Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Goed door fietsen om de maand in te zetten

De Reis...Posted by Pieter 01 May, 2018 19:36:11

April is voorbij, mei is begonnen. Tijd voor een kleine tussentijdse statistiek... Ik heb 2267 km gefietst in 130 uur en heb 21418 meter geklommen. Daar zullen nog een paar honderd km bij komen en er zal uiteraard nog wat geklommen worden. Benieuwd wat het zal geven als ik in Lissabon toekom.

De nacht is koud! Ze zijn er hier in Portugal duidelijk niet op voorzien want het deken op mijn bed is op het nippertje. Of beter: het deken op mijn bedje. Het bed is te klein! Mijn hoofd ligt tegen het hoofdeinde en als ik me strek liggen mijn voeten over de rand. Toch slaap ik redelijk goed na de lange fietsdag. Een voordeel aan zo veel fietsen, je bent afgemat genoeg om meestal goed te slapen, op een paar uitzonderingen na.

Ik sta vroeg op. Het uurverschil is nog niet in mijn systeem ingebakken waardoor ik vroeg wakker ben. De vogels en hanen in de buurt zitten trouwens ook op Spaans uur en kraaien me wakker voor de wekker af gaat. Vandaag wordt het een frisse maar zonnige dag, morgen geven ze regen. Ik kan in de buurt van Porto terecht bij de zus van Ricardo, een Portugese Oudenburgnaar. Als ik wat door duw, geraak ik daar vandaag maar dan moet ik wel tijdig de baan op want het is meer dan 100 km rijden. Ik zie wel waar ik geraak maar het zou mooi zijn om daar vanavond te stoppen want morgen geven ze regen. Zo kan ik de regendag misschien als rustdag houden en Porto bezoeken.

Allemaal goed en wel om zo'n plannen te maken, maar daar heb je een fiets voor nodig. Ik mocht gisteren de fiets in de garage zetten maar nu is er niemand te bespeuren in de albergue en de sleutel ligt niet waar ze had gezegd dat hij zou liggen. Probleempje... Ik open een deur waar "Privado" op staat en zie een trap die naar beneden leidt. Ik negeer het "privado"-bordje en ga de trap af. Die komt uit in de garage en daar staat mijn fiets. Prima! Garagedeur van binnenuit open en laden maar. Ik probeer de privado-deur dicht te trekken maar die hapert. Ik wil niet dat ze denken dat ik hier zat rond te neuzen maar krijg de deur onmogelijk terug dicht. Ik kijk nog eens goed en zie dat ik er een plastieken borstelsteel heb tussen geklemd. Met veel moeite duw ik de deur weer open, haal de gehavende steel er uit en trek hem dicht. De deur sleept hevig, een schaafje zou geen kwaad kunnen... Maar goed, de fiets staat klaar, ik kan er tegen aan.

De rit begint met een stevige klim, ideaal om wakker te worden en op te warmen. Het is koud. Rond me nog steeds eucalyptus bossen. Waar de bossen gekapt zijn, wordt de rest van het hout opgebrand. Het geeft een desolate indruk, net een slagveld in het dal met al die rookpluimen.

Na de klim mag ik een heel eind afdalen. Dat doet deugd en zorgt dat ik toch wat kilometers kan afleggen. Aan het tempo waaraan ik bezig was, raak ik vandaag nooit op mijn bestemming. De afdaling maakt veel goed. Het blijft opletten voor het verkeer maar aangezien het vandaag 1 mei is en dus een feestdag, is er geen vrachtverkeer en is het een stuk rustiger op de baan. Reden te meer om eens goed door te rijden.

Na de afdaling gaat het naar Ponte de Lima, een mooie stad op de oevers van de rivier. Een oude brug leidt me de stad in. Op de brug word ik aangesproken door een man, een pelgrim. "You are going the wrong way". Ik antwoord dat ik naar Lissabon ga en vraag hem of hij Nederlander is. Ze kunnen het niet weg steken, zelfs als ze Engels praten hoor je direct dat het Noorderburen zijn. Hij is met zijn vrouw op stap naar Santiago, zoals vele pelgrims die ik tegen kom. Ze geven me wat chocolade die ze kregen in hun albergue en niet lusten. Ik neem het dankbaar aan maar moet vast stellen dat de Portugese chocolade niet in de buurt komt van onze Belgische trots.

Op de brug schalt fanfaremuziek door de boxen. Het doet me denken aan het deuntje van Blackadder. Parademuziek om me te verwelkomen in de stad. Het voelt allemaal direct heel officieel maar past bij het geheel van de oude stad. En ik heb meteen mijn soundtrack of the day te pakken: bulls on parade! Het moest er eens van komen!

