat weet ik dus al. Het eerste stuk kan ik echter wat inkorten door toch een stukje langs een drukkere baan te rijden. Het scheelt meteen zo'n 20 km. Ik denk dat ik dat maar doe, zo kan ik wat meer tijd nemen om te fotograferen. Ik zag ook dat op mijn laatste etappe wordt aangeraden om de trein te nemen tussen 2 stukken omdat het verkeer te druk is tussen Carcavelos en Algés. Ik zal zien hoe het loopt eenmaal ik daar ben, als het een beetje kan, dan doe ik het per fiets.

Het belooft een lekker warme dag te worden, ik ga er tegen aan. Maar eerst ontbijten in de jeugdherberg. Dat ontbijt wordt pas om 8u30 geserveerd dus zal ik redelijk laat de baan op zijn. Ik sta toch op tijd op zodat ik alles al heb ingepakt en helemaal klaar ben voor het vertrek. Het ontbijt is een kwartiertje vroeger klaar, mooi mee genomen. Het ontbijt is even voortreffelijk als de jeugdherberg. Vers fruit, eitjes die je zelf mag bakken, vers brood en beleg naar keuze. De perfecte start van een zonnige dag! Want zonnig wordt het vandaag, dat is nu al duidelijk.

Het is zaterdag dus is het rustiger op de baan dan andere dagen. Ik besluit de shortcut te nemen en via de grote brug en dus de grote baan de stad uit te rijden. Spectaculair om met je fiets over zo'n gigantisch bouwwerk te rijden en gelukkig is er weinig verkeer zodat ik toch wat kan genieten van die oversteek. Stoppen voor foto's is te gevaarlijk, helaas.

Ik rijd de stad uit en volg de baan naar mijn route. Door de brug te nemen, wordt die route plots 23 km korter. Ook dat is mooi mee genomen. Op die manier hoef ik me niet druk te maken over afstanden. Het is even op de baan fietsen maar door de kalmte van de dag kan het geen kwaad. Ik weet waar ik naartoe fiets: fietspaden. Na een paar baantjes in een klein dorpje is het meteen weer prijs. Een prachtig aangelegd fietspad, weg van de baan en dat voor kilometers aan een stuk. Er rijden hier en daar nog wat fietsers, wielertoeristen, maar die rijden, eigenaardig genoeg, op de baan. Dan hebben ze eens een perfect fietspad, rijden ze toch tussen de auto's. Er zijn er wel niet veel, maar het is toch nog altijd veiliger op het fietspad en de staat waarin het pad zich hier bevindt is zeker meer dan goed genoeg om er met een koersfiets op te rijden. Rare snuiters, die Portugezen. Of is het: rare snuiters, die wielertoeristen? Ik laat het in het midden...

Ik kom zelfs een pelgrim tegen op mijn baan. Gisteren kwam ik een Duits koppel tegen die de kustroute volgt, nu een eenzame wandelaar. Dat zijn er 3 in 2 dagen, niets vergeleken met de aantallen die ik op de Camino Portugès tegen kwam, laat staan de bendes op de Camino Frances. Dat lijkt me nu wel nog leuk, via deze route naar Compostela wandelen. Veel rustiger en veiliger en je hebt tijd alleen. Als je dat wil natuurlijk...

Het fietspad volgt een rechte baan die dwars door een bos leidt. Ook hier heeft duidelijk een bosbrand gewoed, de bomen zijn pikzwart en alle begroeiing is afgebrand. Het blijft een raar zicht. Op het fietspad ligt een fijn laagje as. Op de bomen groeien langzaam terug wat takjes die het bos stilaan weer tot leven wekken. Naarmate ik vorder, beginnen ook varens en bloemen weer hun kop op te steken. Bloemen zijn trouwens alom tegenwoordig de laatste dagen. Geel, paars, roze, wit, ... soms enkelingen, soms in hele velden. Het is prachtig!

's Middags zet ik me in een klein restaurantje aan de kust en bestel een bitoque. Daar keek ik al lang naar uit. Een dunne biefstuk met een spiegelei er op, rijst en frieten en een slaatje. Dit is Portugal! Het smaakt voortreffelijk na de stevige rit van deze voormiddag. Ik heb er toch al weer 47 km op zitten en wetende dat ik die 23 km geskipped heb, zit ik dus heel mooi op schema. Het enige wat ik nog niet echt heb gedaan, is klimmen. Dat kan twee dingen betekenen: ofwel zat er veel klimwerk in de eerste 23 km, ofwel moet ik nog een ferm stuk krijgen. Ofwel alletwee... We zullen zien.

Het fietspad loopt nu over de rotsen langs de kust. De golven denderen tegen de rotsen en op het strand. Hier en daar een vuurtoren, veel bloemen en ongelooflijke zichten. Ik neem de indrukken diep in me op en probeer ze te fotograferen. Ik weet dat de foto's niet weer geven wat ik mee maak maar het blijft een goeie herinnering. Het is in real life gewoon veel indrukwekkender. Je mist referenties, geuren, geluiden en je gevoel van het moment.

