Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Los zand

De Reis...Posted by Pieter 15 Apr, 2018 20:22:57

Gisterenavond ben ik nog een hele tijd aan de slag geweest om mijn route te bekijken. Ik zit op een punt waar ik moet beslissen welk traject ik neem. Ofwel ga ik nu naar de kust en kan ik Kristof bezoeken, mijn volgende "West-Vlaming onderweg", ofwel rijd ik verder langs Les Landes om zo meteen de Pyreneeën in te duiken. Kristof liet me weten dat hij volop aan het bouwen is en dus weinig tijd heeft maar dat hij me wel graag wil ontvangen. Ik moet daarvoor dan wel die ommetoer rijden. Na wat studiewerk blijkt dat het maar 6 km scheelt. Daarenboven zit ik behoorlijk voor op mijn schema - niet dat er echt een schema was maar als ik nu kijk hoeveel km ik nog moet fietsen en hoeveel ik er al gedaan heb, dan kan ik toch wel spreken van een goeie voorsprong. We spreken af dat ik hem bel als ik in Lévignacq ben, het punt waar de splitsing is tussen de twee routes.

Het ontbijt is pas om 8u waardoor ik vandaag een stuk later op baan ben dan normaal. Als ik effectief tot bij Kristof rijd, dan moet ik 121 km rijden op 2 dagen. Weinig tijdsdruk dus. Ik pak het rustig aan, bel nog naar huis en vertrek dan op mijn gemak richting Lévignacq. De route langs Les Landes blijft voorlopig even vlak als gisteren. De baan loopt grotendeels naast de autosnelweg maar de wind zit in de juiste richting waardoor ik er weinig last van heb. Op zondag is het in Frankrijk sowieso rustiger op de snelwegen. Aan de ene kant razende auto's, aan de andere kant asperges, afgewisseld met aangeplante dennenbossen. Zo ver je kunt kijken. Ik fiets vlotjes door tot de route me een zandweg op stuurt. Dat kan nog fun worden!

Het start goed, een beetje verhard, waardoor het leuk fietsen is langs deze weg. Na een paar 100 meter valt die verharding helaas weg en schuift mijn achterwiel van links naar rechts alsof ik op ijs rijd. Los zand. Het is niet evident de fiets onder controle te houden maar ik slaag er toch in me er door te wroeten. Af en toe een stukje te voet, noodgedwongen. Ik twijfel wat ik zal doen: fiets ik verder langs dit onverharde pad of zoek ik betere wegen. Voorlopig heb ik geen keuze dus rijd ik ploegend verder door het losse zand. Ook al is het hard labeur om de fiets in gang te houden, het landschap rondom me is prachtig. Reden te meer dus om verder te blijven gaan.

Na het bos-stuk is het terug de baan op. Lekker door sjeezen op het asfalt, het voelt bevrijdend na het voorbije stuk. Weeral asperges rechts, autostrade links. En plat, als een biljartlaken. Er staat een strakke wind maar die komt meestal van opzij tot schuin achter waardoor ik er weinig last van heb. De weg loopt pijlrecht voor kilometers aan een stuk. Weinig tot geen bochtenwerk. Ik passeer een bord dat aangeeft dat het een doodlopende straat is maar mijn gps is duidelijk: rechtdoor. Het is al meer gebeurd dat de baan dan overgaat in een grindweg waardoor auto's er niet meer door kunnen of mogen maar fietsers en wandelaars wel, dus rijd ik door. En plots is de weg weg... Het begint nog met een stukje veld dat bezwaarlijk als pad kan worden beschreven maar een eindje verderop sta ik midden in een akker. Een paar tractor sporen zijn stille getuigen van wat ooit een pad moet geweest zijn. Het veld is klaar gestoomd voor de aspergekweek. Een zanderige en bij momenten slijkerige ondergrond maken het fietsen onmogelijk. Ik stap af en duw, sleur en trek de fiets door de mulle ondergrond. Het einde is in zicht maar ligt ver van me af, het zal een tijdje stappen en sleuren zijn. Omdat het veld besproeid wordt - ook asperges hebben water nodig - is de aarde licht vochtig. De zandkorrels blijven hardnekkig aan de banden plakken en hopen zich op aan de remblokken en spatborden.

Eindelijk ben ik het veld uit en kan ik terug fietsen. Ik spring op de fiets en probeer die in beweging te krijgen. Het gaat maar moeizaam. Ik hoor vanalles tegen mijn banden slepen, net alsof ik met een ouderwetse dynamo aan het rijden ben. Het slijk spettert aan alle kanten rond mijn orden, plakt tegen mijn kuiten en aan de fiets. De gps meldt doodleuk "sla links af naar Impasse de Bel Air". Ja, een impasse is dit hier wel, dat kun je wel zeggen. Maar kijk, ook daar zijn we weer door geraakt, tijd om door te fietsen! Ik stop nog even om met een takje het meeste zand van de fiets te schrobben en rijd aan een normaler tempo naar het volgende dorp.

