Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Een rustige dag maar toch meer dan 70 km gefietst

De Reis...Posted by Pieter 20 Apr, 2018 17:03:56

In de albergue waar ik verblijf ontmoet ik een paar interessante mensen. We praten tijdens het - overigens weer heerlijke - avondmaal over ons leven, de tocht en wat ons te doen staat. Ik raak aan de praat met een Duitser, een Australiër, een Engelsman en een jonge dame uit Estonia die in Brussel woont. Een bonte mengelmoes van nationaliteiten. Er is ook een Amerikaans gezin met een merkwaardig verhaal. Vader, zoon en kleindochter wandelen samen tot in Compostela. Het kleine meisje is 9 jaar oud. De oude man wandelt voor de derde keer een deel van de Camino. De eerste keer wandelde hij de tocht als tribute voor zijn overleden moeder. Onderweg ontmoette hij een Fransman die het graag had gedaan maar het niet alleen wilde doen. Zijn vrouw had kanker, third degree, zoals ze zeggen. Ze wandelden het jaar erop samen tot in Compostela. De Fransman zijn vrouw is ondertussen genezen van die kanker. Voor de Amerikaan was het voldoende. Maar nu kreeg hij de kans om het samen met zijn zoon en kleindochter nog eens te doen. Ze zien elkaar niet veel - ze wonen ver van elkaar in The States, dus dit is een ideaal moment voor wat quality time. Ik denk niet dat er veel mensen zijn die met 3 generaties tegelijk de voettocht naar Compostela ondernemen. Zeker niet met een kind van 9. Het is ondertussen bijna 22 u en ze huppelt nog klaar wakker en vrolijk rond. En ze zette mijn naam op de muur. Wat een schatje!

De nacht is gebroken. Ik slaap wel maar word veel wakker door het gesnurk van een paar ronkende pelgrims. De wandelaars vertrekken super vroeg waardoor ik ook tijdig het bed uit moet. Mijn bed staat nl in de centrale eetruimte waar alle kamers op uit geven. Iets na zessen is de dag aangebroken. De château migraine die we gisteren tijdens het avondmaal dronken zadelt me met een stevige hoofdpijn op. Niet dat ik zo veel dronk. Het kan ook zijn dat ik te weinig water heb gedronken tijdens de vorige dag. Mijn drinkflessen waren niet leeg, slechte punten! Daar moet ik beslist beter op letten of er gebeuren ongelukken met die hitte.

Ik haal de fiets van stal en maak me klaar om te vertrekken. Maar voor ik de baan op ga krijg ik nog een warme knuffel van Helena, de gastvrije dame die de albergue runt. Ze wuift iedereen persoonlijk uit met een belletje en een welgemeende "buen camino". Mij dus ook. Ik rijd met een grote glimlach de straat uit en draai de bocht in richting autobaan. Er was niemand van de pelgrims die wilde ontbijten en ik wou niet de enige zijn waarvoor Helena de keuken moest in duiken. Ik eet wel iets onderweg.

De rit begint goed vandaag: afdalen! Nu en dan een klein klimmetje, ideaal om wakker te blijven maar voor de rest is het heerlijk dalen. Ik voel tijdens het klimmen dat ik weinig energie heb. Het lijkt me tijd om een halve rustdag in te lassen na al dat klimwerk. Maar als ik zo mag blijven dalen, dan kan dat even geen kwaad. Ik geniet van het prachtige landschap rondom me en maak wat meer foto's dan gewoonlijk. De wind, nu nog kalmpjes maar hij trekt alweer wat aan, waait in mijn rug. Ik vlieg er door vandaag!

Na een tijdje op de baan te hebben gefietst, besluit ik nog eens een poging te wagen langs een grindweg. Deze keer ziet het er goed uit: geen geulen door het water, breed genoeg en niet al te veel losse keien. Ik fiets door en kom uiteindelijk tussen wijngaarden, olijfgarden, aspergevelden en fruitgaarden terecht. Het is wat lastiger fietsen op deze ondergrond maar het loont de moeite. De zon brandt alweer hevig waardoor het extra genieten is.

Net voor ik de voorsteden van Logrono binnen rijd, stuur de gps me een rondpunt op. "Neem op de rotonde de derde afslag, daarna, ga de snelweg op". Euh!!?? Met de fiets, madam? Dat zal mis zijn... Ik check even of ik hem wel op "fietsen" heb ingesteld en stel vast dat dat juist staat. Maar ik mag die autostrade niet op. Péage, borden "verboden te fietsen" en auto's aan 120 km/u, dat wil je niet meemaken met je fiets. Even de logica laten zegevieren en mijn eigen route zoeken. Ik neem een andere afslag op de rotonde en stuif aan hoge snelheid de stad binnen.

