Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Weer een stevig dagje!

De Reis...Posted by Pieter 19 Apr, 2018 19:22:35

Mijn verblijf in de eerste Spaanse albergue was in alle geval een goede start. Ook al is mijn Spaans niet meer wat het geweest is - het was overigens nooit echt denderend maar nu dus nog slechter - en spreekt de eigenaar enkel Spaans, we hebben aan 2 woorden genoeg om elkaar telkens weer te begrijpen. De man is super vriendelijk, zorgt voor een heerlijk avondmaal en doet er alles aan om ons - er zijn 2 wandelaars toegekomen - verblijf zo aangenaam mogelijk te maken. Na een goeie nachtrust - hoe kan het ook anders na zo'n dag klimmen - ontwaak ik en maak ik me klaar voor een nieuwe warme dag.

Het ontbijt staat klaar, het smaakt voortreffelijk. Ik krijg een stempel in mijn boekje die ik deze keer wel aanvaard omdat het met hart en ziel gegeven is en hang de fietstassen aan mijn stalen ros. Jesus, de man die de albergue open houdt, komt me nog goeiendag zeggen. Ik krijg een hand en een knuffel, hij wenst me oprecht een "Buen Camino" en ik vertrek. Op naar Pamplona. Ik neem me voor me niet al te veel te haasten want ben gisteren tot de conclusie gekomen dat ik al over de helft zit in afstand. Ik reed er al 1370 en moet er nog een goeie 1330 doen. Wetende dat daar altijd wel wat bij komt - je rijdt soms al eens rond in een stad of gaat op zoek naar een overnachting - zit ik dus quasi in het midden van mijn trip. Qua tijd zit ik nog 2 dagen van het midden verwijderd. Dat betekent dus dat ik nog steeds voor ben op schema en dat ik de ergste berg al over ben. Dat komt goed. Als mijn berekening klopt, moet ik per dag zo'n 65 km rijden om op schema te blijven. Dat zijn er al 20 minder dan bij het begin, flink door gefietst dus...

Ik zet me schrap voor een eerste reeks afdalingen. Goed om de beentjes los te krijgen. De wind waait bijlange niet meer zo hevig als gisteren waardoor ik sneller de berg af kan. Het is nog fris maar ik voel al dat het weer een warme dag wordt. Nu en dan een heel klein klimmetje maakt mijn benen wakker en in no time sta ik in Pamplona. Haal de stieren van straat, hier komt Pieter!

Pamplona maakt meteen indruk op me. Wat een prachtige stad. Smalle straatjes, oude gebouwen, leuk sfeertje. Ik fiets er vrolijk doorheen en volg de duidelijke aanwijzingen naar de Camino de Santiago. Om de 2 meter een metalen markering in de straatstenen, je kunt niet missen.

Na Pamplona is het even zoeken welke route ik zal volgen. Mijn gps stuurt me langs een drukke baan, daar heb ik geen zin in. Ik besluit de Camino te volgen en draai een grindweg op. Ik fiets stevig door want het begint al wat te stijgen. Ik passeer redelijk wat pelgrims die met hun zware rugzak de tocht ondernemen. De meeste mensen doen dat rustig, wensen alle mede-trippers een "Buen Camino" en stappen verder. Drie jonge gasten hebben het echter anders begrepen. Aan één van de drie zijn rugzak hangt een box waaruit luide hip-hop muziek schalt. Ik kan hun gedrag maar matig appreciëren. Ok, iedereen doet wat hij wil en ik ben de tocht ook niet uit religieuze overwegingen aan het ondernemen maar ik weet dat veel mensen het wel voor die reden doen en respecteer dat. Het lijkt me dan ook logisch dat, als je een muziekje wil luisteren, je dat via een koptelefoon doet en niet via een box die de hele vallei van muziek voorziet. Gelukkig ben ik met de fiets een stuk sneller en heb ik er niet al te lang last van. Het is me al sinds Saint-Jean opgevallen dat alles in een andere sfeer baadt. Een stuk commerciëler, er is een hele handel ontstaan rond de pelgrims. Begrijpelijk, uiteraard, maar het voelt ergens niet helemaal juist. Het is nu nog geen hoogseizoen, ik kan me voorstellen dat het dan helemaal zot is om tussen die hordes mensen je weg te vinden, je rust te vinden en je hoofd leeg te maken... Voor mij lukt het nu nog omdat ik de meeste stukken op een andere route zit met de fiets. Stof tot nadenken...

Soepel en vlot fiets ik de helling op tot het pad verandert in een ruw, met grote scherpe stenen bezaaid, bergpad. De hevige regenval van de laatste weken heeft diepe geulen in het pad uitgegraven waardoor fietsen geen optie meer is. Ik duw de fiets en stap dapper verder. Het ziet er naar uit dat ik dat 4 km moet vol houden. Ik had het gisteren in mijn "soundtrack of the day" al aangehaald: gravitiy always wins. Ik sleur en zwoeg om de fiets naar boven te krijgen, probeer voldoende grip te houden op het gladde pad wat niet evident is met die klikpedalen. Het zijn dan wel mountainbike schoenen met een platte zool waardoor je niet als een clown met je tenen in de lucht loopt te huppelen maar telkens het metalen plaatje onder mijn schoen een steen raakt schuift mijn voet genadeloos weg. Niet evident, zeker niet omdat die fiets verdomd veel weegt en die gravitiy verdomd hard aan de fiets trekt. Ik geraak stilaan uitgeput maar strompel dapper verder.

