Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

I wanna quit the gym

De voorbereidingPosted by Pieter 07 Sep, 2017 14:13:44
Om zo'n beetje het vormpeil op te bouwen en wat kilometers in de benen te krijgen, haal ik de fiets nu veel meer uit de garage dan vroeger. Er blijft een redelijk probleem met dat kleine spiertje tussen mijn schouderbladen die maar niet wil plooien. Daar moet nog wat aan gewerkt worden. Ik heb ondertussen een adres liggen van iemand die me correct moet positioneren op mijn stalen ros zodat lichamelijke kwaaltjes tot een minimum beperkt worden of - als het een beetje kan - helemaal de wereld uit geholpen worden. Het is behoorlijk druk geweest in fotografieland waardoor ik er nog niet ben geraakt maar ik maak daar binnenkort werk van. Dan moet ook dat opgelost geraken.
Eén van de tests die me te wachten stond was een reportage rond de opening van de A11. Tussen het voorjaar van 2014 en het najaar van 2017 werd deze gloednieuwe en meteen ook duurste autostrade gebouwd. De nieuwe snelweg maakt de link tussen de N31 in Brugge en de N49 in Westkapelle. De A11, met een totale lengte van 12 kilometer, zorgt voor een vlotte verbinding van de Zeehaven van Brugge met het binnenland. Om dat nieuwe stukje asfalt in te huldigen, werd op 26 augustus de rode knop ingedrukt die de bruggen deed zakken zodat iedereen er met de fiets - of andere niet gemotoriseerde voertuigen - zijn gang kon gaan. De autostrade op rijden met je fiets is nogal gevaarlijk en schijnt strafbaar te zijn, maar deze keer dus niet en zo rolden duizenden wielen over de rijstroken waar ondertussen ook weer duizenden autobanden rollen. Heerlijk was het, onder een stralende zon. De haven van Zeebrugge, die betrokken was bij de hele aanleg, had me gevraagd hier een reportage over te maken. Om de 12 km niet te voet te moeten afleggen, had ik mijn fiets geladen met een deel van mijn camera-materiaal. Ik gleed vloeiend tussen de menigte de snelweg op. Het enige verschil met die menigte, is dat ik om de haverklap stopte om foto's te maken. Dat is wat me te doen staat tijdens mijn rit naar Lissabon: fotograferen. Niet zo veel als die dag, uiteraard, maar wel geregeld genoeg om alles mooi te documenteren. Het zal een kleine uitdaging zijn om me op dat vlak wat in te tomen en niet om de kilometer de remmen dicht te trekken om de camera boven te halen. Aan het tempo waarop ik die zaterdag heb gefietst, ben ik in 2022 nog niet in Lissabon. Ik vermoed dat ik onderweg net iets minder volk zal tegen komen en dus minder foto's zal maken. Gerichter. Meer geconcentreerd rond het mooie licht in de ochtend en avond. Dus dat komt goed. Wat wel nog iets zekerder is, is dat ik ander materiaal nodig heb. Veel te zwaar, die camera. Zwaar en groot. Het moet lichter en kleiner maar ik wil niet inboeten aan kwaliteit. Een recente workshop leerde me dat Fuji heel degelijk materiaal te bieden heeft, een gerucht op interent vertelt me dat Nikon met een toppertje zou komen op het vlak van spiegelloze systeemcamera's, ... We hebben nog tijd maar ik wil ook nog wat ruimte om dat materiaal te testen, dus ik kijk al rustig rond wat de toekomst biedt. Dat wordt nog een boeiende zoektocht!
Een andere concrete stap in de voorbereiding was het aanschaffen van een fitness-abonnement. De wintermaanden staan voor de deur en de school is terug gestart waardoor ik me minder op de fiets zal kunnen verplaatsen. Het abonnement lag al een maand stof te verzamelen op mijn bureau en is nu eindelijk in gebruik genomen. Als je ergens mee start, dan moet je goed starten. Je krijgt immers maar één keer de kans om een eerste indruk na te laten. En dat is wat ik deed, een stevige eerste indruk nalaten. Hopla, recht in de geschiedenisboeken van the gym. Ik had me half en half voorbereid op dat eerste fitness-bezoek door diagonaal de huisregels te lezen. In mijn diagonale leesrichting had ik iets tegen gekomen over een hangslot voor je kleding-kastje maar dat had ik meteen naar de achterkant van mijn hersenpan verbannen. Ik wandelde dus die fitness-club binnen zonder hangslot maar met de vraag hoe alles in elkaar zit. Ik kreeg er een (heeeeel) beknopte uitleg en werd richting kleedkamer verwezen. Voor ik me in mijn sportkledij hulde, liet ik fijntjes weten dat ik geen hangslot mee had. Geen probleem, je kon er eentje lenen van de club. Voilà, de weg naar Lissabon lag weer wat meer open. Vol goeie moed liet ik mijn sportlusten de vrije loop.
Lekker getraind, dacht ik, want ik ben absoluut geen fitness beest maar ik merkte toch dat mijn t-shirt nat was na mijn korte training. Dat lijkt me wel een signaal dat ik dat goed heb gedaan (en neen, ik heb niet stiekem een halve emmer water over mij uitgekieperd). Zweten mannen, dat moet je doen in de fitness, zweten! Einde training na een half uurtje - ik moest de kindjes van school ophalen en had dus weinig tijd. Maar dan begon het zweten pas goed... Het minisleuteltje dat op dat gigantische hangslot paste, was spoorloos. Nergens te vinden. Ik ben zeker dat ik het in mijn broekzak had gestopt maar daar was het niet te vinden. Foetsie. Op mijn knieën speurde ik de zone rond de door mij gebruikte toestellen af. Niets. Op mijn buik dan maar. De blikken van de spierbundels in mijn omgeving kruisten elkaar vragend bij het zien van zoveel overgave. Zwetend en puffend strompelde ik naar de balie. "Ik ben mijn sleuteltje kwijt, hebben jullie een reserve?". "Neen, sorry, dat hebben we niet". "Hey, geen probleem, ik zoek nog even verder". En hop, daar lag ik weer, plat op de buik onder het volgende toestel. Dat leek me nog wel een goeie oefening, in plaats van gewichten op en neer te sleuren, neem eens je sleuteltje, sluit je ogen en gooi het zo ver mogelijk achter je weg en dan zoeken maar. Op de buik, op de knieën, terug recht, terug op de buik, terug recht. Schrijf maar op, binnenkort vragen ze me daar om groepslessen te geven. De calorieën vlogen in de dikke druppels van me af. Kilo's magerder strompelde ik terug naar die balie. "Sorry, ik vind het echt niet terug". "Dan gaan we je slotje moeten door knijpen". "Ok, doe maar". De baliemedewerker/fitnessbeest/spierbundel van dienst dook op met een full size kniptang waarmee hij in een wip mijn slotje halveerde. Entree in de fitnessclub: geslaagd! Al kon ik die scene uit Friends maar niet uit mijn hoofd zetten telkens ik richting die balie wandelde... Voor wie dit vergeten is of nooit heeft gezien: https://www.youtube.com/watch?v=-_LM2ZlbmP8



  • Comments(1)//www.delustigeavonturiers.be/#post4