Ik rijd rustig rond in de mooie stad en geniet van het aangename weertje. Het is nog steeds fris maar door het fietsen heb ik warm genoeg. Als het zo verder gaat, wordt dat een korte broek na de middag. Ik schiet goed op, de wind begint wat aan te wakkeren en zit in de goede richting, het ziet er naar uit dat ik er geraak.

Het valt me op hoeveel fietsers ik tegen kom. De keren dat we in Lissabon waren, kwamen we amper tweewielers tegen maar nu ontmoet ik hele groepen wielertoeristen. Een teken dat ook hier de fiets zijn intreden doet. Het is een geruststellende gedachte want dat kan betekenen dat de automobilisten ook meer rekening gaan houden met de fietsers.

Aangezien ik vanavond wil stoppen aan de haven van Porto, wijk ik langzaam uit naar de kust. Boven me zie ik 2 meeuwen vliegen, lang geleden dat ik er zag en meteen een teken dat de zee niet meer ver af is. Ik kijk er naar uit nog eens naar die eindeloze verten over het water te staren.

Het was me gisteren al opgevallen dat heel wat auto's met een tak bloeiende brem vooraan op hun auto rijden. Bij de eerste dacht ik nog dat die wat te zotjes de bossen in gevlogen was maar als je er een paar ziet weet je dat dat geen toeval kan zijn. Ofwel is "zotjes in de bossen vliegen" een nationale sport, ofwel heeft het een andere betekenis. Ik gok op het laatste. Wat opzoekwerk levert me de uitleg op. Op de avond voorafgaand aan de eerste mei binden de mensen een bos brem (giesta of maia in het Portugees) op de deur of aan hun auto. Dit gebruik “houdt de honger tegen” of “maakt je rijk”. Het blijkt een traditionele Portugese gewoonte te zijn: De traditie van de Maia. De traditie schrijft voor dat deuren, ramen en andere plaatsen versierd worden met bloemen, gele brem of stropoppen. De traditie bestaat in verschillende regio’s van Portugal; elke streek kent zijn variaties, maar met één gemeenschappelijke noemer: de bloeiende brem.

In Esposende verlaat ik de baan en volg het bord met de tekst "Praia". Ik wil de oceaan zien. Het blijkt een goeie keuze. Er ligt een fietsroute langs de kust waardoor ik een eindje op een onberispelijk fietspad mag fietsen. De Portugezen moeten enkel nog leren dat hier fietsen rijden en dat de wandelaars het andere stuk moeten nemen want het blijft slalommen tussen wandelende mensen. Maar verder ben ik toch wel aangenaam verrast van deze mooie fiets-accommodatie.

Ik fiets nog steeds stevig door met de wind in mijn rug. Ik heb de luchtstroom meermaals vervloekt toen hij me ongenadig hard probeerde tegen te houden, zelfs het afdalen zwaar maakte en me bleef teisteren. Maar nu krijg ik terug wat me werd afgepakt. Ik vlieg de hellingen op aan 20 per uur. Tegen de middag heb ik bijna 70 km gefietst. Tijd om af te spreken met Ana, de zus van Ricardo. Ik zal er zeker geraken deze namiddag. Ze laat me weten dat ik meer dan welkom ben en dat ik kan blijven slapen. Ideaal! Ik eet een gegrilde zeebaars, geniet van de typische Vinho Verde en het liedje dat Yuna en Jona gisteren voor me ten berde brachten. Helemaal geïmproviseerd en zo zalig om naar te luisteren. Daarna vlieg ik terug de baan op.

Na 105 km aan een gemiddelde van meer dan 20, bel ik aan bij Ana. Ik mag de fiets binnen zetten en krijg een gigantisch bed om vannacht helemaal uit te rusten. De gedachte aan een volle dag rust, mijn eerste sinds mijn vertrek, voelt goed. Ik zit nu ferm voor op schema en kan me dit dus perfect veroorloven. Ik zal er deugd van hebben!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 105.27 km

Gemiddelde snelheid: 20.7 km/u

Maximum snelheid: 54.4 km/u

Gemiddelde temperatuur: 18°

Gefietste tijd: 5u04

Tijd tussen vertrek en aankomst: 8u48

Hoogtemeters: 849 meter

Soundtrack of the day: Rage Against the Machine "Bulls on Parade" - Het moest er sowieso eens va komen dat dit mijn soundtrack werd. De parademuziek op de brug in Ponte de Lima was de ideale aanleiding.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819

De route voor vandaag:

Rubiaes - Ponte de Lima - Viana do Castelo - Esposende - Provoa de Varzim - Vila do Conde - Perafita - Leça de Palmeira

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647




  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post47