Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

De magie van el Camino

De Reis...Posted by Pieter 12 Apr, 2018 19:13:49

We - dat zijn de 2 wandelende pelgrims en ik - ontwaken mooi op tijd om ons klaar te maken voor het ontbijt. Het was een korte nacht op een hard bed maar ik heb toch het gevoel goed te hebben geslapen. Het ontbijt is sober maar lekker. We krijgen nog allemaal een stempel in ons boekje - het mijne is beduidend minder bestempeld dan dat van de andere 2, typisch voor fietsers blijkbaar. De 2 mannen overleggen nog wat welke route ze gaan nemen. Het valt me op hoe groot het verschil is tussen de twee. De ene man lijkt me wat koppig, weet alles net ietsje beter en doet zich voor alsof hij de tocht al meerdere malen heeft gemaakt. Dat is niet het geval trouwens want gisteren tijdens het avondeten hadden we het daar over, het is van allebei de eerste keer. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat hij zich wat elitair opstelt. Hij kijkt duidelijk neer op bepaalde groepen mensen die op andere manieren de tocht naar Compostela ondernemen. Zijn probleem, denk ik dan. Ik lach in mijn vuistje want het is wel hij die gisteren 44 km (!) heeft moeten wandelen omdat hij verschillende keren was mis gelopen. De andere man is uiterst sympathiek. Hij blijft vriendelijk en geniet duidelijk van zijn tocht. Dat trekt daardoor ook leuke ontmoetingen aan. Hij ontmoette al heel interessante mensen onderweg. Tof voor hem!

Ik wens iedereen een fijne tocht, pak mijn spullen en doe meteen mijn regenkledij aan. Het regent zachtjes maar aan de lucht te zien zal het de hele dag niet veel beteren. Daarenboven is het koud waardoor dat extra beschermlaagje tegen die kille wind welkom is. Ik stap op de fiets en begin aan mijn dag.

Langzaam maar zeker neemt de regen toe. Mijn handen krijgen koud en ik voel me moe. Niet fysiek moe als in "ik moet even rusten"-moe maar moe als in "ik wil slapen"-moe. Het is moeilijk fietsen. Ik bijt door en ga er van uit dat dat wel zal beteren. Ik heb vandaag niet echt een doel, gewoon de weg richting Bordeaux aanvatten. Het zou fijn zijn mocht ik morgen geen volle dag moeten rijden en er een rustige rit van kunnen maken. Alles wat ik nu fiets, gaat van mijn af te leggen weg voor morgen af. De routeplanner voorspelde zo'n 127 km tot in Bordeaux. Dat zal nog wel iets meer zijn omdat ik niet constant langs de drukke baan wil fietsen. Als ik dat over 2 dagen spreid, is dat een eitje.

Mijn eerste stop voor vandaag is Saintes. Het lijkt een mooie stad maar het weer is zo koud en druilerig dat ik niet veel zin heb hier lang te blijven hangen. Ik stop bij een bakker en compenseer het sobere ontbijt. Ik eet verkleumd mijn verwennerij op en besluit meteen verder te fietsen, weg van de natte!

Het pad kronkelt langs wijngaarden en door nog meer koolzaadvelden, die nu allemaal fel geel in bloei staan. Ik kom nog 2 pelgrims tegen, het is duidelijk dat ik nu echt wel op "el camino" zit. We praten kort waarna ik doe alsof ik heel fit verder kan fietsen. Helaas voel ik me niet zo fit meer. Ik blijf de vermoeidheid voelen. Mijn ogen vallen bijna dicht op mijn fiets. Vanavond moet ik beslist wat vroeger onder de wol!

De wind waait matig in mijn gezicht maar voelt als een strakke tegenwind. De regen blijft komen. Het is een harde dag aan het worden. De middag nadert maar echt hongerig ben ik niet. Het zou natuurlijk wel kunnen dat ik onbewust door mijn energiereserves heen zit en maar wat moet eten. Ik rijd naar het volgende dorp, krijg onderweg nog een aanmoediging van Steven met een bemoedigend filmpje en dito foto van mijn petekind. Steven weet precies goed wanneer hij zijn berichten moet sturen! Ik krijg er geen als ik vrolijk, met de wind in de rug of stijl bergaf kilometers aan het verslinden ben. Maar als ik op mijn tandvlees zit, dan durft hij mij al eens een virtueel duwtje in de rug te geven.

Het middageten is lekker en veel. Ik geniet er van. De vriendelijke ober nodigt me uit mijn bidons bij te vullen maar ik heb nog water genoeg. Opvallend hoe vriendelijk iedereen is, al de hele trip. Houden zo!

De regen is eindelijk opgehouden en de temperatuur trekt direct een sprintje richting mooiere hoogtes. Toch voel ik me nog steeds te moe om goed in het ritme te komen. Ik denk dat ik aan een (halve?) rustdag toe ben. Uiteindelijk fiets ik toch stevig door en doe ik meer dan mijn vooropgestelde gemiddeldes. Het plan was om er gemiddeld 85 per dag te rijden maar ik ben enkel de tweede dag niet aan 85 geraakt, alle andere dagen zat ik er boven, soms heel ruim. Het zou dus wel eens kunnen dat ik mezelf een beetje aan het voorbij steken ben en het rustiger aan moet doen. Ik zit echter met een lichte vrees dat het in de Pyreneeën hard zal worden en wil wat voorsprong maar het kan natuurlijk niet de bedoeling zijn dat ik door het nemen van die voorsprong mezelf helemaal uitput en überhaupt niet meer aan die bergen toe kom. Maar als ik vandaag niet door fiets, dan moet ik morgen nog heel veel fietsen en dat wil ik nu ook niet. Dilemma... Ik bekijk de routeplanner en val bijna omver als ik zie wat me nog te doen staat: nog 107 km te gaan naar Bordeaux!! Deze morgen waren het er 127, ik heb er 49 gefietst en er blijven er nog 107 over... Dat kan niet, dat klopt! Mijn moraal duikt de kelder in. Ik strompel mijn fiets op en probeer de moed terug te vinden. Met zware benen sleep ik me van bocht naar bocht. Ik beslis toch terug te keren naar de drukke baan en de meest rechte lijn naar Bordeaux te volgen. Het is niet de aangenaamste route maar het zal me op zijn minst een beetje vooruit helpen.