Zoals het meestal gaat met zo'n verhalen, geraak ik uiteindelijk toch boven. Ik geniet van het zicht en rust even uit. Maar niet iedereen haalt het einde. Tussen de 2 zitbanken staat een kruis met daarop "Koks Frans België". Hij overleed onderweg naar Compostela in 2004. Niet alle verhalen eindigen blijkbaar positief...

Ik daal af naar het dorpje dat ik al een tijd in het vizier heb en stil mijn honger. Ik wil niet verder op deze route, de Camino is werklijk prachtig voor wandelaars maar met de fiets is dit niet te doen voor mij. Ik besluit een stukje terug te keren langs de weg en toch maar de gps te volgen van dorp tot dorp. Het is maar 2 km verder en terugkeren betekent steil bergaf en met rugwind naar de asfaltweg. Tijd verliezen doe ik dus zeker niet, integendeel, als ik langs dat wandelpad verder ga, ben ik uren kwijt. Het is al na de middag en veel kilometers staan er nog niet op de teller. Tijd om even door te duwen. De wind is helaas weer even hevig komen opzetten waardoor ik zelfs in het afdalen wat moet bij trappen om snelheid te halen. De temperaturen zijn alweer richting 30 graden aan het evolueren. Klimmen lukt maar mijn benen zijn duidelijk vermoeid van gisteren. Ik heb het gevoel dat dit nog een lastig dagje kan worden!

Ik rijd nu langs een makkelijkere fietsroute en geniet van het landschap. Aan de horizon staan, op een hoge bergkam, een hele reeks windturbines te draaien. Het is duidelijk dat het hier veel waait, anders is het de moeite niet om die molens daar neer te poten. De weg kronkelt nu langzaam aan naar boven. Ik begin te klimmen. Wist ik veel dat, toen ik een foto nam van die windmolens, ik er naartoe moest rijden. Klimmen maar! Het lukt, het is zwaar, maar het lukt.

Volgende stop: Puenta La Reina. Weer zo'n mooi middeleeuws dorpje. Heel mooi ingeplant in het prachtige landschap. Het dorp is vernoemd naar de middeleeuwse brug. De plaats ontstond door en voor de pelgrimsroute. In de elfde eeuw werd de brug gebouwd zodat de pelgrims het dorp, dat een kruispunt vormt waar 2 routes samen komen, konden verlaten. Ik bel even met Inge maar moet na een fijn gesprek toch maar weer verder. Ik zag gisteren in de albergue een overzicht van de routes en zag dat na Puenta La Reina een stevige klim op het programma staat. Daar moet ik misschien maar eens aan beginnen.

Het schema klopt! De klim is niet te onderschatten. Ik zit aan de zonnekant van de berg waardoor ik niet beschermd word tegen de hitte en zie de temperatuur boven de 30° stijgen. Souplesse. Daar gaan we weer, net als gisteren, als ik het dan kon, dan kan ik het nu ook! Rustig en geduldig klim ik naar boven. Het verschil met gisteren is groot. Het is minstens even zwaar maar omdat het telkens kortere stukken zijn is de euforie er niet. Je klimt, rust en daalt af. Maar dat klimmen duurt steeds langer. Het zijn geen etappes meer waar je begint en al meteen de top ziet liggen. Haarspeldbochten, lange stukken bergop en stukken die maar blijven door stijgen ook al leken ze afgelopen. Het is slopend!

Na zo'n 62 km kom ik aan in Estella. Nu moet ik beslissen: rijd ik nog door of zoek ik hier een slaapplaats. Ik vind dat ik nog wat weinig afstand heb afgelegd en besluit om door te gaan. Tot het volgende dorp, dan is het goed geweest. Nog een 10-tal kilometer, dat moet nog wel lukken. Misschien mag ik nog wat dalen, dan is het zo geklaard.

Helaas, helaas, driewerf helaas. Niets te dalen. Klimmen! En veel! Moeizaam en uitgeput draai ik de trappers rond. Het is te veel voor Korneel! Maar ik moet door, ik keer nu ook niet meer terug want dat zal de moraal geen goed doen als ik weet dat ik dat stuk nog eens moet doen en dat de dag morgen begint met een heel zware klim. Ik bijt door, ga op reserve en blijf trappen. Doodop kom ik aan in een klein dorpje, Azqueta. Er is welgeteld één albergue in het dorp en in die albergue is er welgeteld nog één bed over. Lucky me! Uitgeput laat ik me in de zetel vallen. Mijn fiets-gps geeft aan dat ik vandaag uiteindelijk toch 1158 meter heb geklommen. Dat scheelt amper 300 meter met gisteren. Redelijk stevig dagje, zoals ik had vermoed. De douche voelt ongelooflijk zalig na zo'n dag en kikkert me weer op. Ik voel mijn energie al terug komen. Straks lekker eten en dan zijn we weer klaar voor een volgende fietsdag. I'm on a roll, baby!

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 73.26 km

Gemiddelde snelheid: 15.2 km/u

Maximum snelheid: 63.4 km/u

Gemiddelde temperatuur: 24° (met een maximum van 34°)

Gefietste tijd: 4u48

Tijd tussen vertrek en aankomst: 9u05

Hoogtemeters: 1158 m (dat is weer redelijk veel...)

Soundtrack of the day: Jeff Buckley "Lover, You Should've Come Over" - Voor het zinnetje "It's never over...". Hij herhaalt het verschillende keren in dat nummer en ik moest aan die zin denken toen ik na de zoveelste bocht zag dat de klim nog niet gedaan was.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1686264221468681

De route voor vandaag:

Urdaniz - Pamplona - Astrain - Puenta La Reina - Cirauqui - Lorka - Villatuerta - Estella - Iratxe - Azqueta

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post35