Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Slalommen tussen de wandelaars

De Reis...Posted by Pieter 23 Apr, 2018 18:44:27

Laat ons eerst even terug gaan naar gisterenavond... Weinig eten overdag zorgt er voor dat je met grote honger een restaurant op zoekt. In de albergue waar ik slaap, kan ik niet eten. De eigenaar, een norse man, laat me kortaf weten dat alles gereserveerd is. Er komt later die namiddag een groep toe die alles heeft afgehuurd. Ik schrijf nog wat, onder een kletterend onweer, en ga dan om de hoek in een andere albergue gaan eten. De meeste albergues hebben een pelgrimsmenu. Voor 10 euro krijg je een voorgerecht, hoofdgerecht, dessert en een glas bier, wijn of frisdrank. Hier lijkt dat ook zo te zijn. Ik zet me aan een tafeltje en bestel paella, Spaanser kan niet. Met wijn, dat is lekker. Ze serveren hier dikwijls koude rode wijn, uit de koelkast. Ik krijg, in plaats van een glas, een volledige fles op mijn tafel. Ik schenk een glas in, er van uit gaand dat die fles straks terug wordt mee genomen. Het eten smaakt voortreffelijk na zo'n dag. Alle tafels zijn intussen bezet door pelgrims. De man aan de tafel naast me heft zijn glas en wenst iedereen een "Buen Camino". Ik hef mee, drink het glas leeg en vul snel nog eens bij voor de fles verdwijnt.

Na mijn dessert raken we aan de praat. Ze nodigen me uit om bij hen aan tafel te gaan zitten. Het zijn geweldige mensen! André is een Noor, Tamara is een Russische. Ze leerden elkaar nog maar net kennen tijdens de tocht en zijn ondertussen een koppel. Even later komt Patrick, een Ier, er ook bij zitten. We lachen, drinken en vertellen. Voor ik het weet is mijn fles leeg. Het is lichte wijn maar ik moet bekennen dat ik toch ietsje te veel op heb. Iedereen trouwens. Het maakt er de gesprekken niet slechter om. Ik word door Tamara uitgenodigd om met de fiets tot in Siberië te rijden. Zal ik dat idee uitwerken? Ik weet het niet maar het klinkt wel avontuurlijk... Met de wijn in de man, klinkt het zelfs nog beter.

De tijd vliegt als je je amuseert. Het is 22u, ik ga slapen! Ik slenter terug naar mijn albergue om vast te stellen dat alles daar hermetisch is afgesloten. Er hangt een bordje aan de deur dat om 21u30 de deur dicht gaat. Ik had wel iets gezien van 21u30 maar had die link niet gelegd. Wat nu!? Ik probeer over de muur te klimmen maar dat lukt niet. Er zit maar één iets op: bellen naar de waard. Hij neemt op en begint me meteen met een waterval aan Spaanse woordjes duidelijk te maken dat dit niet de bedoeling is. Ik probeer me te verontschuldigen maar geraak niet uit mijn woorden. Het scheelt geen haar of ik schakel over in Jommeke-Spaans. Sorryos mijnheeros, ik wistos nietos dat het al zo laatos wasos. Uit zijn geratel kan ik opmaken dat ik moet wachten, dat hij er niet is maar afkomt. Ik zet me op de bank voor de poort en wacht af. 10 minuten later komt hij er aan. "Que is la hora!?" - "22 u mijnheer" - "En wat staat hier op dat bordje!?" - "Dat ik om 21u30 moet binnen zijn mijnheer maar het spijt me echt, ik had het uur uit de gaten verloren, lo siento"... Mijn excuses worden afgewimpeld, ik vrees dat ik tegen morgen 100 keer zal moeten schrijven "ik zal nooit meer te laat zijn". Hij heeft uiteraard gelijk, het staat er duidelijk op en ik ben te laat. Een beetje beschaamd sluip ik de kamer in en schuif muisstil mijn slaapzak in.

Ik val meteen in een diepe slaap. Wijn helpt daar een beetje bij. Ik slaap onderaan het stapelbed, boven me ligt een jonge pelgrim. Midden in de nacht voel ik plots het bed hevig schudden. Ik schrik wakker en merk dat ik op mijn rug lig. Mijn keel voelt een beetje ruw. Ik vrees dat ik deze keer degene ben die het kot overhoop snurkt en dat mijn bovenbuur me daarom wakker heeft geschud met bed en al. Ik draai me om, hoor nog andere mannen snurken en ga wat onrustig terug slapen.

