Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Een lange, loodzware dag

De Reis...Posted by Pieter 27 Apr, 2018 19:18:52

Heerlijk geslapen, als een roosje. Ik talm niet te lang want ik wil vandaag een beetje afstand afleggen zodat ik het morgen wat rustig aan kan doen in de laatste rit naar Compostela. Hoe meer ik vandaag kan fietsen, hoe minder ik morgen te doen heb. Ik stel zelfs een doel: Melide. Het is ver, het zal zwaar zijn maar ik hoop daar te geraken.

Voor ik vertrek krijg ik nog wat tips van de vriendelijke uitbater van de albergue. Als ik niet langs de grote baan rijd, word ik gespaard van razende vrachtwagens rond mijn oren en is de weg bovendien 5 km korter. Ik vraag hem of het goed te fietsen is waarop hij me verzekert dat dat te doen is. Steil, maar fietsbaar. Dan is er geen twijfel mogelijk: de korte, rustige route.

Het is meteen klimmen geblazen. Mijn benen voelen zwaar, ik heb weinig energie, het zal geen makkelijke dag worden, dat voel ik nu al. Na amper 4 kilometer verandert de weg al van beton naar kiezel en gaat over in een bospad. Verdorie! Die albergue-man heeft me liggen. Hij heeft dit duidelijk nog nooit met een fiets gedaan. Het is niet te doen om hier te fietsen. Er valt een miezerige motregen, het is ijskoud, als ik op deze gladden stenen en door dat slijk probeer te fietsen, dan val ik zeker. Van de fiets en duwen maar. Het is moordend! Ook al is het bibberen en heb ik mijn muts en warme kleren aan, het zweet begint me al uit te breken van de inspanning. Het duurt niet lang of ik voel de druppels van mijn voorhoofd parelen. Muts af, bril af - want die dampt aan van het zweet - en verder. Eindelijk kom ik terug op de baan maar het is hier en daar onmogelijk steil. Word ik dan geen seconde gespaard!?

Het blijft ijskoud, ik heb honger want er was geen ontbijt te vinden in het dorp en ik moet nog een stuk klimmen. Er is maar één optie: blijven gaan! Mijn benen willen echt niet mee vandaag, ik kan geen kracht zetten en voel me futloos. Die honger doet er uiteraard geen goed aan. Ik doe mijn best maar verlies veel tijd doordat ik zo veel sukkel met de route. Van fotograferen komt niets in huis.

Tegen 9u30 kom ik aan in Sarria. Daar kan ik eindelijk eten. Een ontbijt heeft zelden zo lekker gesmaakt! Ik voel de energie wat terug komen maar voel ook dat mijn benen loom zijn en dat het klimmen van de vorige 2 dagen zijn effect heeft. Het regent niet meer maar de temperaturen blijven ontgoochelend laag. Gedaan met de luxe! Ik was gewend aan een stramien: vertrekken in korte broek met wind-stopper aan, tegen 10u in korte mouwen voor de rest van de dag en 's avonds op een terrasje genieten van de laatste zon. Het is afkicken nu: lange broek, thermisch onderlijf, fietstruitje, wind-stopper en regenjas. Ik heb het gevoel dat ik 20 kilo kleren aan heb.

Ik probeer de stad uit te fietsen en word al meteen weer geconfronteerd met hellingen die niet op te fietsen zijn. Ik probeer het toch maar wil mijn energie niet verspillen op die manier. Nu en dan lukt het, nu en dan moet ik er af. Ik volg de wegwijzers van de camino en rijd zo de stad uit. Een stukje op de baan en dan een gravel pad op. Voor me zie ik een hele bende wandelaars, links van me staat een grote bus op een parking die die wandelaars op de camino heeft uitgebraakt. Het wordt weer slalommen tussen de wandelstokken en rugzakjes. Het probleem met die wandelstokken is dat mensen dat ook gebruiken om dingen aan te wijzen. Ze vliegen ongecontroleerd in het rond, voor je het weet, ben je een oog kwijt. Het pad is nat en glibberig, hier en daar stroomt een beekje over het pad en moet ik de fiets door dat water duwen. Het is alles behalve genieten op dit moment. Door het vele remmen voor wandelaars, het afstappen en sukkelen, geraak ik niet vooruit. Ik raak er wat moedeloos van en besluit toch maar weer de baan te nemen, ook al is dat een omweg. Aan de kant van het pad staan nog steeds paaltjes met een schelp en een wegwijzer maar nu staat daar telkens de afstand tot Santiago op. Nog een goeie 100 km en ik zou er moeten zijn. Maar aan dat tempo is dat nog 3 dagen wroeten...

Uiteindelijk kom ik via de baan in een afdaling terecht waardoor ik eindelijk wat tempo kan maken. De westenwind blaast hevig en recht in mijn gezicht waardoor ik moet bij trappen om op tempo te blijven. Ik word niet gespaard!

Rond 13u arriveer ik in Portomarin. Tijd voor lunch! Het smaakt voortreffelijk. Ik verzet me na 5 minuten van het terras naar binnen omdat ik te koud heb. De fiets is op slot en ik zie hem staan van aan mijn tafeltje. Hij wordt bekeken door een paar mensen maar ze blijven er mooi af. Best, ik was klaar om te scanderen "bluuf me je fikken van me villo! Bluuf me je fikken van me villo, moooaaat!"