Ik word er verwelkomd door het geklepper van ooievaars op hun nest, cipressen langs het pad en weer een duidelijke aanwijzing van de route. Ik had me voorgenomen om in Logrono iets te eten en misschien wat rond te kuieren. Ik ben er echter niet altijd gerust in om in zo'n steden de fiets alleen achter te laten. Ik fiets rustig door de stad en kom een collega-fiets-reiziger tegen. We rijden een stukje samen en praten wat over onze trip, onze fiets, hoe we het aanpakken, ... Voor we het weten zijn we de stad uit. We komen aan bij een meer en stoppen. Hij is duidelijk zwaarder geladen dan ik, zowel zijn fietszakken als zijn buikje zien er een stuk steviger uit. Hij is 40 jaar en had al een tijd geleden beslist dat hij op zijn 40e naar Compostela zou fietsen. Een man van zijn woord, blijkbaar. De zon heeft hem in een halve kreeft veranderd waardoor hij zich nog eventjes goed in de zonnecrème wentelt. Hij biedt me een dosis aan die ik toch maar aanneem. Ik smeer me altijd goed in maar had er vandaag geen rekening mee gehouden dat ik niet meer zuidwaarts rijd. Ik rijd nu naar het westen waardoor de zon me 's morgens meer op mijn rug verwarmt. Dat betekent dat mijn kuiten nu ook in de zon zitten en al redelijk aan het kleuren zijn. Ik smeer er dankbaar een laagje zonne-olie op.

Mijn Franse compagnon is blijkbaar niet van plan te eten. Hij eet een stevig ontbijt 's morgens, 's middags een paar cereal-bars en dan 's avonds nog een goeie maaltijd. Aangezien ik niet heb ontbeten - op een mini-hap na - moet ik zeker lunchen. Ik moet dus op zoek naar voedsel, hij kan door fietsen. We fietsen nog heel even samen op El Camino. Het pad is hier breed en goed aangelegd, ideaal om onze tweewielers te laten rollen. Een kleine helling wat verderop doet me mijn Rohloff een versnelling lager schakelen waarna ik gezwind de helling op fiets. Boven gekomen stel ik tot mijn verwondering vast dat ik de Fransman een paar meter los heb gereden. Puffend en blazend komt hij boven. Mijn conditie is beter dan ik dacht...

We nemen afscheid aan een taverne bij het meer. Hij fietst door, ik zoek een tafeltje en bestel me wat te eten. Lunch is pas om 12u30, het is nu 12u20 en ze willen nog geen menukaart geven. Ik houd het bij een paar broodjes en vraag een biertje. Ik rijg een Heineken. Ze hebben me verkeerd begrepen, ik zei nochtans duidelijk "cerveza". Ik zal het hen hier ook even moeten uitleggen: drinking Heineken is like having sex in a canoe, it's fucking close to water... Maar kom, het smaakt me toch.

Ik neem mijn tijd, geniet van de zon en besluit nu toch rustig verder te fietsen. Mijn energie is niet wat het moet zijn. Er staat nog een redelijke klim op het programma en de zon is onverbiddelijk. Maar het landschap is prachtig dus geniet ik nog steeds van mijn rit. Mijn hoofdpijn is erger geworden (damn you Heineken). Daar zal de zon ook wel voor iets tussen zitten. Ik voel de stralen op mijn kuiten branden. De warme en ondertussen heel hevige wind blaast gelukkig in mijn rug. Daardoor haal ik toch voldoende snelheid om de moed er goed in te houden.

Na weer eens een ferm stuk bergop, besluit ik er vandaag een rustige dag van te maken. Ik zit nu ongeveer al aan mijn te rijden kilometers en ben moe. Het kan dus geen kwaad er eens wat vroeger de riem af te leggen. Nog een 5-tal kilometer en dan is het goed geweest. Deze keer heb ik geluk: het laatste stuk is het enkel dalen met de wind in mijn rug. Ik rijd - correctie - vlieg aan hoge snelheid Najera binnen, draai terug de camino op en zoek een hostel. Ik vind er een aan het water waar nog plaats genoeg is. Voor amper 10 euro krijg ik een bed in een verder on-interessant en veel te grote albergue. Maar geen nood, ik heb toch weer 6 km meer gereden dan gepland, kon lekker warm douchen en ga straks nog eens rustig de stad verkennen. Het zal me goed doen wat vroeger te gaan slapen en wat extra rust te nemen.

Ik hoop dat de ritten verder even boeiend blijven want tot nu toe is Noord-Spanje adembenemend. Besneeuwde bergtoppen aan de horizon, uitgestrekte graslanden, ruwe rotsen, netjes geordende wijngaarden en idyllische dorpjes op de topjes van de bergen. Het is alsof ik door een postkaart aan het fietsen ben.

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 71.77 km

Gemiddelde snelheid: 18.4 km/u

Maximum snelheid: 65.9 km/u

Gemiddelde temperatuur: 22° (met een maximum van 32°)

Gefietste tijd: 3u53

Tijd tussen vertrek en aankomst: 7u18

Hoogtemeters: 677 m

Soundtrack of the day: Temple Of The Dog "Hunger Strike" - Weinig gegeten vandaag, deed me aan dat nummer denken.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1686264221468681

De route voor vandaag:

Azqueta - Los Arcos - Lazagurria - Logrono - Navarette - Ventosa - Najera

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647




  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post36