Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Van de regen in de drop

De Reis...Posted by Pieter 29 Apr, 2018 18:19:14

Ik sta op tijd op om mijn diploma op te halen. Niet dat ik dat zo nodig moet hebben, maar ik ben hier nu toch, ik kan er zowel om gaan. Als er nu al een te lange rij staat, laat ik het voor wat het is. De kantoren openen om 8u, ik kom iets voor 8u toe en zie maar een paar mensen staan. Er komen van alle kanten mensen toe, waaronder een clochard die aan iedereen een sigaret vraagt en duidelijk wat te lang is blijven hangen in zijn pelgrim-modus. Op zijn hand staat de schelp getatoeëerd maar verder is er van pelgrimage weinig te bespeuren. Wat animo doet goed want de rest van de rij is niet al te veel op praten gesteld. Ik probeer een gesprek aan te gaan met het Amerikaans koppel dat achter me staat. Ze antwoorden kort en bondig dat ze enkel een stempel komen halen en leggen het gesprek direct stil. Ok, we zijn hier dus niet voor de gezelligheid...

Iets na achten gaat de deur open en mogen we in een rijtje gaan aanschuiven. 15 loketten waarvan er nu al 5 bemand zijn. Een scherm boven de deur geeft aan welk loket vrij komt. Het is mijn beurt, ik stap fier naar de loketbediende die me met een doffe blik aankijkt. Ik overhandig hem mijn "credencial", het boekje waar mijn stempels in staan en zeg hem dat ik van België tot hier ben gefietst. Omdat ik niet op stempeljacht ga, staan er beduidend minder stempels in mijn boekje dan bij de anderen waardoor hij wat bedenkelijk mijn boekje doorbladert. Op een monotone en wat norse toon, vraagt hij me een blad in te vullen. Ik doe gedwee wat me gevraagd wordt maar voel al wat tegenstand opborrelen. De man kijkt me ongeïnteresseerd aan en begint me de les te lezen. "So, Pieter, you should have 2 stamps per day for the last 200 km in order to get the diploma". Ik bekijk hem met een veelzeggende blik, leg hem nog eens uit dat ik van België naar hier fietste, dat ik niet op stempeljacht ben en dat ik sinds Saint-Jean iedere dag een stempel heb. "Ja, maar je eet toch 's middags, dan kun je toch even een stempel vragen". Aha, daarom stond dus in ieder pelgrims-restaurant een stempel klaar. Wist ik veel dat dat nodig was en daarbij: what the hell do I care!! De enige stempel die telt, is deze die in mijn hoofd geprent staat en daar heb ik geen boekje voor nodig. Ik houd me in maar heb veel zin mijn boekje uit zijn handen te grissen en weg te wandelen. Wat voor een commercieel gedoe is me dat hier!! En wat heeft dat in hemelsnaam met het hele pelgrims-idee te maken!!?? Ik volg niet meer, trek het me ook niet meer aan. "Next time you should make sure you have the stamps". Wel, kijk 's aan, hij levert me the soundtrack of the day: "there will be no next time". Niet dat ik geen zo'n avonturen meer wil doen, in tegendeel, maar in dit bureautje zien ze me niet meer terug. "Wil je ook een attest van de afstand die je hebt afgelegd?" - "Neen, bedankt, mijnheer, 't is al goed, geef nu maar dat papiertje zodat ik me met nuttigere dingen kan gaan bezig houden, zoals bellen met mijn gezin, zal toffer zijn dan hier mijn tijd te verdoen" (dat laatste stukje denk ik, maar zeg ik niet, ik ben beleefd opgevoed...)

Ik krijg het papiertje in mijn handen geduwd. Hij ratelt zijn vaste zinnetjes af: "your diploma, with your name in Latin, sir". Euhm, sinds wanneer is Pieter in het Latijn "Petrum"?? Zo kan ik mijn ene trimester Latijn van in het College vlotjes weer boven halen. "Bedanktum mijnheerum voor het diplomum". Jommekes-Latijn. Oh, well, het maakt me echt niet uit wat er op staat, het is de ervaring die telt en die staat niet op een papiertje. Ik wandel terug richting mijn hotel, geniet van een heerlijk ontbijt en bel met Inge en de kindjes. In mijn hotelkamer herschik ik mijn fietstassen, overloop nog eens of alles nog op zijn plaats zit en kom de kaartjes en brieven tegen die ik van thuis mee kreeg. Ze zijn zo veel meer waard dan dat papiertje dat ik net in handen kreeg. Zo veel is zeker!

