Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

De laatste dag Frankrijk met het venijn in de staart

De Reis...Posted by Pieter 17 Apr, 2018 19:06:00

Ik ontwaak na een harde nacht op het matrasje. Het is ok maar een bed blijft toch een stuk comfortabeler. Ach, geen reden tot klagen, ik voel me vereerd dat ik de eerste gast ben die in het huis van Kristof en Olivier mag overnachten. Het is een dak boven mijn hoofd, het is warm en het is meer dan groot genoeg.

Iets voor 8u komt Kristof toe. Mijn spullen zijn al ingepakt. We praten nog wat na en ik maak een filmpje voor op de facebook pagina van de Krant van West-Vlaanderen. Het is mijn vierde ontmoeting voor de krant, de derde keer dat de ontmoeting ingepland stond en dat ik er een tijdje blijf hangen. Het is meteen ook de derde keer dat ik met een heel warm gevoel afscheid neem. Behalve bij Korneel in Bordeaux, zijn het telkens mensen die ik in mijn leven nog niet was tegen gekomen of toch nog nooit had gesproken. Het is merkwaardig hoe snel je een klik voelt, hoe snel je op één golflengte zit en je thuis voelt. Ik mag van geluk spreken!

Het is nog fris buiten maar alles wijst er op dat de weersvoorspellingen voor vandaag juist zullen zijn: warm en zonnig. Ik trek toch maar mijn jasje aan om de ochtendstond te doorstaan en fiets de straat uit. Kristof had me gezegd dat hij een wegwijzertje met een schelp had gezien op het pad achter het huis. Dat pad loopt echter weer door het bos en is een zandweg waardoor ik eerst even mijn gps volg in de hoop op de baan te kunnen blijven. Helaas loopt het mis. Ik word een straat ingestuurd die dood loopt, keer terug, rijd rond, ga op zoek en kom na 3 km rijden terug aan het huis van Kristof uit... Oh well, een goeie opwarmer voor de dag. Ik rijd het bospad op en geniet van het eerste zonlicht.

De zandweg gaat over in een mooi geasfalteerd fietspad. Laat ons hopen dat ik hier een tijdje op verder kan. Ik duik de bochten door, geniet van de zilte zeelucht en het prima fietspad. Voor me zie ik een nadar-hek opdoemen met daarop een bord "route barrée". Geen probleem voor mijnheer Clicteur, gebarreerde routes, dat is voor mietjes, ik ga door, ik kan dat! 100 meter verder een grote plas. Zou ik er door rijden? Misschien toch maar de fiets over het kleine stukje grasberm lijden zodat er geen toeren gebeuren. Zie je wel, die barrage zal van verder moeten komen om mij klein te krijgen. Hup, terug de fiets op en verder stampen! 100 meter verder een nog veel grotere plas. De verleiding is heel groot om er volle gas door te gaan. We deden dat vroeger, toen we klein waren. Trappen, trappen, trappen en dan de voetjes optrekken en het water langs je banden omhoog zien spetteren. Nostalgie! Dat moet ik nog maar eens proberen! Maar ik twijfel. Ik kan natuurlijk niet zien hoe diep die plas is. Loopt dat pad nog wel door? Het ziet er toch wel een behoorlijke sink-hole uit. Ik stop, stap af en neem een steen. Die gooi ik tot in het midden van de plas. Als ik hem op het asfalt hoor ketsen, rijd ik er door. De steen zinkt met een diepe "PLOENSJ" de plas in. Owla! Dat klinkt niet zo goed. Ik vind het geweldig grappig maar ben heel blij dat ik er niet met de voetjes omhoog ben door gekrost. Dat zou ongetwijfeld in een heel natte en pijnlijke valpartij geëindigd zijn. Gezond verstand vs roekeloosheid: 1-0!