Ik fiets flink door maar ben nu ook niet van plan om toch die hele tweede etappe af te haspelen. Ik voel dat mijn benen moe beginnen te worden na de lange rit van gisteren en besluit nog door te rijden tot Nazaré. Daar is een jeugdherberg, jeugdig als ik ben, zal dat het perfecte eindpunt zijn voor vandaag. Nog een goeie 15 km door verbrand bos waar ik geregeld stop voor een foto. Het gaat langzaam over in levend bos met meer begroeiing, hier hebben ze het onder controle gekregen. Aan de bomen hangen metalen potjes om hars op te vangen. De bomen produceren het hars, door een inkeping in de bast stroomt het hars in het potje. Het hars wordt gebruikt in zalven, verven, vernissen, ...

Ik klim nog wat, daal steil terug af en zie Nazaré voor me liggen. Deze plaats brengt herinneringen naar boven. De allereerste keer dat ik naar Portugal kwam, in 2001, kwamen Schelle, Bart en ik naar Nazaré. Schelle en ik hadden onze zwembroek mee en gingen in de zee. De golven waren zodanig krachtig dat de onderstroom ons onderuit trok. De broekzakken van onze bermuda was gevuld met steentjes door de stroming. Ik stond op een bepaald moment met mijn rug naar de zee en kreeg een grote golf vol in mijn rug. Ik werd een paar meter weg gekatapulteerd. Ik heb thuis nog de tekening liggen die Schelle er van maakte, hilarisch!

De tweede keer dat ik hier kwam, was een paar jaar geleden toen ik de Franse en Portugese kust af reed om te fotograferen. Ik reed met mijn camionette door de smalle straatjes van het oude deel van Nazaré. In één van die straatjes reed ik me hopeloos vast. Ik moest links af maar mijn camionette paste er niet in. De muur van het huis op de hoek schraapte genadeloos de lak van mijn zijkant. Portugezen hebben de leuke gewoonte om hun auto te laten staan waar het hen uit komt waardoor ik geen kant meer uit kon. Uiteindelijk is er een oud vrouwtje uit haar viswinkel gekomen om alle auto's achter me terug te sturen zodat ik achteruit de straat terug uit kon. Ik vond het geweldig grappig. Mijn auto niet...

Nu ben ik hier voor de derde keer, onder een blakende zon. Geen risico op vast rijden maar de hellingen moet ik deze keer wel op eigen kracht op en ze zijn verdomd steil. Ik rijd ze op, ook al is het bijna niet te doen en kom puffend en zwetend toe aan de jeugdherberg. Er is nog één bed vrij: de mijne! Tijd om uit te rusten en morgen nog een flinke rit te ondernemen. Nog een kleine 250 km tot mijn eindbestemming.


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 89.87 km

Gemiddelde snelheid: 19.1 km/u

Maximum snelheid: 52.2 km/u

Gemiddelde temperatuur: 26° (met een maximum van 35°)

Gefietste tijd: 4u41

Tijd tussen vertrek en aankomst: 8u03

Hoogtemeters: 690 meter

Soundtrack of the day: Devin Townsend "Numbered" - Speelt al een paar dagen door mijn hoofd. De stem van Anneke van Giersbergen maakt het nummer af!

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819

De route voor vandaag:

Figueira da Foz - Paiao - Pedrogao - Praia da Vieira - Sao Pedro de Moel - Pedra do Ouro - Paredes de Vitoria - Vale Furado - Nazaré

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(1)//www.delustigeavonturiers.be/#post51

Naar de kust!

De Reis...Posted by Pieter 04 May, 2018 20:07:36

Na een uitgebreide chat-sessie met Steven en wat onderzoek online, heb ik de knoop door gehakt. Ik verlaat de camino en fiets langs de kust naar Lissabon. Voor verschillende redenen. Ten eerste kan ik nu nog wel die blauwe pijltjes volgen tot in Fatima, maar daarna zijn die er ook niet meer en moet ik sowieso mijn weg zoeken tot in de hoofdstad. Ten tweede blijkt die kustroute voor grote delen op echte fietspaden te lopen, zoals ik zelf al merkte in Esposende en Porto. De website http://euroveloportugal.com/ heeft die hele kustroute in kaart gebracht. Dat is de weg die ik vanaf nu zal volgen. Er zijn twee nadelen: ik zal geen albergues meer vinden en dus wat meer betalen voor overnachting - al zijn er wel jeugdherbergen waardoor dat ook mee valt - en ik moet een stuk verder fietsen dan gepland waardoor ik een gemiddelde van 83 km per dag moet halen. Maar dat is op zich ook nog te doen. Mooi op tijd vertrekken en gewoon door fietsen, dan haal ik dat zeker. Temeer omdat het dus goede paden zijn. En kom ik een dagje later aan in Lissabon, dan is dat ook geen ramp.

Om 5u30 kom ik wakker. We zijn maar met 4 in de albergue, ik slaap in een slaapzaaltje alleen waardoor ik mijn oordoppen niet in heb. Mijn buren maken echter lawaai alsof we in een volgeboekte keet slapen. De man staat onder de douche en rochelt zijn volledige sinussen leeg aan een volume waarmee je makkelijk de geluidsnormen op een lokale fuif doorbreekt. Gisterenavond was er, doordat 2 van hen te lang onder de douche stonden, al geen warm water meer waardoor hij nu zijn douche-ritueel volbrengt. Daarna maken ze zich klaar voor de dag en iedereen mag dat geweten hebben. Ik dus ook. Ik probeer nog wat te slapen maar geef het om 6u30 finaal op. De dag is begonnen, zo veel is duidelijk. Inpakken en op naar de kust!