Ik neem mijn tijd om in te pakken. Het wordt een regendag, volgens de voorspelling gaat het de hele dag gieten. Ik heb beloofd aan Inge dat ik een langere rustdag zal nemen en wil pas rond 10u vertrekken. Het voelt goed eens langer te hebben gerust, de spieren hebben er deugd van gehad. Maar nu is het tijd om het laatste hoofdstuk van mijn reis in te zetten. Als mijn berekeningen kloppen, heb ik nog zo'n 650 km te fietsen. Mits wat omrijden en dingen bezoeken, zal ik wel aan 700 km geraken. Daarvoor heb ik 11 dagen de tijd. Een kleine 65 per dag dus. Dat is goed te doen. In Portugal heb ik nog 2 afspraken met fotografen en zou ik eigenlijk ook nog ergens een West-Vlaming te pakken moeten krijgen (tips zijn welkom!). Als ik iedere dag goed kan fietsen, heb ik daar ruim de tijd voor.

In de gietende regen fiets ik de stad uit. Het wolkendek belooft niet veel verbetering, de voorspellingen lijken te kloppen. Ik fiets dapper de eerste hellingen op, laat de koude druppels me niet tegen houden en houd het tempo strak. Het lukt goed, ondanks de regen. Na een paar kilometer dapper fietsen en veel klimmen, controleer ik even de hoogtemeters op mijn gps. 40 meter. Dat kan niet. De gps weet van de natte... De afstand en snelheid klopt, maar ik heb absoluut al meer dan 40 meter geklommen, zo veel is zeker. Ach, we zien vanavond wel wat het wordt.

Omdat ik geen zin heb om in die regen veel mis te rijden, heb ik de gps op gezet. Ik word de baan af geleid richting wat rustigere straatjes, langs de spoorweg en zo tot bij een tunneltje onder de sporen. De tunnel staat onder water, ik rijd er voorzichtig in maar zie al snel dat het veel te diep is. Ik rijd echter te traag om om te keren en moet mijn voet aan de grond zetten, in dat diepe water. Mijn voet zakt tot over mijn enkel in het water, dat meteen mijn schoen binnen loopt met een kletsnatte voet tot gevolg. Als ik die ooit maar terug droog krijg... Verse kousen heb ik bij, maar die schoen zal toch even moeten drogen om alle vocht er uit te krijgen... Ik wring mijn kous uit, giet het water uit mijn schoen en doe hem bibberend weer aan, geen andere opties...

Ik fiets de camino nu in tegengestelde richting. Dat is makkelijker als je wandelaars tegen komt, ze zien je komen en gaan zo vlotter aan de kant. Door de regen zitten sommigen echter zo diep in hun poncho, dat ik toch alert moet blijven. Het stopt af en toe een klein beetje met regenen, voor een half minuutje krijg ik de zon te zien maar de hoop wordt al snel de kop in gedrukt met een volgende plensbui. Ik leg me er bij neer dat het een koude en natte dag wordt. Ik kan niet klagen, de laatste weken was het weer zodanig goed dat een regendag de pret niet kan drukken.

's Middags eet ik in een café een warme kop verse soep en een slaatje met een lokaal gerecht. De soep warmt me op, dat doet deugd! Er komt een groep pelgrims binnen. Ze bespreken een paar dingen en ik vang precies een Vlaams accentje op. Ik luister wat scherper. Ja hoor, Vlamingen! Als dat nu West-Vlamingen zijn, dan heb ik prijs... Helaas, Oost-Vlamingen. Gent mag dan wel de hoofdstad van West-Vlaanderen zijn, het telt niet voor mijn artikels. We praten even over onze tocht. Zij wandelen van Porto naar Santiago, gaan dan met de bus terug naar Porto en vliegen zo terug naar huis. Onder hen een koppel dat een taxi neemt omdat de gezondheid niet meer ok is, een verstandige keuze, ik ben al genoeg kruisjes tegen gekomen van mensen die tijdens hun camino het leven lieten. Ze luisteren vol bewondering naar mijn verslagje over mijn route. We wensen elkaar een goede tocht en ik duik de regen weer in.

