Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Klikpedalen of niet?

De voorbereidingPosted by Pieter 01 Aug, 2017 08:48:03
De fiets op! Zo veel ik kan. Dat is de boodschap. Er moeten een paar dingen getest en overwonnen worden. Kijken of mijn lichaam het allemaal wel aan kan, dat is de eerste stap. Zondag gingen we met de hele familie fietsen voor oma's verjaardag. Traag, dat wel, maar lang genoeg om al te weten hoe ik het een hele dag op de fiets vol houd. Want tot nu toe waren fietsritten beperkt tot heen-en-weer in een zo hoog mogelijk tempo. Langzaam rijden is niet aan mij besteed, ik hou het niet vol. Voor ik het weet, draai ik de trappers toch weer rond tot een stevig tempo. Toegegeven, de renners in de Tour lachen me vierkant uit met wat ik een stevig tempo noem, maar het valt me toch op dat ik meestal iedereen voorbij rijd.
Hoe het ook zit, de fietstocht zondag werd goed verteerd. Yuna achterop bij mij, dat is al een goeie 16 kilo gewicht wat in de buurt komt van wat ik mee zal zeulen in mijn bagage. Ook dat is dus al een goeie training. Zadelpijn viel mee maar daar mag nog wat aan gewerkt worden. Verder alles tip top!
Maandag volgende trainingsdag. Een afspraak in Oostende, een pakketje dat verkeerd is geleverd naar Leffinge brengen en dan terug naar huis. In totaal 34 km gefietst, peanuts met wat me te doen staat, maar deze keer dus wel in dat stevige tempo. Goed gereden en ook het gevoel zat goed. Enkel mijn rechterknie durft al eens wat kniezen maar dat houd ik wel in de gaten.
Ik had me al even verdiept in een paar websites met fietsmateriaal. Daar moet ik me namelijk nog degelijk in versterken. Helm, schoenen, broek, truitjes, regenkledij, ... Het zal ongetwijfeld allemaal van pas komen. Punt één: de schoenen. De grootste vraag die daar in mijn hoofd speelt is of ik de tocht aanvat met klikpedalen of niet. Ik ben op zich geen zo'n grote fan van klikpedalen omdat je er toch veel problemen over hoort. Een vriendin testte haar nieuwe fiets met klikpedalen uit en kwam tijdens de eerste rit ten val met een gebroken elleboog tot gevolg. Tegelijk kun je moeilijk stellen dat die pedalen enkel nadelen hebben. Zeker bij het klimmen komen ze echt goed van pas. Je trapt niet enkel op je pedalen maar trekt er ook aan waardoor je je kracht beter verdeelt en dus vlotter de berg op geraakt. Ik heb mountain-bike schoenen waarmee ik op de koersfiets stap. Twee voordelen: je loopt niet als een halve kreupele eenmaal je van de fiets stapt en ze zien er ook niet uit als die raar gevormde nar-schoenen die onplooibaar zijn waar de doordeweekse wielertoerist mee richting toog strompelt op zoek naar zijn trappist ter verfrissing. Niets dan voordelen, zou je denken. O, en ze zijn nog waterdicht ook. Hoera voor mijn klik-pedaal-schoenen! Tot gisteren... Ik draai een brugje op waar een reling staat om ervoor te zorgen dat niet iedereen daar aan 30/u over krost en mis een beetje mijn bocht. Ik wil mijn voet neer zetten maar die zit dus vast in mijn pedaal. Mijn brein werkt plots dubbel zo snel. Belangrijke keuzes te maken: doe ik verder met mijn poging om mijn voet los te krijgen, of probeer ik die reling te grijpen en me daaraan vast te houden om zo een val te vermijden. Twijfel, veel tijd heb ik niet, de weg richting asvalt is al ingezet en zoals je weet duurt die meestal niet zo lang. Milliseconden later grijpen mijn handen wild in het rond om toch die reling te pakken te krijgen. Verkeerde keuze... Ik heb hem dan wel vast, mijn fiets begint ongenadig onderuit te schuiven waardoor ik toch met een smakje - mijn val was al goed vertraagd door mijn grijpkunsten - tegen het asvalt terecht kom. Meteen schiet een hevige kramp in mijn rechter kuit. PIJN! Dat doet verdomme veel pijn! Nu begrijp ik die voetballers die over het gras kronkelen bij krampen. Het grote verschil is dat ik geen kinesist bij me heb die even met een spuitbus mijn pijn komt wegtoveren. Geen paniek, er komt een man aangewandeld die net zijn hond uit laat. Hij zag me vallen, ziet me kermen en spastisch aan mijn teen trekken, hij zal me ongetwijfeld helpen! Bedaar, Pieter, kalmeer, zet je neer, rust even, hulp is onderweg!! Of niet... De man wandelt rustig verder, kijkt wat schuchter om zich heen alsof ik er niet ben... Ik mag hopen dat de solidariteit op de weg naar Lissabon iets groter is. In Oudenburg is 't niet te denderend... Die hond had meer empathie dan die man maar luisterde helaas gehoorzaam naar zijn baasje.
Mijn kuitspier uit de kramp trekkende, strompel ik terug mijn fiets op. In de hectometers die volgen is mijn beslissing gevallen: geen klikpedalen! Wel een EHBO-kit en een helm. Soms worden keuze gewoon voor jou gemaakt. Het leven kan simpel zijn, je moet het enkel willen zien. Of even keihard tegen het asvalt kwakken, dat maakt het ook wel makkelijker om dingen in te zien...

  • Comments(2)//www.delustigeavonturiers.be/#post2