Mijn eerste stap is te zorgen dat ik aan de kust geraak. Dan kijk ik verder wat de mogelijkheden zijn met die gpx-gegevens. Ik stel de gps in naar Aveiro en vertrek. Het gaat al meteen vlot. Er staat een heel strakke wind maar die blaast me met veel overtuiging naar de kust. Onderweg raak ik weg van de drukte en begin stilaan het plezier terug te vinden. Rond me wemelt het van de ooievaars. Eentje heeft een pisdoek in zijn bek met daarin een pakketje goede moed voor vandaag. Bedankt, ooievaar!

In Aveiro ga ik eerst op zoek naar een plaatsje om te ontbijten waar ze WiFi hebben. Zo kan ik downloaden wat ik nodig heb. Ik overleg nog even met coach Steven en download een nieuwe gps: OsmAnd. In die gps kun je instellen dat je met de fiets bent, ook al ben je in Portugal en kan ik de gpx gegevens van de kustroute inladen. Dat kon in mijn fiets-gps ook maar ik vond niet hoe ik daar de route kan omdraaien. De gegevens die op de website staan, lopen nl van zuid naar noord maar ik fiets omgekeerd en moet dat dus kunnen draaien. In OsmAnd kan ik met een simpele klik op de knop zeggen dat ik de andere kant uit wil. Er gaat wat tijd in het zoekwerk naar de app, de kaarten, de handelingen en de installatie. Ondertussen geniet ik van een vers geperst fruitsapje en een "tosta mista", een corque monsieur in 't Portugees.

Nog een laatste aanmoediging van de coach en ik kan de baan op. Eerst richting startpunt, wat op zich al goed mee valt qua drukte. Na een paar kilometer kom ik aan de heilige graal: een fietspad!! Een verbodsbord voor auto's, een perfect aangelegd fietspad langs het water en de wind retestrak in mijn rug. En ik mag die meteen voor 12 km volgen. Wat kan een mens nog meer wensen! Ik fiets de eerste kilometers met een brede glimlach. Na een tijd gaat die over, ik haal de vliegen van tussen mijn tanden en geniet, geniet, geniet. Wat is dit heerlijk na de impasse van gisteren! Vlak, rugwind, een mooi landschap. Ik herleef en zie het helemaal terug zitten. Lisboa, here I come baby!

De Portugezen blijven ondertussen wel hun koning auto aanbidden. Zelfs op dit perfecte fietspad, kom ik 2 auto's tegen. Hoe ze er op zijn geraakt, geen mens die het weet, maar ze rijden hier wel de baan aan stukken. In de bossen zie je hier en daar plaatsen waar hele ladingen vuilnis zijn gestort. Als ze er maar van af zijn. 't Zijn de schatjes!

Door de hevige rugwind maak ik goed wat ik gisteren verloor en wordt die kustroute geen enkel probleem. Gezwind rolt de idworx van bocht naar bocht. Aan dat tempo komt alles goed. Enkel opletten voor de putten in de weg maar verder is het een verademing. Naast de weg staat een bord met info over het fietspad. Het is in 2014 afgewerkt. Als je ziet in welke staat het zich nu al bevindt, dan vrees ik voor de komende jaren. Het is in elk geval geen pad om op zondag met het gezin eens rustig een fietstochtje te maken. "Kom kindjes, we gaan fietsen, schraap maar al het vel van je knieën, het zal er toch af gaan". Maar geen klagen, het gebrek aan vrachtwagens en razende auto's maakt alles goed. Alles!

's Middags stop ik aan een klein restaurantje voor een lunch. Spotgoedkoop en overheerlijk. Er staan al een kleine 60 km op de teller. Ik bel met Inge en stort een lading enthousiasme over haar uit. Daarna huppel ik terug naar de fiets en ga voor mijn volgende 40 km vandaag.

Ik duik het bos in en zet de gps uit om wat batterij te sparen want ik mag 29 km rechtdoor tussen de bomen rijden. Het begint super vlot, aan een hoog tempo maar na een tijdje passeer ik een bord waarop staat dat de weg in slechte staat is. Het is een understatement! De baan zit vol putten. Correctie, er ligt wat asfalt naast de putten. Ik pas de Mongoolse techniek toe: naast de baan rijden. Toen we in Mongolië waren, was de baan er ook in zodanig slechte staat dat de bestuurder van ons busje meer naast de baan reed dan er op. Het helpt hier ook. Het strookje zand en grind naast het asfalt ligt er beter bij dan de baan zelf. Af en toe moet ik toch weer het asfalt op. Ik word dooreen geschud en moet heel veel moeite doen om de fiets tussen de gaten in de weg te manoeuvreren. Rond me zie ik hele bossen met zwarte bomen. Er is hier duidelijk een bosbrand geweest waardoor alles nog zwartgeblakerd is. De lage begroeiing is weg, enkel nog zand. De bomen die er nog staan doen spookachtig aan. Een bevreemdend beeld maar het heeft tegelijk iets abstracts.

10 kilometer lang bok ik over die slechte baan. Het is fysiek zwaar maar het contrast met gisteren is zodanig groot dat ik zelfs hier van geniet. Ik rijd een dorp binnen en volg de gps tot aan de kust. Daar stop ik even om de oceaan te bekijken. Wat een kracht! Met overdonderend geweld beuken de golven het strand op. Nog 9 km en ik ben er, dat is zo geflikt. Alhoewel... Voor me ligt precies een stevig bergje en het ziet er naar uit dat ik daar losjes over moet.