Buikje rond, weer wat energie, we vliegen er nog eens in. De wind is zowaar nog aangewakkerd en ik moet 13 kilometer klimmen. Dat belooft! Maar met te blijven staan, zal het ook niet lukken. De fiets op en gaan! Ik probeer geduldig de trappers rond te krijgen, hoe moeilijk het ook is. Op de kleine stukjes die ik mag afdalen, moet ik zelfs nog stevig doortrappen om boven de 25 per uur uit te komen. Kon die wind maar even gaan liggen...

Overal zie ik weer het ene verlaten gebouw na het andere. Crisis, veronderstel ik. Leegstaande bedrijven met ingegooide ramen en graffiti op de muren, huizen met overwoekerde tuinen en scheef gezakte luiken, ingestorte boerderijen, ... Ik heb de indruk dat de ene helft leeft van de camino-toeristen en de andere helft moet spartelen om het hoofd boven water te houden. Maar aan camino-toeristen geen gebrek meer! Rijen dik, zo ver je kunt kijken. En dit in laagseizoen...

Ik heb nog een eind te gaan, heb nog heel wat klimwerk voor de boek en de wind neemt toe. Maar ik heb mijn gedachten gezet op Melide en zal er geraken. Ik gebruikte dit altijd op sollicitatie gesprekken als ze me vroegen: geef eens een negatieve eigenschap van jezelf. Je weet wel hoe dat gaat, dan geef je een zogezegde negatieve eigenschap die eigenlijk een positieve is. Ik zei dan altijd: als ik me in iets vast bijt, dan laat ik het niet meer los en dat kan soms te ver gaan. Huhu, eigenlijk heb je gezegd dat je een doorzetter bent. Eén keer zei iemand: ja, maar dat is niet negatief, geef eens een echte negatieve eigenschap. Alle andere keren kwam ik er mee weg. Wel, nu moet ik maar eens de daad bij het woord voegen en door bijten.

Ik klim aan een slakkengang, ik daal een een schildpaddengang - door die wind - maar ik nader. Het ziet er naar uit dat ik mijn doel zal halen. Nog een paar hellingen en ik ben er. Ik daal af en nader tot op een paar meter van een traktor met aanhangwagen. Die rijdt net snel genoeg, als ik er bij geraak, kan ik die aanhangwagen pakken en laat ik me de volgende helling mee naar boven trekken. Ideaal! Er rijden al 3 auto's achter die traktor, opletten dat ze me zien. Plots wijkt één van die drie auto's uit naar rechts, met zijn richtingaanwijzer aan naar rechts. Ik veronderstel dat die moet indraaien. Ik rem, hij zet zich terug op de baan en gaat de traktor voorbij. Waar was dat voor nodig!!?? Nu is de klim begonnen en ben ik mijn snelheid kwijt, ik haal de tractor niet meer bij. Verdorie toch! Waarom moest die pipo mij nu afremmen, het was duidelijk een bewust manoeuvre, gezien de richtingaanwijzer. Het is duidelijk: ik moet koste wat kost de rit op eigen kracht doen. Geen hulp, geen ondersteuning.

Het is al laat en het is nog een eind rijden maar ik heb mijn vormdip overwonnen. Ik rijd terug vlot de hellingen op en voel dat ik weer kracht in mijn benen heb. Het blijft uiteraard lastig, maar ik haal op zijn minst wat snelheid. Enkel het afdalen blijft frustrerend door de strakke tegenwind.

Na bijna 6 uur fietsen, zie ik Melide voor me liggen... op een heuvel. Nog een laatste, lange en lastige klim en ik ben er. Voor me 2 fietsers, ik rijd ze vlot voorbij. I'm back! Het lukt me weer, ik kan er weer tegenaan.

Ik zoek een albergue uit en bekijk de route voor morgen. Ergens tussen de 55 en 58 kilometer tot Compostela. Als ik mooi op tijd vertrek, kom ik niet al te laat aan. Het ziet er goed uit. Ik ben fier op mezelf dat ik vandaag mijn doel heb bereikt, dat ik deze zware dag heb overwonnen en heb door gebeten. Ik dacht geregeld aan het veelzeggende woordje dat Inge in mijn schelp schreef: volhardInge. Het heeft gewerkt!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 83.42 km

Gemiddelde snelheid: 14.0 km/u

Maximum snelheid: 60.08 km/u

Gemiddelde temperatuur: 15°

Gefietste tijd: 5u56

Tijd tussen vertrek en aankomst: 9u17

Hoogtemeters: 1371 m (het stopt ECHT niet!)

Soundtrack of the day: Billy Joel "Piano Man" - Voor het zinnetje "Bill, I believe this is killing me, as the smile ran away from his face". Ik moest er aan denken bij de zoveelste klim, I did believe this was killing me!

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Triacastela - Pintin - Aguiada - Sarria - Xistelo - Peruscallo - Cortinas - Ferreiros - A Pena - Moimentos - Portomarin - Toxibo - Gonzar - Hospital da Cruz - Vendas de Naron - A Previsa - Ligonde - Eirexe - Lestedo - A Brea - O Rosario - Palas de Rei - San Pedro - Corral de Arriba - O Coto - Furelos - Melide

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(1)//www.delustigeavonturiers.be/#post43