Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Als 't 's nachts kouder is dan buiten, ben je rapper boven dan te voet

De Reis...Posted by Pieter 26 Apr, 2018 18:18:31

Op mijn menu voor vandaag: 2 bergen op een bedje van zweet. Als ik mijn schema mag geloven, worden dit de steilste hellingen op mijn route. Ik start op tijd, stel mijn ontbijt nog even uit en rijd vlot de camino op. Eerst nog geld afhalen want straks in de bergen zal het van mini-dorpje naar mini-dorpje zijn en dus cash te betalen. Nog mijn zadel wat bij stellen en dan ben ik er klaar voor. Binnen een 18-tal kilometer staat de eerste hevige klim op het programma.

Het is koud deze morgen, 7° en over de bergen ligt een deken van wolken die niet veel goeds beloven. Ze voorspellen nochtans mooi weer, het kan dus zijn dat die wolken de nadere kant uit drijven en ik toch in het zonnetje mag fietsen. Het vordert goed, lichtjes afdalen bij momenten en de benen voelen ok, relatief ok want na zo'n zware klim als gisteren kun je niet verwachten dat ik 100% fris aan de dag begin. Wijngaarden, velden en mooie zichten warmen me toch een beetje op en voor de rest zorg ik zelf. Door goed door te fietsen koel je niet te snel af.

Na 10 kilometer stop ik voor een ontbijt en mijn dagelijks ochtend-telefoontje naar huis. Het grijze wolkendeken is opgeborgen, het wordt een zonnige dag. Nog even en ik kan beginnen klimmen. Ik weet niet of het vandaag zal lukken om elke klim op de fiets te doorstaan. Als het te steil wordt, dan moet ik er af, daar is geen ontkomen aan. We zien nog wel, een kilometer met een keer.

Ik fiets rustig door, spaar mijn benen een beetje voor de klim en geniet van het landschap. De autostrade passeert hoog boven mijn hoofd op een viaduct. Straf als je ziet hoe hoog en smalletjes die palen zijn waar dat gevaarte op ligt. De mens is toch tot ferme dingen in staat. Als we ons verstand maar wat gebruiken...

Mijn kilometerteller geeft ondertussen 23 km aan. Tiens... Ik moest na 18 km al aan het klimmen zijn en rijd nog steeds relatief vlak, het occasionele knikje buiten beschouwing gelaten. Twee wandelaars, die op hun kaart staan te kijken, laten me weten dat er 2 opties zijn: deze route of de route door de bergen. Ik heb dus, zonder dat ik het wist, de vlakke route gekozen en omzeil op die manier de eerste zware klim. Mooi mee genomen!

Voor me zie ik echter een muur, ook wel eens "berg" genaamd, met daar bovenop een zendmast. Dat is de bestemming. En die mast staat hoog, heel hoog. Ik vrees dus dat ik die tweede steile klim wel aan mijn cojones zal hebben... Het is 11u30 als ik er aan begin, te vroeg om te eten, ik hoop onderweg nog iets te vinden. Eerst een stukje vlak en dan is het meteen recht in mijn muil! Klimmen op onmogelijke hellingen, toch met die zware zakken. Het is een gevecht tussen berg en mens. Het strafste stuk heeft een hellingsgraad van meer dan 23%!! Dat is een absoluut record. Het is te steil, ik moet er af. Deze veldslag heeft de berg gewonnen maar ik laat me niet zo maar verslaan. Dapper stap ik te voet verder, de fiets met veel moeite naar boven sleurend. Het is een marteling! Ik heb honger, we naderen weer temperaturen van 30° en ik zie geen einde aan deze lijdensweg. Het zweet druppelt van mijn voorhoofd, mijn ademhaling is hevig en mijn lichaam sputtert tegen. Dit is onmenselijk! Af en toe probeer ik nog een stukje te fietsen waardoor ik nog altijd iets sneller ben dan te voet. Sneller boven dan te voet, dat is nu het enige doel. Ik eet een fruit-gel voor wat extra energie en geef alles wat ik in me heb om boven te geraken.

Na meer dan 4 km staan een paar huisjes langs de straat. In één van die huisjes kun je wat eten. Ik bestel me een pelgrims-menu om wat meer op kracht te komen. Terwijl ik mijn heerlijke linzensoep naar binnen werk, wandelt een kudde koeien, onder begeleiding weliswaar, rustig langs mijn tafeltje. Ik kom langzaam weer tot mijn positieven en neem me voor er nog eens een goeie lap op te geven.

De berg kent geen genade, ook na het eten is het klimmen en blijven klimmen. Ik rijd in mijn eerste versnelling en krijg de pedalen met moeite rond. Omdat er geen haarspeldbochten zijn, wordt de weg niet afgevlakt en krijg je geen tijd om op adem te komen. Stoppen betekent dat je de fiets met moeite nog in gang krijgt. Mijn gevecht met de berg is nog niet over, ik ga door! En ik geraak er. Uiteraard geraak ik er, maar deze was verdomd zwaar! Sneeuw langs de kant van de weg, een kapotte baan waar het moeilijk op fietsen is en nog een paar ferme hellingen in het verschiet maar het ergste is achter de rug!