Ja hoor: klimmen! En hoe!? Het gaat direct steil bergop, meter per meter klim ik geduldig tot het te hevig wordt en ik er af moet. 23.9%, zie ik achteraf op strava, logisch dat dit niet op te fietsen is met de zware zakken. Het zicht krijg je er gratis bij: fenomenaal! Het landschap wordt steeds ruwer, de weg steeds slechter. Asfalt maakt plaats voor kiezel, kiezel maakt plaats voor keien, putten en gaten. Ik stap af want als ik hier verder fiets moet ik constant de baan in de gaten hebben en mis ik het zicht. Dat zou zonde zijn. Rustig aan stap ik verder. Er is geen reling en de afgrond in duiken betekent het einde. Het is spectaculair maar ik moet er wel even mijn gedachten bij houden.

Na de klim volgt de afdaling, gelukkig op een heel goeie baan. Ik stuif naar beneden en kom aan in Figueira da Foz. Ik stel de gps in naar de jeugdherberg die op internet een heel goeie recensie krijgt. Heel even draait de baan tegen wind. Man, wat is me dat!! Ik geraak met moeite vooruit. Had ik die wind, die me de hele dag vooruit stuwde, in mijn gezicht gehad, ik was met moeite 50 km ver geraakt vandaag. Een meevaller!

Ik kom aan aan de jeugdherberg. Ik ben de enige gast! Het is meteen duidelijk waarom hij zo'n goeie kritieken krijgt. Kraaknet, super vriendelijk en heel tof ingericht. Morgen krijg ik ontbijt, ik mag een kamer kiezen, maakt niet uit welke aangezien ik alleen ben en ga een heerlijk warme douche nemen. Nu nog een lekker avondmaal en de dag is compleet. Wat een dag, wat een contrast met gisteren. I'm back on track!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 102.96 km

Gemiddelde snelheid: 19.0 km/u

Maximum snelheid: 58.3 km/u

Gemiddelde temperatuur: 22°

Gefietste tijd: 5u25

Tijd tussen vertrek en aankomst: 9u55

Hoogtemeters: 546 meter

Soundtrack of the day: Elbow "Magnificent" - Ik hoorde Elbow op de radio tijdens mijn ontbijt en moest aan dit nummer denken. De titel past nog eens perfect bij de route en de rugwind van vandaag!

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819

De route voor vandaag:

Albergaria a Velha - Aveiro - Gafanha de Nazaré - Mira - Praia da Tocha - Praia de Quiaios - Figueira da Foz

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647




  • Comments(2)//www.delustigeavonturiers.be/#post50

Tijd om knopen door te hakken

De Reis...Posted by Pieter 03 May, 2018 19:54:07

Ik neem afscheid van Ana en de kinderen en vertrek richting Porto. Het weer ziet er grillig uit. Het is niet koud maar ook niet echt warm, het is zwaar bewolkt en de vochtigheid is heel hoog. Ik ben nog maar vertrokken en mijn kleren plakken al aan mijn lijf. Echt zweten is het niet, gewoon een plakkerig gevoel.

Er ligt weer een mooi fietspad die me Porto binnen leidt. Hier en daar wat improviseren maar het is duidelijk dat het fietsen hier toch wat aan het opkomen is. Er is nog veel werk aan de winkel maar als het zo verder gaat, kan ik me voorstellen dat er binnen een paar jaar een heel andere fietscultuur ontstaat dan ze nu gewoon zijn. Laat ons hopen!

Eenmaal ik de stad binnen ben gereden, stap ik af en wandel ik met de fiets aan de hand door de straten van Porto. Zo zie ik meer en kan ik de stad wat in me opnemen. De gemiddelde snelheid is daardoor uiteraard heel laag vandaag, maar dat maakt niet uit, het is geen race, daar hadden we 't al eens over.

Na een tijdje te hebben rond gekeken, begin ik de blauwe pijlen richting Fatima te volgen. Dat is de omgekeerde route van de Camino. Het enige probleem is dat die blauwe pijlen veel minder zichtbaar zijn en soms ook gewoon minder frequent zijn aangebracht waardoor het niet evident is ze overal te volgen. Daarnaast is de camino in de eerste plaats een wandelpad waardoor ik, na heel veel super steile stukken, plots voor een trap kom te staan. Dat is met de fiets niet te doen. Het zicht krijg ik er wel gratis bij en het is de moeite. Maar ik moet dus wel zelf op zoek naar een alternatieve route.

Via een spectaculaire brug fiets ik de stad uit en mag meteen heel hevig beginnen klimmen. Het is bijna niet te doen maar ik geraak er op. Een bijkomend probleem is de drukte op de baan. De auto's houden absoluut geen rekening met fietsers en rijden aan hoge snelheden door de smalle straatjes. Dit is zot en gevaarlijk! Ik word net niet omver gereden door een mevrouw die indraait en me volledig negeert. Haar raampje staat open, ik roep de longen uit mijn lijf om haar duidelijk te maken dat ze me op een haar na heeft gemist maar ze kijkt zelfs niet achterom. Ik weet genoeg: de wet van de sterkste en ik ben absoluut niet de sterkste met de fiets. Het wordt overleven!