Daar staat een kerkje geweid aan St-Jacob. Dat is dat peetje waarvoor iedereen naar Compostela strompelt. Aan de kerk liggen heel wat St-Jacobsschelpen, is een brandglas met zijn afbeelding in en zijn nog een aantal links naar de route te vinden. De zondagsmis is er net afgelopen als ik er stop. Er komt een oude dame op me af die me vraagt of ik een stempel wil. Awel ja, omdat je 't zo mooi vraagt madam. Mijn vijfde stempel is een feit. En 't is een schoontje. Ik kijk nog even in het kerkje binnen en stap dan terug de fiets op om in het dorpje wat eten te zoeken. De oude dame geeft me nog een hand met de woorden "Bon Camino". Mijn schoonbroer, Filip, heeft een goeie camino, zo'n oude brommer, je weet wel, maar ik heb een vermoeden dat het niet die camino is die ze bedoelt.

Na mijn middageten stuif ik het dorp uit en zet me op de volgende etappe door Les Landes. Het is een heel stuk recht door dat begint als een zandweg, overgaat in kiezel en dan een gewone baan wordt. Rondom enkel nog naaldbossen. Het is er muisstil. Tussen de bomen zie ik een hert onbekommerd rond stappen. Ik herleef! Het is vooral de stilte - op wat natuurgeluiden na - die me zo rustig maakt. Ik hoor het ritme van mijn pedalen, het zoemen van de banden over de weg en verder niets dan rust. Het is moeilijk te beschrijven, zeker als je in een druk land als België woont, maar hier kan het nog ECHT stil zijn.

Het weer zit al de hele dag mee. Winderig, maar niet overdreven. Niet te warm, niet te koud en lichtjes bewolkt. Weinig risico op verbranden, je zweet je niet te pletter en zit ook niet te bibberen op de fiets. Maar nu worden die wolken toch langzaam aan wat dreigender. De lucht is zwanger van een hele kroost regenbuien maar besluit voorlopig haar weeën nog wat uit te stellen. Volgens het weerbericht is het morgen helaas gedaan met de droogte. Nog een volle dag regen en dan komt een zonnige periode van een goeie week, met 27 graden. Dat wordt nog zweten in de Pyreneeën.

Omdat het fietsen door die bossen me zo beviel, volg ik gedwee mijn gps. Waar ik normaal bij zandwegels de gouden voetdruk aan mijn toestel geef, laat ik de Nederlandse madam me nu toch door het bos loodsen. Helaas is het deze keer grondig mis. Het pad loopt ten einde aan een boerderij. "Sla hier rechts af". Tjah, dan moet ik wel even mijn kniptang boven halen om die omheining in stukken te knippen. Ik keer toch maar terug en vervolg mijn weg langs de verharde weg, lijkt me een betere optie.

Net voor ik Lévignacq binnen rijd mag ik nog eens slieren en schuiven door het losse zand. Ik stop voor wat foto's en zwoeg nog een eind om de fiets terug aan vaste grond te krijgen. De indrukken van het bos maken goed waar het fietsen mis loopt. Ik maak weinig vorderingen qua afstand maar geniet des te meer van de omgeving. Het bospad eindigt op een fietspad. Voorlopig eindpunt. Nu moet ik beslissen waar ik heen ga.

Ik bel met Kristof. Hij kan morgen wat tijd voor me vrij maken. Ik neem er de kaart bij en bekijk welke route ik verder neem. Het gaat van hier richting kust. Op zich zie ik het ook al eens helemaal zitten om de oceaan nog eens te fotograferen. Een paar jaar geleden reed ik de kust al 2x af met mijn camionette om beelden van de zee te maken. Als het licht even goed zit als toen, worden dat weer leuke plaatjes.

Na de hele dag afwisselen tussen bospaden en verharde wegen, heb ik nog eens goed beseft hoe degelijk die fiets is! Waar ik met mijn eigen fiets zeker al lang had moeten opgeven, kan ik met de idworx nog stukken door fietsen. Dat de fiets wat zwaarder en daardoor robuuster is, geeft me meer vertrouwen als het pad te hobbelig wordt. Ik heb nooit het gevoel dat ik het ding kapot kan rijden of te hevig aan het belasten ben. Ik moet uiteraard hout vast houden als ik zo'n dingen schrijf, ik wil morgen niet in panne staan, maar ik ben er wel van overtuigd dat ik met mijn eigen tweewieler nooit zo ver was geraakt zonder materiaalpech!

Ik trap de pedalen vlotjes rond op zoek naar een overnachting. Die vind ik in Léon. Ik heb er nu toch een bevredigend stukje Frankrijk op zitten. De studio waar ik mijn fiets parkeer ligt wat buiten het dorp, het is zondag waardoor alle winkels gesloten zijn, ik zal dus nog mijn fiets op moeten om eten te gaan zoeken. Maar dat is buiten de gastheer gerekend! Die klopt op mijn deur met de melding dat ze pizza gaan bestellen en of ik er ook eentje wil. Wel redelijk zeker: JA!

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 84.58 km

Gemiddelde snelheid: 18.1 km/u

Maximum snelheid: 39.2 km/u

Gemiddelde temperatuur: 20°

Gefietste tijd: 4u40

Tijd tussen vertrek en aankomst: 8u19

Hoogtemeters: 239 m

Soundtrack of the day: Pink Floyd "Wearing the Inside Out": Deze morgen mijn t-shirt bijna binnenstebuiten aan, waardoor dit nummer in mijn hoofd kwam wandelen en er een tijdje bleef hangen.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1678873005541136

De route voor vandaag:

Saugnacq-et-Muret - Liposthey - Labouheyre - Onesse-Laharie - Lévignac - Linxe - Léon

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647




  • Comments(3)//www.delustigeavonturiers.be/#post31