Ik maak me klaar om te dalen: jasje aan want er staat een stevige wind, dat betekent dat je koud krijgt als je daalt. Ik stuur nog een bericht met een foto van de sneeuw naar Inge en krijg er eentje terug met de melding dat ze spontaan moet denken aan het nummer "Do you want to build a snowmaaaaan" uit Frozen. Lap, nu mag ik afdalen met een Disney nummer in mijn kop. Ik laat het haar weten waarop ze nog wat olie op het vuur giet met "the hills are alive with the sound of muuuuuussiiiiiiic". Ik probeer het te negeren maar het kwaad is geschied. Onder begeleiding van één van de kiezigste oorwormen aller tijden, daal ik af. Een beetje toch. Want na een paar honderd meter mag ik alweer gaan klimmen. Hmmm, dat had ik niet verwacht, ik dacht dat het van hieruit strak naar beneden was. Misschien is 't een klein hobbeltje. Ik klim, zweet me te pletter met dat jasje aan en stel vast dat ik alweer een illusie rijker ben. Ik mag nog een stuk klimmen voor ik de dieperik in duik. Jasje af, moed terug zoeken en fietsen maar. Voor me rijd een collega-fiets-reiziger. Ik laat hem zien wie hier de baas is en passeer hem vlotjes tijdens de volgende klim. Naaaah, geen show, ik ben nederig, zeg vriendelijk goeiendag en fiets dapper verder. Iedereen zijn eigen camino en er zijn er altijd die 't straffer doen!

Ik kom aan op Alto de San Roque op 1270 meter hoogte. Mag ik nu dalen asjeblieft? Neen, mijnheer Clicteur, dat mag je niet, je mag nog eens zot doen en klimmen naar de volgende top: Alto de Poio op 1335 meter. Eerst gaan we een stukje dalen, mijn vriend, zodat je nog wat meer kan klimmen naar dat toppie. Beeeeedankt!

Aan alle mooie liedjes komt een eind maar gelukkig ook aan alle kaknummers. Nu mag ik dalen. En snel! Het is een brede baan die mooi vlak ligt, dat wordt fun! Er staat helaas wel een heel strakke tegenwind waardoor ik soms moet bij trappen om toch wat snelheid te pakken maar ik daal en blijf dalen. Aan een goeie 55 km/u stuif ik het dorp Triacastela binnen waar ik puur op gevoel een albergue zoek. Ik twijfelde nog even of ik zou door rijden naar een volgende stop maar dat is nog 12 km en het is eerst weer stevig klimmen. Ik heb genoeg geklommen vandaag, 1302 meter, ik houd het voor bekeken.

Ik zit nu op een boogscheut - als je heel ver kunt schieten tenminste - van Compostela waardoor het hier almaar drukker wordt. Bussen pelgrims worden gedropt om de laatste etappes te wandelen. Daardoor zijn er ook steeds meer albergues en aangezien het nog geen hoogseizoen is, is er meestal plaats in de albergues. Ik lijk een goeie keuze te hebben gemaakt. Heel vriendelijke ontvangst in een huis van meer dan 300 jaar oud. Dikke muren, stevige steunbalken en lekker fris hier binnen. Ik zet de fiets op stal en krijg een bed in een kamer met 3 stapelbedden waar ik voorlopig nog alleen ben. Andere kamers zijn gevuld, ik hoop dat het zo blijft, zo heb ik vannacht al zeker geen last van gesnurk. En ook niemand van mijn gesnurk.

Morgen mag ik dus alweer starten met een klim maar het ziet er naar uit dat dat iets gezapiger wordt dan vandaag, al is het ook weer geen lachertje. Het weer zou omslaan, ik vrees dat ik in de regen terecht kom. Omdat het vandaag zo zwaar was, heb ik iets minder vordering gemaakt dan gepland. Het zou kunnen dat ik dus pas zondag in Compostela ben in plaats van zaterdag, ofwel zaterdag avond en dan zondag eerst wat rond kijken voor ik weer vertrek. Ik zie het nog wel. Zoals ik al zei: een kilometer met een keer!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 71.08 km

Gemiddelde snelheid: 15.8 km/u

Maximum snelheid: 64.1 km/u

Gemiddelde temperatuur: 19°

Gefietste tijd: 4u29

Tijd tussen vertrek en aankomst: 7u51

Hoogtemeters: 1302 m (het stopt niet!)

Soundtrack of the day: Brujeria "Vayan Sin Miedo" - Ik zei het tegen mezelf voor ik aan de enorme klim begon. Het kwam van pas!

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Columbrianos - Camponaraya - Cacabelos - Villafrance del Bierzo - Trabadelo - Vega de Valcare - Las Herrerias de Valcarce - Linares - Padornelo - Triacastela

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(1)//www.delustigeavonturiers.be/#post42