's Morgens kun je vanaf 8u ontbijten in de albergue. Ik vrees echter een nieuwe donderpreek van de Spanjaard en sluip stiekem richting mijn fiets. Discreet maar snel verdwijn ik om de hoek en ga ontbijten in de albergue waar ik gisterenavond at. Met veel plezier zie ik na 5 minuten André en Tamara opdagen. We ontbijten samen, lachen nog eens goed met het voorval van gisterenavond en praten weer honderduit. Dat is een nadeel aan fietsen, je ontmoet toffe mensen maar aangezien ik zo veel sneller vooruit ga dan de wandelaars, kom ik ze niet meer tegen. Het is tegelijk een voordeel, kwallen en etters zijn ook snel achter gelaten.

Tijd om de dag te beginnen. Het is opvallend druk op de camino. Ik kom 2 fietsers tegen die vanuit Burgos vertrokken. Ik rijd ze voorbij want rijd duidelijk een stuk sneller dan zij. De beentjes zijn al iets meer opgewarmd na de lange rit tot hier. Ik rijd ook op de baan terwijl zij het gravel-pad naast de baan volgen en daarom veel moeten vertragen om wandelaars te passeren en putten te omzeilen.

Op de baan ook een man op skeelers. We kruisen elkaar een paar keer, hij rijdt op en af om te trainen. Aan een serieuze snelheid! Tijdens een afdaling passeer ik hem aan een goeie 40 per uur, hij moet dan ergens 35 per uur rijden. Op zo'n rijtje kleine wieltjes onder je schoenen is dat toch een ferme snelheid.

Op de camino staan geregeld kleine paaltjes met daarop het gekende schelpje. Op die paaltjes zie ik flyers liggen van albergues. Het commerciële kantje van de tocht. Een eind verder staan een paar namen op een paaltje. Ik lees in het passeren "Tamara en ...". Die laatste naam heb ik niet gezien maar zou dat André zijn? Zou iemand hier voor hen een boodschap hebben achter gelaten? Ik keer terug en bekijk het paaltje van naderbij. Met mijn kleine kater en dus niet zo wakkere kop, vergeet ik heel even dat mijn voet vast zit geklikt in mij klikpedaal. De fiets begint verdacht veel naar rechts over te hellen. Mijn brein schiet wakker maar het is te laat, ik tuimel met fiets en al de gracht in. Gelukkig is het hier al een hele tijd krukdroog waardoor er geen water in die gracht staat. Een geschaafd scheenbeen en een hoop stekkers in mijn truitje zijn het enige gevolg. Ik epileer mijn trui en stel de vriendelijke bestuurder van een wagen, die me zag vallen, gerust. Niets aan de hand mijnheer, den drank is den duvel!

Na de rit op de baan, die ik in een rotvaart afleg - de wijn moet verteerd worden - draai ik het officiële pad op. Een brede baan met kiezels, perfect om te fietsen. Het krioelt van de wandelaars. Ik slalom er tussen door en hoor om de haverklap "Buen Camino". Ik antwoord met een brede glimlach "Buen Bambinoooo!". Ik kruis zelfs een Vespa en kan het niet laten om hem "Buen Vespa" te wensen, want een Vespa is geen Camino, dat weet iedereen!

Op een bepaald punt staat een bus waar net een hele kudde wandelaars is uitgekropen. Een hele horde dagjestoeristen verspreidt zich over de weg. Ik moet geregeld de remmen in om ze niet van de baan te rijden maar probeer toch mijn tempo aan te houden. Het is vliegen, ik rijd bijna constant tussen de 25 en 30 per uur. Sommige wandelaars weten niet wat er gebeurt als ik hen voorbij stuif. Een stofwolk achter me en zoefffffff, ik ben er voorbij. Eat my dust!