Mijn gps stuurt me weer een drukke baan op waar vrachtwagens op een half metertje van mij voorbij razen. Ik voel me onveilig en ben bang dat er ongelukken gaan gebeuren. Op die manier is het verre van leuk en als het zo rijden is tot in Lissabon, dan wil en kan ik niet verder. Ik probeer weg te geraken van de grote baan maar kom daardoor in straatjes terecht die vol putten en gaten zitten en moet stukken van de fiets omdat de beklimmingen onmogelijk zijn. Ik moet zo snel mogelijk de voorsteden van Porto zien door te geraken om van die miserie af te geraken maar het is kiezen tussen de pest en de cholera: ofwel de drukke baan en mijn leven riskeren, ofwel de zijstraatjes en sukkelen met het slechte wegdek en de onmenselijke hellingen.

Tijdens het middageten bekijk ik of er andere opties zijn. Er zijn duidelijk niet veel mogelijkheden. Een mogelijke optie is om de camino helemaal te verlaten en een kustroute te nemen. Dat zou beter moeten lukken maar dan heb ik het voordeel niet meer van de albergues op de weg. Die zijn stukken goedkoper dan hotels. Aan de andere kant wil ik ook wel in één stuk in Lissabon toekomen. Het is een moeilijke kwestie. Maar ik moet er wel eens een beslissing in nemen. Voorlopig is het sowieso nog een stuk op deze route door rijden. Vanavond kan ik dan de knoop door hakken.

Na weer een stuk op de moordende baan te hebben gereden, zie ik weer een blauwe pijl staan. Ik volg die route maar moet heel veel stoppen om de weg te zoeken. De blauwe pijlen zijn echt moeilijk zichtbaar. Ik besef echter dat dit de enige mogelijkheid is als ik de drukte wil vermijden en volg verder. Het is een aangenamer pad maar het blijft keihard klimmen. Omdat ik nu ook een stuk landelijker zit, word ik voor de eerste keer geconfronteerd met een fenomeen waar ik op voorhand al bang voor was: loslopende honden. De eerste komt uit een auto gesprongen en spurt achter me aan. Ik stop, verhef mijn stem en win de strijd. Zijn baasje staat een eind verder gewoon te kijken. Misschien kun je je hond even terug roepen, mijnheer? 't Zou in elk geval aangenamer zijn dan hem al grommend en blaffend naar mijn kuiten te zien kijken alsof het een verse biefstuk is. Ik las tijdens mijn voorbereiding een stukje over hoe je dit fenomeen moet aanpakken. Er zijn fluitjes op de markt om ze af te schrikken maar dat blijkt niet altijd te werken. De reden dat een hond al blaffend achter je aanholt, is omdat hij je wil verjagen van zijn territorium. Omdat iedereen uiteindelijk snel probeert weg te geraken, redeneert die hond dat zijn tactiek goed werkt en herhaalt hij zijn actie bij iedere fietser die in de buurt komt. De truc is dus om niet weg te rijden maar te stoppen, achter je fiets te gaan staan, je groot maken en met luide stem de hond terecht wijzen. Dan maak je hem duidelijk dat jij de baas bent en heb je grote kans dat hij afdruipt. Ik pas de techniek toe en het lijkt te werken.

Een eind verderop mag ik het helaas nog eens proberen. Ik rijd richting een bos op een aardenwegel. Voor me staat een man wat aan zijn planten te frummelen terwijl zijn hond luid blaffend op me afstormt. Een kleine keffer maar ook die hebben scherpe tanden dus ben ik er niet gerust in. Ik hoorde van mijn schoonouders ooit een mooie redenering van een kennis van hen. Als iemand zei "de hond zal niet bijten", reageerde ze met "ja, maar hij kàn!". Ik volg die redenering. De man doet teken dat ik gewoon kan door rijden maar de hond heeft dat teken duidelijk niet begrepen. Hij blijft grommen en keffen en hardnekkig richting mijn rechter kuit springen. Ik stop, probeer rustig verder te gaan en ga er van uit dat die man zijn hond wel bij zich zal nemen. Maar dat doet hij dus niet! Ik begrijp het niet goed, hij ziet toch ook dat dit geen gezonde situatie is!? Er zit niets anders op dan de techniek opnieuw uit te testen: stoppen en zelf van mijn lat geven. Ook deze keer win ik. Ik hoop echt dat ik uit iedere strijd als winnaar kom!

De route komt, na nog een aantal onmenselijke beklimmingen, weer op de drukke baan uit, zelfs als ik de blauwe pijltjes volg. Er is duidelijk geen ontkomen aan! Ik fiets zo mooi mogelijk aan de kant en stop geregeld om het zware verkeer te laten passeren. Gelukkig duurt het deze keer niet lang en mag ik er terug af, een eucalyptus bos in. Het pad valt nog redelijk mee, op wat grote stenen na. Helaas heeft het hier goed geregend de laatste dagen en moet ik weer ploeteren. Sommige plassen zijn zo diep dat ik het bos in moet om er rond te gaan. Dit is echt geen doen, als ik dan van die drukte weg geraak, dan kan ik met moeite fietsen door alle andere obstakels op de weg. Ik moet een oplossing vinden. Ik bel met Inge en overleg. Ik wil nu niet meer opgeven maar de optie om mijn fiets op de trein te zettenen zo naar Lissabon te rijden komt zowaar in ons op. Straks ga ik op zoek naar alternatieven. Het moet anders kunnen of ik houd er mee op. Als je ziet dat ik vandaag weer 1450 meter heb geklommen en meer op een halve autostrade dan een aangename fietsroute heb gezeten, dan vraag ik me af waarvoor ik het nog doe. Fotograferen op die rotbaan is geen optie en is ook niet de moeite. Volgens de vriendelijke man in de albergue moet het na Coimbra veel beter worden. Laat ons hopen dat dat klopt. De kustroute is ook een mogelijkheid, die optie bekijk ik ook even. Ik kom er wel uit!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 80.07 km