Ik probeer zo dapper mogelijk verder te gaan, steunend en zwoegend op de hellingen, recupererend tijdens de afdalingen maar het vordert niet. Voor me zie ik een fietser rijden met een fluo hesje aan. Hij lijkt af en toe om te kijken en me op te wachten. Ik nader, wat betekent dat mijn tempo toch niet zo slecht is: hij rijdt met een onbeladen fiets, ik sleur kilo's bagage mee en toch kom ik dichter. De man heeft een klein spiegeltje op zijn stuur staan en houdt me duidelijk in de gaten. Ik trek wat door en zet me in zijn wiel. Hij ziet me en verhoogt zijn tempo een beetje. Ik klamp aan. Geen wind meer in mijn gezicht, dat scheelt! Langzaam maar zeker kom ik terug wat op krachten. Zijn fiets is een krakkemikkig verroest exemplaar, zijn lange grijze haar hangt in een staart vanonder zijn versleten helm. Hij ziet me er niet meer van de jongste uit maar hij trapt wel heel dapper de pedalen rond, schakelt zijn versnelling gezwind van groot naar klein als hij klimt en blijft trappen bij het dalen. Ik profiteer van zijn kracht en de kans me uit de wind te zetten. Samen fietsen we verder. Af en toe claxonneert een auto waarnaar hij terug zwaait, ze lijken hem hier te kennen. Hij kijkt achterom en begroet me. Ik schrik van zijn gezicht. Die man lijkt wel 100 jaar oud!! Terwijl we samen zwijgend de hellingen op fietsen, voel ik een zekere verbondenheid met mijn oude vriend. Ik denk terug aan wat ik gisteren hoorde van de dame die de albergue uitbaat: als je in de juiste vibe zit, komen de oplossingen op je af, dat is de magie van "el camino". Het lijkt te kloppen. Meer dan 8 km lang trekt mijn gerimpelde engel de kop en kan ik in zijn wiel mee fietsen. Tot hij afslaat. Ik roep hem na en vraag om even te stoppen. Hij glimlacht zijn 3 tanden bloot als ik hem bedank voor zijn kop-werk. Hij mompelt verschrikkelijk, ik begrijp maar een paar halve woorden maar denk te hebben gevat dat hij 87 jaar oud is en elke dag met zijn fiets die rit doet. Ik kan er 20 jaar naast zitten want het is niet in te schatten en ook niet te begrijpen. Hoe het ook zit, ik ben hem eeuwig dankbaar en groet hem hartelijk.

De moraal leek wat beter door dat stukje door rijden maar de vermoeidheid is me te slim af en neemt weer de bovenhand. Ik besluit wat uit te rusten en bel naar huis. Inge spreekt me moed in. Maar het gaat niet meer, ik ben op! Mijn coach en rots in de branding spreekt op me in met het gezonde verstand dat ik van haar gewoon ben. Het doet ongelooflijk veel deugd om die steun te voelen. Ik volg haar raad op en besluit de dag af te ronden, uit te rusten en morgen verder te gaan. Ik zoek op internet naar een hotel, vind er een op 10 km richting Bordeaux en fiets dapper verder. De gedachte dat ik er maar 10 meer te rijden heb, dat ik dan mijn voetjes omhoog kan leggen en rusten, geeft me vleugels. Ik kan weer genieten van het fietsen. Ik had nochtans al geleerd dat loslaten de boodschap is maar op de een of andere manier leek dat nu niet te lukken. Ik merk bijvoorbeeld dat ik de laatste 2 dagen veel minder foto's heb gemaakt dan gewoonlijk. Een teken dat ik minder aandacht heb voor de omgeving, minder stop en minder alert ben. Het doel van mijn reis is nochtans daarop gebaseerd: fotograferen, genieten, West-Vlamingen onderweg zoeken. Niet: racen tegen de tijd, spurten tot in Lissabon om dan vast te stellen dat ik ben vergeten te genieten van de tocht.

Lesson learned? Ik hoop het! In alle geval kruip ik vanavond op tijd in bed, rust ik goed uit en probeer ik minder naar de nog te rijden kilometers te kijken. Vandaag kwam ik in elk geval nog eens een West-Vlaming tegen op mijn weg: mezelf...

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 82.21 km

Gemiddelde snelheid: 17.5 km/u

Maximum snelheid: 43.9 km/u

Gemiddelde temperatuur: 14°

Gefietste tijd: 4u41

Tijd tussen vertrek en aankomst: 8u16

Hoogtemeters: 448 m

Soundtrack of the day: Alice in Chains "Down in a Hole" - Daar zat ik vandaag...

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1678873005541136

De route voor vandaag:

Courcelles - Saint-Jean-d'Angély - Asnières-la-Giraud - Saint-Hillaire-de-Villefranche - Vénérand - Saintes - Bréguillac - Saint-Léger - Saint-Genis-de-Saintonge - Mirambeau

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647




  • Comments(3)//www.delustigeavonturiers.be/#post28