Om me niet weer te laten vangen en zonder lunch te moeten fietsen, stop ik aan een terrasje. Ik ben nog te vroeg voor een warme maaltijd maar een broodje kan ik wel krijgen. Het is eten, het is lekker, doe maar, zo vermijd ik hongerige taferelen zoals gisteren. Aan de tafel naast me zitten drie wandelaars, Amerikanen zo te horen. De jonge dame, ik schat begin de 20, vertelt met luide stem hoe ze tegen het leven aan kijkt. Man, man, wat kan die ertefreten! Negatief over alles, onrealistisch en, in mijn ogen, dom. "Ik wil geen kinderen, ik neem wel een tattoo, dat is ook permanent. Want als je kinderen hebt, dan kun je niets meer doen, je moet niet denken dat je dan nog de camino kunt wandelen hoor voor vijf weken, dat is mis, gedaan met je vrijheid!" Ik houd me in en reageer er niet op maar hoop voor haar dat ze, als ze ooit toch een partner en kinderen heeft, ze niet met een grote metalen bol aan haar been aan haar eigen miserie is geketend. Thuis wachten 2 schatten van kinderen en een droom van een vrouw op me, die me de vrijheid blijven geven om mijn avonturen aan te gaan. Het kan ECHT wel anders! Maar kijk, een voordeel aan fietsen, ik drink mijn pint uit en stuif het dorp uit, die zien we nooit meer terug.

Mijn energiepijl blijft, eigenaardig genoeg na mijn uitspattingen van gisterenavond, op topniveau. Ik draai de trappers vlotjes rond, schakel een versnelling hoger en klim alsof het molshopen zijn. Ik heb vandaag niet al te veel hoogtemeters op het programma maar moet dat tegelijk ook een beetje relativeren. Als ik thuis ga fietsen, haal ik met moeite 50 hoogtemeters, hier lijken 500 er weinig. It's all in the eye of the beholder!

Door mijn lichte lunch lijkt het me niet slecht wat extra calorieën op te doen. Ik stop aan een terrasje en bestel me een ijsje. Het is meer dan 30°, dan kan er al eens een crèmetje van af. Het smaakt, of wat had je gedacht, voortreffelijk. Ideaal om weer het vuur aan de lont te steken en nog wat kilometers te rijden.

Na 87 km besluit ik dat het welletjes is geweest voor vandaag. Ik ben een stuk verder gereden dan ik had gepland aan de hoogste gemiddelde snelheid tot nu toe. I was a machiiiiine baby! De eerste albergue die ik tegen kom, heeft nog een bed vrij voor 9 euro. 't Is geen geld, ik bestel er maar meteen een frisse pint bij. Die kost me 1€40 en raakt mijn keelgat niet. Er staat een radiozender op die de ene na de andere parel op me afvuurt. Terwijl ik dit schrijf, geniet ik van een streepje High Hopes van Pink Floyd, ik denk dat ik het in België nog nooit op de radio hoorde, hier streelt de zoete gitaar van David Gilmour met veel liefde mijn trommelvliezen. Beneden hoor ik een groepje mensen Portugees praten, een opwarmertje voor wat komen gaat. Het plaatje is compleet. Ik ben weer in een stukje genot toegekomen. Beentjes omhoog en rusten.

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 87.24 km

Gemiddelde snelheid: 23.3 km/u (mijn snelste dag tot nu toe)

Maximum snelheid: 56.9 km/u

Gemiddelde temperatuur: 24° (met een maximum van 31°)

Gefietste tijd: 3u44

Tijd tussen vertrek en aankomst: 7u00

Hoogtemeters: 522 m

Soundtrack of the day: Uitzonderlijk 2 soundtracks:

Velvet Revolver "Big Machine" - Omdat ik vandaag een big machine was, ik vloog er door! Het nummer kwam bij me op in de laatste kilometers toen ik aan meer dan 30 per uur mijn bestemming zag liggen.

Machiavel "Fly" - Mij aangereikt door the master van de foute muziek, you rock mijnheer Vermeersch! Check vooral eens die clip! https://www.youtube.com/watch?v=_5bSHuhx_28&feature=youtu.be

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1686264221468681

De route voor vandaag:

Fromista - Carrion de los Condes - Calzadilla de la Cueza - Ledigos - Moratinos - Sahagun - Calzada del Coto - Bercianos del Real Camino - El Burgo Ranero - Reliegos

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647






  • Comments(1)//www.delustigeavonturiers.be/#post39