Gemiddelde snelheid: 14.2 km/u

Maximum snelheid: 54.4 km/u

Gemiddelde temperatuur: 22°

Gefietste tijd: 5u39

Tijd tussen vertrek en aankomst: 9u11

Hoogtemeters: 1450 meter

Soundtrack of the day: Dire Straits "So Far Away From Me" - Ik zat er plots mee in mijn hoofd, geen idee waarom maar het bleef hangen

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819

De route voor vandaag:

Leça de Palmeira - Porto - Nila Nova de Gaia - Santa Maria da Feira - Oliveira de Azemeis - Albergaria a Velha

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(3)//www.delustigeavonturiers.be/#post49

Een volle dag rust

De Reis...Posted by Pieter 02 May, 2018 19:00:08

Ik plan het al lang maar het kwam er maar niet van: een volle dag rust. Geen fiets, enkel wat rond hangen en ontspannen. Het voelt raar maar doet tegelijk ook deugd om voor het eerst sinds mijn vertrek op 3 april een volle dag niet te fietsen. Tijd om wat te plannen, wat te herbronnen en wat administratie te regelen. Dit wordt waarschijnlijk het kortste verslag tot nu toe want veel gebeurt er natuurlijk niet tijdens zo'n rustdag. Voor fotograferen neem ik wel de tijd vandaag.

Gisterenavond zijn we nog even de lokale keuken gaan testen. Ana en haar vriend lieten me kennis maken met Francesinhas. Een typisch gerecht uit Porto. "Je mag het maar één keer per week eten, anders word je te dik", zeiden ze me. Ze hebben gelijk! Het is een bommetje maar o zo lekker. Het wordt omschreven als een sandwich maar het is veel meer dan dat. Niets voor mensen die diëten of vegetariër zijn: 2 boterhammen die volledig wegdeemsteren onder een hoop vlees, kaas en saus. En in de versie die ik at nog een ei. Om het af te maken. De saus is op basis van tomaten, bier en een aantal ingrediënten eigen aan het restaurant. De saus bepaalt de smaak. Om zeker te zijn dat je genoeg hebt, krijg je er een bord frieten bij. Ik heb 105 km gefietst, wat extra calorieën kunnen geen kwaad. Ik verslind het gerecht met veel smaak, het is heerlijk! Maar ik kan ze volgen, eet dit iedere dag en je mag meteen nieuwe kleren aanschaffen. En een hartspecialist opzoeken.

Om het plaatje helemaal compleet te maken, sluit ik de avond af met een eerste Pastel de Nata. Die overheerlijke gebakjes zijn mijn absolute favoriete dessert in Portugal. Het is mijn eerste tijdens mijn Portugese fietsrit maar ik heb een vermoeden dat het niet mijn laatste zal zijn.

Het stevige maal doet mijn ogen dicht vallen. Geen tijdsdruk, geen verplichtingen, ik kan uitslapen. En dat doe ik. Ik sta pas om 8u30 op en neem mijn tijd. Ik bekijk een aantal zaken online en bekijk de verdere route. Ik kan het vanaf nu wat rustiger aan doen maar wil nog een paar bezoeken inplannen waardoor ik toch van plan ben niet te traag te fietsen. Als ik een goeie 60 km per dag haal, dan kom ik er. Dat is perfect te doen. Ik moet geen enorme bergen meer over - er zal nog geklommen worden maar niet meer zoals in de Pyreneeën - en kan mijn tijd nemen. Er staat nog een bezoek aan een Portugese fotograaf op het programma en als het kan zou ik nog stoppen bij 2 West-Vlamingen die aan de Portugese kust wonen. Daarna gaat het naar Lissabon voor de grote reünie met mijn gezin, ik kijk daar geweldig naar uit!

Aangezien ik vlak bij de oceaan zit en het toch niet meer regent, neem ik mijn camera en ga op verkenning. De kust inspireert me altijd en dat is vandaag niet anders. Surfers, golven, rotsen, vuurtorens, stuk voor stuk modellen voor op de foto. Ik wandel toch weer stevig door maar voel dat het goed is eens niet op de fiets te zitten. Over de middag een lekkere soep en pasta en dan nog een kleine wandeling. Ik geniet van de rust.

Het is al heel lang geleden dat ik nog eens zelf een potje heb gekookt. Ik stelde voor om vanavond een lekker diner op tafel te zetten. Naar de winkel, inkopen doen en koken. Dat wordt fun! Het winkelen op zich is alweer nostalgie. De typische Portugese producten die me doen terugdenken aan de keren dat we hier waren. Ik moet me wat inhouden want moet alles kunnen dragen. Het is redelijk mislukt... Mijn zakje is tot de nok gevuld en ik moet een paar keer stoppen om wat te rusten. Ik ben een beetje overmoedig geweest, vrees ik, maar kom, er moet een maaltijd op tafel en het moet lekker en genoeg zijn.