Mijn route loodst me verder richting een waterloop. Daar mag ik een hele tijd naast gaan fietsen op weeral een ideaal fietspad. Ik deel het pad met wandelaars, andere fietsers en skeelerereraars (mensen met skeelers, hoe noem je dat anders?). Veel beter dan dit kan het niet worden! De zon is baas en warmt de dag op. Mijn jas is al uit, het is genieten. Aan de kant van de weg zie ik wat mensen rondom een meisje staan dat op de grond ligt. Meisjes die op de grond liggen zijn meestal niet zo'n heel goed teken, vooral niet voor die meisjes zelf. Ze lijkt in goede handen maar ik stop toch even om te vragen of alles ok is. Ze is gevallen en heeft haar arm gebroken, niets aan de hand dus, wel aan de arm. Maar de brandweer is op komst. Ik word bedankt voor de empathie en rijd verder, dit komt goed. Een paar minuten later stuift een ziekenwagen van de brandweer met loeiende sirenes over het fietspad op me af. Ik zet me aan de kant en bedenk dat de gebroken arm snel in orde komt. Goed zo!

Ik voel me goed op de fiets, het gaat vlot en ik zit me af te vragen wanneer die eerste klimmetjes er aan komen. Voor me zie ik de bergen al opdoemen maar ze lijken nog wel eventjes van me verwijderd. Tot ik die laatste bocht uit kom. Voor me ligt de lokale muur van Geraardsbergen. Ik schakel in allerijl mijn versnellingen naar de stand "stief-steil-bergip". Moedig en met alle kracht in mijn benen begin ik aan de helling. Halverwege moet ik mij gewonnen geven. Het probleem is dat ik naar het zuiden wil en mijn fiets naar het noorden. We komen in ruzie. Ik discussieer, maak me kwaad en duw koppig de fiets richting zuiden. Ik win! Voilà, who's the boss now!!?? Achteraf zie ik in mijn statistieken dat dit een helling was van 16,7%!! Even ter info: ik vond een tijd geleden volgende info over percentages met de fiets:

  • - tot 4% stijging is gemakkelijk, ook gedurende veel kilometers.
  • - tussen 4% en 6% begint het pittiger te worden, maar zeker niet onoverkomelijk.
  • - tussen 6% en 8% kan de stijging als “vrij zwaar” worden ervaren.
  • - tussen 8% en 10% is ronduit zwaar. Uw snelheid kan terugvallen tot 5 km/uur.
  • - boven de 10% is bijna niet te doen, tenzij u erg weinig bagage heeft.
  • Conclusie: het is geen schande dag ik er aan 16,7% toch even af moest want ik HEB bagage mee!

Het startschot is gegeven: de bergen komen er aan! Het wordt klimmen en dalen. Ik wil geen risico nemen en stop bij de supermarkt om mijn middagmaal te kopen. Een slaatje, wat brood, wat kip en een dessertje, daarmee moet ik het doen. Ik rijd nog eventjes door en zet me dan aan de kant om van mijn middagmaal te genieten. Ik doe dat al rechtstaand, ik heb gemerkt dat ik op die manier mijn achterwerk het best kan laten recupereren en dus na de middag iets steviger in het zadel zit. Al doende leert men, nietwaar... Het eten smaakt heerlijk. Ik chat ondertussen wat met Inge en met Steven. Steven coacht volgende week zijn maat Tommy door Italië - weliswaar aan een iets heviger tempo dan ik - en geeft me nog wat tips. "Als je straks gaat klimmen, klim dan op souplesse, anders belast je je knieën te veel en komt dat niet goed". Bedankt Steven, ik houd er rekening mee!

De tocht gaat verder met een volle maag. Dat had ik nodig. Voldoende reserves en nu zorgen dat ik veel drink want het warmt op! Ik begin aan de volgende hellingen. Souplesse, zei Steven, ik blijf het herhalen. Het wordt bijna mediterend: links, rechts, links, rechts, rustig aan. Het lukt goed, lastig, dat wel, maar ik maak vorderingen. Mijn redenering: alles boven de 5 per uur is rapper dan te voet en dus de moeite om op de fiets te blijven. Ik rijd er nu een goeie 8, dus dat loont. De zon brandt ongenadig op mijn helm, mijn hoofd voelt alsof hij in een eierkoker zit en bijna hard gekookt is. Ik verwacht elk moment een duidelijke "TIENG" van het belletje: eitje klaar! Heel eventjes verlies ik mijn concentratie en beland ik naast de weg. Ik trek de remmen dicht en parkeer de fiets onder een boom. Rusten! Man, wat is het warm. 28° ondertussen. Ik zweet me te pletter. Maar wacht eens even! Ik heb mijn thermisch onderlijf nog aan! Dat gaf me deze morgen de nodige warmte tijdens het vertrek maar lijkt me nu een klein beetje overbodig. Zullen we dat dan toch maar uit doen!!?? Het scheelt! Ik kan het Gino-Cars&Bikes-truitje nu open zetten waardoor de wind mijn wat kan afkoelen. Nu en dan wat schaduw van de bomen en ik kan er weer tegen.

