Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Een emotioneel moment op grote hoogte

De Reis...Posted by Pieter 25 Apr, 2018 21:36:30

Het leuke aan reizen en wat afstand afleggen, is dat je verschillende keukens leert kennen en per regio de gerechten kunt ontdekken. Gisterenavond bestelde ik een soep met forel, een lokale specialiteit. Vettig goedje maar zoooo lekker na zo'n dag. Ik zit naast 2 mannen die me aanspraken. Eddie en Jim zijn allebei onderweg naar Compostela. Eddie komt uit Ierland en doet de camino in etappes, Jim doet het in één trek. We praten wat over onze ervaringen. Eddie, de vlotste prater van de twee, vertelt wat bizarre verhalen van dingen die hij meemaakte onderweg. Hij is heel gelovig en is overtuigd dat er op de camino magische dingen gebeuren. "The Camino gives, it always does". Ik let op de tijd, ik wil geen tweede keer voor een gesloten deur staan, en wandel terug naar mijn albergue. Onderweg krijg ik een bericht van Geert, een ex-collega. Bizar, ik droomde de nacht er voor dat ik hem onderweg tegen kwam. Zou die magie dan toch kloppen?

In de albergue praat ik nog met de Duitse begeleider van de hip-hop jongens. Zoals ik al vermoedde, is hij sociaal assistent en is deze tocht een project met die jongens. Weeral een interessante babbel met weeral een interessante mens. Het blijft maar komen!

's Morgen krijg ik een bericht van Inge of we kunnen bellen. Ik ben altijd blij als ik de kindjes en Inge eens heb gehoord. Lenntje blijft zo grappig aan de telefoon. Hij weet waar ik zit, kan het zelfs aanwijzen op de wereldbol en weet waar ik naartoe ga. "Nu ben je in Spanje, straks in Portugal. Heb je Sinterklaas al gezien?" - "Neen, jongen, nog niet, maar ik blijf zoeken!".

Vandaag staat me een heel stevige klim te wachten naar La Cruz de Hierro op 1500 meter hoogte. Het schema vertelt met dat het heel steil wordt, de zon maakt zich klaar voor een brandje, alle ingrediënten zijn aanwezig. Ik voel me gelukkig een stuk fitter dan gisteren en fiets vlot naar Astorga. Daar zet ik me op een plein en geniet van het zicht. Een ooievaar verraadt met luid geklepper zijn aanwezigheid. Een jonge vader wandelt met zijn dochtertje naar zijn auto en zingt het thema-lied van Forrest Gump. Het blijft hangen. Ik ben al een paar keer aan die film herinnerd en nu komt die soundtrack zomaar op me af.

Op de bank achter me komt een man zitten met zijn hond. Hij valt me direct op omdat ik hem gisteren in Léon ook al zag lopen. Hij wandelt de camino samen met zijn trouwe viervoeter en trekt zijn bagage op een karretje achter zich (zo'n karretje op 2 wieltjes waarmee je bakken bier kunt verzetten, een duveltje noemen we dat maar dat zal wel de officiële naam niet zijn). Ik spreek hem aan en vraag van waar hij komt. Hij is Italiaan, zijn moeder is een Duitse. Hij kent dus de twee talen maar kon geen woord Engels voor hij naar hier vertrok. Hij moet een ferme talenknobbel hebben want zijn Engels is voortreffelijk, allemaal geleerd in de weken die hij al onderweg is. Hij heeft een lijst van albergues waar hij met zijn hond mag overnachten en wandelt van vroeg 's morgens stevige stukken door. Gisteren deed hij 46 km. Het is een forse, zware man die wat doelloos lijkt rond te zwalpen door de steden maar hij is dus duidelijk fit voor zijn postuur. Een opmerkelijke ontmoeting.

Ik fiets de stad uit, klaar voor het klimwerk. Eerst een stuk langs de camino, wat stof vreten en genieten van de bergen in de verte. Besneeuwde toppen liggen op me te wachten. Ik vraag me af of ik daar over moet... Rond me weer heel veel vogels, ik zie een Hop weg vliegen, hij is te snel voor de camera. De natuur maakt weer eens indruk op me.

De eerste klim van de dag zit er op, tijd voor lunch zodat ik voldoende energie aan boord heb om het zwaarste stuk aan te gaan. Ik stop bij een albergue waar redelijk wat volk zit, dat lijkt me een goed teken. Ik stap binnen, bestel me een spaghetti carbonara, een slaatje en een frisse pint. Ik krijg meteen een schotel met toasts onder mijn neus geduwd: on the house. Goeie keuze gemaakt, vermoed ik. Ik zet me op het terras, geniet van mijn biertje en de overheerlijke spaghetti en slaatje. Het is me weer eens duidelijk geworden dat de ene albergue meer moeite doet dan de andere. Het eten en de bediening zijn voortreffelijk. Roy Orbison begeleidt met zijn zoetgevooisde stem mijn middagmaal. Daar moet ik binnenkort eens een soundtrack of the day van maken, zou ik durven denken! Het is warm, er staat weinig wind en de sfeer is leuk op het terras. Ik houd me wat afzijdig - overdag verkies ik wat eenzaamheid - en maak me klaar om de zware klim aan te gaan.