Ik maak straks een pasta klaar met kip en groentjes. Niet echt typisch Vlaams maar als het maar smaakt, dat is wat telt. Het is sowieso altijd moeilijk om in een andere keuken te koken, dus houd ik het bewust eenvoudig maar smaakvol. Zeker omdat de twee kindjes er bij zijn en ik niet weet wat ze lusten. Als dessert een typische Portugese amandeltaart, niet zelf gemaakt maar ik zag hem liggen in de winkel en kon het niet laten.

Ik ben helemaal terug opgeladen om morgen aan de volgende etappe te beginnen. Op naar het zuiden, op naar Lissabon!

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 0 km

Gemiddelde snelheid: 0 km/u

Maximum snelheid: 0 km/u

Gemiddelde temperatuur: Geen idee

Gefietste tijd: 0u

Tijd tussen vertrek en aankomst: 0u

Hoogtemeters: 0 meter

Soundtrack of the day: Tool "Sober" - Deze morgen met een streepje Tool aan het werk geweest, het mag de soundtrack of the day worden

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819





  • Comments(1)//www.delustigeavonturiers.be/#post48

Goed door fietsen om de maand in te zetten

De Reis...Posted by Pieter 01 May, 2018 19:36:11

April is voorbij, mei is begonnen. Tijd voor een kleine tussentijdse statistiek... Ik heb 2267 km gefietst in 130 uur en heb 21418 meter geklommen. Daar zullen nog een paar honderd km bij komen en er zal uiteraard nog wat geklommen worden. Benieuwd wat het zal geven als ik in Lissabon toekom.

De nacht is koud! Ze zijn er hier in Portugal duidelijk niet op voorzien want het deken op mijn bed is op het nippertje. Of beter: het deken op mijn bedje. Het bed is te klein! Mijn hoofd ligt tegen het hoofdeinde en als ik me strek liggen mijn voeten over de rand. Toch slaap ik redelijk goed na de lange fietsdag. Een voordeel aan zo veel fietsen, je bent afgemat genoeg om meestal goed te slapen, op een paar uitzonderingen na.

Ik sta vroeg op. Het uurverschil is nog niet in mijn systeem ingebakken waardoor ik vroeg wakker ben. De vogels en hanen in de buurt zitten trouwens ook op Spaans uur en kraaien me wakker voor de wekker af gaat. Vandaag wordt het een frisse maar zonnige dag, morgen geven ze regen. Ik kan in de buurt van Porto terecht bij de zus van Ricardo, een Portugese Oudenburgnaar. Als ik wat door duw, geraak ik daar vandaag maar dan moet ik wel tijdig de baan op want het is meer dan 100 km rijden. Ik zie wel waar ik geraak maar het zou mooi zijn om daar vanavond te stoppen want morgen geven ze regen. Zo kan ik de regendag misschien als rustdag houden en Porto bezoeken.

Allemaal goed en wel om zo'n plannen te maken, maar daar heb je een fiets voor nodig. Ik mocht gisteren de fiets in de garage zetten maar nu is er niemand te bespeuren in de albergue en de sleutel ligt niet waar ze had gezegd dat hij zou liggen. Probleempje... Ik open een deur waar "Privado" op staat en zie een trap die naar beneden leidt. Ik negeer het "privado"-bordje en ga de trap af. Die komt uit in de garage en daar staat mijn fiets. Prima! Garagedeur van binnenuit open en laden maar. Ik probeer de privado-deur dicht te trekken maar die hapert. Ik wil niet dat ze denken dat ik hier zat rond te neuzen maar krijg de deur onmogelijk terug dicht. Ik kijk nog eens goed en zie dat ik er een plastieken borstelsteel heb tussen geklemd. Met veel moeite duw ik de deur weer open, haal de gehavende steel er uit en trek hem dicht. De deur sleept hevig, een schaafje zou geen kwaad kunnen... Maar goed, de fiets staat klaar, ik kan er tegen aan.

De rit begint met een stevige klim, ideaal om wakker te worden en op te warmen. Het is koud. Rond me nog steeds eucalyptus bossen. Waar de bossen gekapt zijn, wordt de rest van het hout opgebrand. Het geeft een desolate indruk, net een slagveld in het dal met al die rookpluimen.

Na de klim mag ik een heel eind afdalen. Dat doet deugd en zorgt dat ik toch wat kilometers kan afleggen. Aan het tempo waaraan ik bezig was, raak ik vandaag nooit op mijn bestemming. De afdaling maakt veel goed. Het blijft opletten voor het verkeer maar aangezien het vandaag 1 mei is en dus een feestdag, is er geen vrachtverkeer en is het een stuk rustiger op de baan. Reden te meer om eens goed door te rijden.

Na de afdaling gaat het naar Ponte de Lima, een mooie stad op de oevers van de rivier. Een oude brug leidt me de stad in. Op de brug word ik aangesproken door een man, een pelgrim. "You are going the wrong way". Ik antwoord dat ik naar Lissabon ga en vraag hem of hij Nederlander is. Ze kunnen het niet weg steken, zelfs als ze Engels praten hoor je direct dat het Noorderburen zijn. Hij is met zijn vrouw op stap naar Santiago, zoals vele pelgrims die ik tegen kom. Ze geven me wat chocolade die ze kregen in hun albergue en niet lusten. Ik neem het dankbaar aan maar moet vast stellen dat de Portugese chocolade niet in de buurt komt van onze Belgische trots.