Ik drink veel, dat moet anders komt dat hier niet goed. Mijn bidons zijn allebei leeg. Ik zie een opa met zijn kleinzoon in de tuin voetballen en vraag of ik mijn fles mag bijvullen. Het is ondertussen meer dan 30° geworden. De mensen praten wat tegen elkaar maar ik versta er geen woord van. Ik ben Frans Baskenland binnen gereden. De verkeersborden zijn tweetalig, er staan slogans op de muren die de regio onafhankelijk willen en de mensen praten dus duidelijk geen Frans onderling. Ik krijg mijn fles terug, gevuld met fris water. 't Is precies een engeltje die op mijn tong piest!

De zwaarste klim voor vandaag is achter de rug maar het blijft gestaag stijgen. Ik geniet van het landschap, het is hier ronduit prachtig! Een bergrivier kronkelt zich tussen de heuvels door. Ik krijg kippenvel van al dat moois. Ik zou bijna zeggen dat ik er koud van krijg maar de temperaturen compenseren dat netjes.

Tijdens het fietsen probeer ik niet enkel de paar meter voor mijn voorwiel in de gaten te houden maar ook de omgeving. Ik kijk rond en geef mijn ogen de kost. Dat loont, je ziet dingen die je nooit meer vergeet. De drukke baan kronkelt zich tussen de rotsen, links en rechts van me sijpelt het bergwater door het gesteente. Boven op een rots zie ik iets bewegen. Ik stop bruusk want dit moet ik beter bekijken. Een vale gier! Het beest zit het landschap te overschouwen op het puntje van een rots. Het is precies te mooi om waar te zijn. Ik waan me in een western en neem snel de Sony uit de fietstas. Ik fotografeer en geniet. Ik maak nog wat foto's, kijk ondertussen naar boven en zie er nog 4 heel hoog in de lucht cirkelen. Naast de gier op de rots zie ik nog iets bewegen. Het is een soort bok die, samen met de gier, de omgeving in de gaten houdt. Dit maakt het plaatje helemaal af. Mocht ik het zo in scène zetten, het zou overdreven zijn maar het tafereel speelt zich letterlijk voor mijn ogen af. Wonderbaarlijk mooi is het! De gier maakt zich ondertussen klaar om het luchtruim te kiezen. Met een sierlijke duik glijdt hij van de rots af. Ik had hem net aan zijn lippen, euhm, zijn bek zien likken en in mijn richting kijken. Elaba, ik ben nog niet dood hé manneke! Ik spring snel op mijn fiets en maak me uit de voeten. Mijn buikje mag hij hebben maar van mijn gespierde kuiten moet hij met zijn fikken af blijven!

Na 74 km fietsen kom ik aan in Saint-Jean-Pied-de-Port. Mijn eindbestemming voor vandaag. Het was een prachtige tocht! Ik heb het gevoel al een kleine overwinning op zak te hebben. Ik stap binnen in een pelgrims-gîte, kies me een bed uit en ga douchen. Morgen staat me nog heel wat klimwerk te wachten. De spieren zijn alvast opgewarmd na zo'n geweldige dag!

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 74.52 km

Gemiddelde snelheid: 18.5 km/u

Maximum snelheid: 56.2 km/u

Gemiddelde temperatuur: 23° (met een maximum van 33°)

Gefietste tijd: 4u01

Tijd tussen vertrek en aankomst: 7u24

Hoogtemeters: 530 m

Soundtrack of the day: Marvin Gaye & Tammi Terrell "Ain't no Mountain High Enough" - Ik kreeg het nummer door via Pieter Vermeersch, mijn buddy van op FFO. Met dank, mijnheer Vermeersch!

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1686264221468681

De route voor vandaag:

Labenne - Bayonne - Ustaritz - Cambo-Les-Bains - Itsasu - Luhuso - Saint-Jean-Pied-de-Port

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647






  • Comments(2)//www.delustigeavonturiers.be/#post33