Ik rijd het dorpje uit met vernieuwde energie, helemaal klaar voor wat komen gaat. Ik passeer twee fietsers die de fiets aan de hand de helling op duwen. Mijn conditie is echt wel verbeterd! De klim is steil maar ik krijg de pedalen mooi rond getrapt terwijl zij er hier al af moeten.

Het klimmen is, zoals gewoonlijk, ferm lastig. Ik kreun onder de hitte maar weet wat me te doen staat. Geduld, souplesse, de gekende ingrediënten voor een succesvolle klim. Hoe hard het ook is, hoe zwaar en afmattend de hellingen ook op me af komen, het zicht maakt alles goed. Het is ronduit adembenemend. Ik probeer op foto te vatten wat ik zie maar dat lukt niet. Het beeld dat in mijn hoofd zit, zal nooit door een foto evenaard kunnen worden. Ik leg me er bij neer en klim gestaag verder. Het is genieten, ook al is het onmenselijk zwaar. Het is veruit de steilste klim tot nu toe. Er lijkt geen einde aan te komen. De hoogtemeters schieten de lucht in. De spaghetti is al voor de helft uitgezweet.

En dan zie je plots je eindpunt: La Cruz de Hierro. Spectaculair is het niet, een kruis op een paal maar het voelt zo goed om hier aan te komen. 1500 meter hoog (1501 volgens mijn gps) en een zicht dat niet onder woorden is te brengen. Ik haal diep adem om terug op krachten te komen, maak wat foto's en laat de mensen die hier rond dwalen in alle rust hun ding doen. Een Amerikaans-Koreaans koppel, dat met de auto naar hier kwam, blijft als laatste over. Ze vragen me of ik iets nodig heb. Ik zeg hen beleefd dat alles ok is. Ze bieden me gebak aan. Ik neem eentje maar krijg prompt te horen dat ik er twee moet nemen: "In Korea it is not polite to take only one. And have a banana too!". Ik weiger niet, eet het mierzoetje gebakje op en leg de banaan aan de kant voor straks. Ze wensen me een goede reis en rijden weg.

Ik ben hier alleen. Helemaal alleen, op de top van deze zware klim. Aan de basis van het kruis is door de jaren heen een heuvel gevormd. Een legende vertelt dat toen de kathedraal van Santiago de Compostela werd gebouwd, de pelgrims werden gevraagd om bij te dragen door stenen aan te brengen. Daardoor groeide hier de traditie om een steen, die je van thuis meebracht, op de heuvel te gooien. Er zitten prachtige boodschappen tussen. Veel lege pakjes sigaretten met een steen er op, duidelijk als goed voornemen - ik vraag me af hoeveel van hen alweer aan het roken zijn. Gedenkstukjes voor overleden mensen, zware stenen die hier met heel veel moeite moeten geraakt zijn, prachtig bewerkte keien, gepolijste en gegraveerde pebbels, foto's en kaartjes met gedachtenissen aan mensen, liefdesverklaringen, het is prachtig om ze te bekijken.

Ik heb zelf in mijn fietstas twee steentjes zitten: eentje van mijn moeder en eentje van Yuna. Ze vroegen me het achter te laten in Compostela. Ik vrees echter dat Compostela druk en commercieel zal zijn. Nu ik hier zo'n diepe indruk krijg, besluit ik Yuna's steentje hier achter te laten. Ik stuur een sms naar moeder met de vraag of ik haar steentje hier ook kan vereeuwigen. Ze vindt het goed. Ik stap de heuvel op en klop met een grote kei de twee steentjes in de paal. In mijn gedachten zitten ze daar voor altijd in. Eentje van Yuna, eentje uit de wegel van bij moeder en vader thuis. Vader voerde de steentjes met de kruiwagen de wegel in, nu voerde ik het steentje een kleine 2000 kilometer mee op de fiets. Ik voel de emoties door mijn lijf razen als ik het steentje hier bevestig. Voor vader, voor alles wat hij voor ons deed. Met tranen in mijn ogen rijd ik weg en kijk niet meer achterom.

De bergen rondom me zijn stille getuigen van dit prachtige moment. Het is de verjaardag van mijn zus, ze trakteerde me alvast op een paar stevige klimmen. Het zindert allemaal hard na maar ik geniet van iedere seconde. Ook dit is onderweg zijn, de emoties durven onder ogen zien en beseffen hoe mooi dit alles kan zijn. Straks mag ik afdalen en waait de wind alles weer van me af. Maar eerst moet ik de kelk tot de bodem ledigen en nog eens een heel steile klim uit mijn kuiten schudden. De wind is wat komen op zetten en blaast me bijna de helling weer af. Het is zwoegen maar ik geraak ook deze keer boven zonder te moeten afstappen.