Op de brug schalt fanfaremuziek door de boxen. Het doet me denken aan het deuntje van Blackadder. Parademuziek om me te verwelkomen in de stad. Het voelt allemaal direct heel officieel maar past bij het geheel van de oude stad. En ik heb meteen mijn soundtrack of the day te pakken: bulls on parade! Het moest er eens van komen!

Ik rijd rustig rond in de mooie stad en geniet van het aangename weertje. Het is nog steeds fris maar door het fietsen heb ik warm genoeg. Als het zo verder gaat, wordt dat een korte broek na de middag. Ik schiet goed op, de wind begint wat aan te wakkeren en zit in de goede richting, het ziet er naar uit dat ik er geraak.

Het valt me op hoeveel fietsers ik tegen kom. De keren dat we in Lissabon waren, kwamen we amper tweewielers tegen maar nu ontmoet ik hele groepen wielertoeristen. Een teken dat ook hier de fiets zijn intreden doet. Het is een geruststellende gedachte want dat kan betekenen dat de automobilisten ook meer rekening gaan houden met de fietsers.

Aangezien ik vanavond wil stoppen aan de haven van Porto, wijk ik langzaam uit naar de kust. Boven me zie ik 2 meeuwen vliegen, lang geleden dat ik er zag en meteen een teken dat de zee niet meer ver af is. Ik kijk er naar uit nog eens naar die eindeloze verten over het water te staren.

Het was me gisteren al opgevallen dat heel wat auto's met een tak bloeiende brem vooraan op hun auto rijden. Bij de eerste dacht ik nog dat die wat te zotjes de bossen in gevlogen was maar als je er een paar ziet weet je dat dat geen toeval kan zijn. Ofwel is "zotjes in de bossen vliegen" een nationale sport, ofwel heeft het een andere betekenis. Ik gok op het laatste. Wat opzoekwerk levert me de uitleg op. Op de avond voorafgaand aan de eerste mei binden de mensen een bos brem (giesta of maia in het Portugees) op de deur of aan hun auto. Dit gebruik “houdt de honger tegen” of “maakt je rijk”. Het blijkt een traditionele Portugese gewoonte te zijn: De traditie van de Maia. De traditie schrijft voor dat deuren, ramen en andere plaatsen versierd worden met bloemen, gele brem of stropoppen. De traditie bestaat in verschillende regio’s van Portugal; elke streek kent zijn variaties, maar met één gemeenschappelijke noemer: de bloeiende brem.

In Esposende verlaat ik de baan en volg het bord met de tekst "Praia". Ik wil de oceaan zien. Het blijkt een goeie keuze. Er ligt een fietsroute langs de kust waardoor ik een eindje op een onberispelijk fietspad mag fietsen. De Portugezen moeten enkel nog leren dat hier fietsen rijden en dat de wandelaars het andere stuk moeten nemen want het blijft slalommen tussen wandelende mensen. Maar verder ben ik toch wel aangenaam verrast van deze mooie fiets-accommodatie.

Ik fiets nog steeds stevig door met de wind in mijn rug. Ik heb de luchtstroom meermaals vervloekt toen hij me ongenadig hard probeerde tegen te houden, zelfs het afdalen zwaar maakte en me bleef teisteren. Maar nu krijg ik terug wat me werd afgepakt. Ik vlieg de hellingen op aan 20 per uur. Tegen de middag heb ik bijna 70 km gefietst. Tijd om af te spreken met Ana, de zus van Ricardo. Ik zal er zeker geraken deze namiddag. Ze laat me weten dat ik meer dan welkom ben en dat ik kan blijven slapen. Ideaal! Ik eet een gegrilde zeebaars, geniet van de typische Vinho Verde en het liedje dat Yuna en Jona gisteren voor me ten berde brachten. Helemaal geïmproviseerd en zo zalig om naar te luisteren. Daarna vlieg ik terug de baan op.

Na 105 km aan een gemiddelde van meer dan 20, bel ik aan bij Ana. Ik mag de fiets binnen zetten en krijg een gigantisch bed om vannacht helemaal uit te rusten. De gedachte aan een volle dag rust, mijn eerste sinds mijn vertrek, voelt goed. Ik zit nu ferm voor op schema en kan me dit dus perfect veroorloven. Ik zal er deugd van hebben!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 105.27 km

Gemiddelde snelheid: 20.7 km/u

Maximum snelheid: 54.4 km/u

Gemiddelde temperatuur: 18°

Gefietste tijd: 5u04

Tijd tussen vertrek en aankomst: 8u48

Hoogtemeters: 849 meter

Soundtrack of the day: Rage Against the Machine "Bulls on Parade" - Het moest er sowieso eens va komen dat dit mijn soundtrack werd. De parademuziek op de brug in Ponte de Lima was de ideale aanleiding.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819

De route voor vandaag:

Rubiaes - Ponte de Lima - Viana do Castelo - Esposende - Provoa de Varzim - Vila do Conde - Perafita - Leça de Palmeira

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647




  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post47
Next »