Het blijft klimmen, de gps blijft zeggen dat ik daal, maar ik voel het tegengestelde. De baan waarop ik rijd, bestaat uit 2 rijvakken. Als je wat klimt en het rijvak waarnaast jij rijdt, splits zich in 2 vakken, dan weet je het wel: lang klimmen. Die extra rijstrook is er voor de vrachtwagens die, als ze lang moeten klimmen, onvoldoende snelheid halen. Voor korte klimmetjes doen ze dat niet, enkel voor lange stukken. Geduldig draai ik de trappers rond, het gaat goed maar blijft lastig. Door de regenkledij zweet je meer als je klimt en heb je nog kouder als je daalt. Maar het lukt.

Ik hoop vandaag in Pontevedra te geraken, dat is 61 km van Santiago en een redelijk grote stad. Omdat ik niet meer op de camino Frances zit, zijn er stukken minder albergues. Als ik daar wat op tijd kan aankomen, vind ik wel iets om te overnachten. Ik rijd flink door de hellingen op. Eindelijk mag ik wat dalen maar dat is geen evidentie. De wind waait snoeihard en blaast ijskoude regendruppels in mijn gezicht. aan meer dan 40 km/u voelt het als kleine scheermesjes die in je gezicht terecht komen. Ik begin bijna te hopen dat ik weer mag klimmen. En ja hoor, daar gaan we weer, bergop! Be careful what you wish for, you just might get it...

Ik rijd de stad binnen en ga vruchteloos op zoek naar een albergue. Andere pelgrims wijzen me de weg maar die albergue zit vol. Ik spreek andere fietsers aan maar ook zij kunnen me niet direct helpen. Al helpen ze me wel met de rest van de weg. Zij zijn van Lissabon naar hier gefietst. Ik vraag hen of ze de camino hebben gevolgd en of alles goed te fietsen is. Op zo'n 15 km na, is het goed te doen. Het stuk van Porto tot hier, is niet zo aangenaam maar tussen Lissabon en Porto is het prachtig. Dat is leuk om te horen, het slechtste stuk eerst en daarna genieten, dat is de goeie volgorde!

Ik stop bij een hotel - gesloten. Volgende hotel - volboekt. Kom, stop met sukkelen: online boeken! Ik zoek een hotel dat betaalbaar is en boek meteen een kamer. Meestal zijn dat nogal muffe en onpersoonlijke hotels maar niet in Pontevedra! Bij aankomst word ik meteen super vriendelijk onthaald. De fiets mag binnen, in een vergaderzaal, en mijn kamer is kraaknet. Ideaal, mijn kleren kunnen drogen en ik kan opwarmen onder een heerlijk warme douche. Morgen zou het iets droger moeten zijn, zeker in de voormiddag. Als dat klopt, kan ik alvast droog starten. Het zal deugd doen na een doorweekte dag als vandaag.

Wegens het slechte weer zullen er maar een paar foto's in het album op facebook komen vandaag. Kwestie van de camera niet onder water te dompelen...


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 67.28 km

Gemiddelde snelheid: 16.5 km/u

Maximum snelheid: 57.6 km/u

Gemiddelde temperatuur: 11°

Gefietste tijd: 4u04

Tijd tussen vertrek en aankomst: 6u04

Hoogtemeters: 898 meter (na correctie in strava kloppen de hoogtemeters toch)

Soundtrack of the day: The Kids "There will be no next time" - Ik zong het net niet deze morgen aan het loket in Santiago

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Santiago de Compostela - Padron - Caldas de Reis - Pontevedra

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(2)//www.delustigeavonturiers.be/#post45