Voorlopig was dit de laatste helling voor vandaag, eerst mag ik dalen, dan pas terug een beetje bergop. Er staat een bord met een verwittiging voor de fietsers dat het vanaf hier heel gevaarlijk bergaf gaat. Volgens mijn schema klopt dat als een bus. Ik laat de fiets rustig naar beneden bollen maar stel al snel vast dat dit geen lachertje wordt. De baan ligt er hobbelig bij, het gaat zodanig hard dat ik voel dat ik de fiets bijna niet meer onder controle heb. Ik rem, stuur bij en daal verstandig af. Gevaarlijk werkje maar het is zot hoe snel je beneden staat. Wat je in uren hebt geklommen, ben je in minuten terug afgedaald. Zo haal ik snel toch wat kilometers. De wind raast langs me heen en, ondanks mijn voorzichtige daling, merk ik dat ik stukken aan bijna 70 km/u naar beneden vloog. Wat had dat geweest had ik niet zo veel geremd...

Ik kom aan in Ponferrade, een redelijk grote stad. Ik heb niet veel zin om daar lang te blijven en besluit er snel door te rijden. Onderweg zie ik een standbeeld van een bisschop die een andere man zegent. Hij heeft een mijter aan. Ik trek mijn remmen dicht, neem de camera en maak een foto voor Lenn. Ik heb Sinterklaas gevonden!!

Ik zou nog geld moeten af halen maar vind niet direct een bankautomaat. Ik wil hier niet te lang rond rijden want het klimmen heeft me toch wat uitgeput waardoor ik niet blijf zoeken en naar het volgende dorp door rijd. Om het plaatje af te maken, mag ik nog een paar klimmetjes doen waaronder één aan maar liefst 18%. In een vorig verslag kon je lezen dat dit in principe niet meer te doen is om op te fietsen met bagage. Ik laat me niet kennen, draai de versnelling naar eerste, let op dat ik de fiets niet op zijn achterwiel trek en rijd koppig de helling op. Ook deze keer geen voet aan de grond, ik word hier beter in!

Ik stop bij een albergue, zet de fiets binnen en krijg een bed toegewezen. Het is een super rustige met enkel een Amerikaanse dame en een Duits meisje in de kamer. Als ik door het raam kijk, kijk ik recht op het nest van alweer een koppel ooievaars. De zon zakt langzaam weg en rondt de dag af. Het was een dag vol emoties die ik diep in mijn geheugen heb geprent.

Morgen rijd ik eerst nog een stukje relatief vlak voor ik aan een enorme steile klim begin. Het ziet er naar uit dat dit geen lachertje wordt. Niet zo lang als vandaag maar nog stukken steiler. Daarna een heel hevige afdaling, weer een stukje vlak en dan een nog hevigere klim. Het zal nog afzien worden. Nog 206 km tot Compostela maar het wordt geen "walk in the park". Het weer zou nog één dagje heel goed zijn voor de temperaturen in vrije val gaan en er regen komt. Ik heb er dus alle baat bij morgen die twee zware klimmen te doen zodat ik niet in barslecht weer de hellingen op moet. Als alles goed gaat, kom ik zaterdag of zondag in Compostela toe. Benieuwd wat dat zal geven!

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 76.75 km

Gemiddelde snelheid: 16.3 km/u

Maximum snelheid: 69.1 km/u

Gemiddelde temperatuur: 25° (met een maximum van 35°)

Gefietste tijd: 4u43

Tijd tussen vertrek en aankomst: 8u48

Hoogtemeters: 1175 m

Soundtrack of the day: Alan Silvestri "Theme from Forrest Gump" - Het deuntje werd geneuried door een man onderweg maar het heeft een extra betekenis gekregen onderweg. In de film legt Forrest een brief van zijn zoontje neer op het graf van Jenny. Ik vond dat altijd al een emotioneel moment. Vandaag liet ik twee steentjes achter. Eentje van Yuna, eentje van mijn moeder, Jenny. Het deed me denken aan die scène in de film. Het is de verjaardag van mijn zus en op hun huwelijk gebruikten ze het pluimpje en dit nummer als thema. Een beter soundtrack dan deze kan ik me niet inbeelden.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Hospital de Oribo - Astorga - Murias de Rechivaldo - Santa Catalina de Somoza - El Ganso - Rabanal del Camino - Foncebadon - Manjarin - El Acebo - Riego de Ambros - Molinaseca - Ponferrada - Columbrianos

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647





  • Comments(3)//www.delustigeavonturiers.be/#post41