Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Tijd om knopen door te hakken

De Reis...Posted by Pieter 03 May, 2018 19:54:07

Ik neem afscheid van Ana en de kinderen en vertrek richting Porto. Het weer ziet er grillig uit. Het is niet koud maar ook niet echt warm, het is zwaar bewolkt en de vochtigheid is heel hoog. Ik ben nog maar vertrokken en mijn kleren plakken al aan mijn lijf. Echt zweten is het niet, gewoon een plakkerig gevoel.

Er ligt weer een mooi fietspad die me Porto binnen leidt. Hier en daar wat improviseren maar het is duidelijk dat het fietsen hier toch wat aan het opkomen is. Er is nog veel werk aan de winkel maar als het zo verder gaat, kan ik me voorstellen dat er binnen een paar jaar een heel andere fietscultuur ontstaat dan ze nu gewoon zijn. Laat ons hopen!

Eenmaal ik de stad binnen ben gereden, stap ik af en wandel ik met de fiets aan de hand door de straten van Porto. Zo zie ik meer en kan ik de stad wat in me opnemen. De gemiddelde snelheid is daardoor uiteraard heel laag vandaag, maar dat maakt niet uit, het is geen race, daar hadden we 't al eens over.

Na een tijdje te hebben rond gekeken, begin ik de blauwe pijlen richting Fatima te volgen. Dat is de omgekeerde route van de Camino. Het enige probleem is dat die blauwe pijlen veel minder zichtbaar zijn en soms ook gewoon minder frequent zijn aangebracht waardoor het niet evident is ze overal te volgen. Daarnaast is de camino in de eerste plaats een wandelpad waardoor ik, na heel veel super steile stukken, plots voor een trap kom te staan. Dat is met de fiets niet te doen. Het zicht krijg ik er wel gratis bij en het is de moeite. Maar ik moet dus wel zelf op zoek naar een alternatieve route.

Via een spectaculaire brug fiets ik de stad uit en mag meteen heel hevig beginnen klimmen. Het is bijna niet te doen maar ik geraak er op. Een bijkomend probleem is de drukte op de baan. De auto's houden absoluut geen rekening met fietsers en rijden aan hoge snelheden door de smalle straatjes. Dit is zot en gevaarlijk! Ik word net niet omver gereden door een mevrouw die indraait en me volledig negeert. Haar raampje staat open, ik roep de longen uit mijn lijf om haar duidelijk te maken dat ze me op een haar na heeft gemist maar ze kijkt zelfs niet achterom. Ik weet genoeg: de wet van de sterkste en ik ben absoluut niet de sterkste met de fiets. Het wordt overleven!

Mijn gps stuurt me weer een drukke baan op waar vrachtwagens op een half metertje van mij voorbij razen. Ik voel me onveilig en ben bang dat er ongelukken gaan gebeuren. Op die manier is het verre van leuk en als het zo rijden is tot in Lissabon, dan wil en kan ik niet verder. Ik probeer weg te geraken van de grote baan maar kom daardoor in straatjes terecht die vol putten en gaten zitten en moet stukken van de fiets omdat de beklimmingen onmogelijk zijn. Ik moet zo snel mogelijk de voorsteden van Porto zien door te geraken om van die miserie af te geraken maar het is kiezen tussen de pest en de cholera: ofwel de drukke baan en mijn leven riskeren, ofwel de zijstraatjes en sukkelen met het slechte wegdek en de onmenselijke hellingen.

Tijdens het middageten bekijk ik of er andere opties zijn. Er zijn duidelijk niet veel mogelijkheden. Een mogelijke optie is om de camino helemaal te verlaten en een kustroute te nemen. Dat zou beter moeten lukken maar dan heb ik het voordeel niet meer van de albergues op de weg. Die zijn stukken goedkoper dan hotels. Aan de andere kant wil ik ook wel in één stuk in Lissabon toekomen. Het is een moeilijke kwestie. Maar ik moet er wel eens een beslissing in nemen. Voorlopig is het sowieso nog een stuk op deze route door rijden. Vanavond kan ik dan de knoop door hakken.

Na weer een stuk op de moordende baan te hebben gereden, zie ik weer een blauwe pijl staan. Ik volg die route maar moet heel veel stoppen om de weg te zoeken. De blauwe pijlen zijn echt moeilijk zichtbaar. Ik besef echter dat dit de enige mogelijkheid is als ik de drukte wil vermijden en volg verder. Het is een aangenamer pad maar het blijft keihard klimmen. Omdat ik nu ook een stuk landelijker zit, word ik voor de eerste keer geconfronteerd met een fenomeen waar ik op voorhand al bang voor was: loslopende honden. De eerste komt uit een auto gesprongen en spurt achter me aan. Ik stop, verhef mijn stem en win de strijd. Zijn baasje staat een eind verder gewoon te kijken. Misschien kun je je hond even terug roepen, mijnheer? 't Zou in elk geval aangenamer zijn dan hem al grommend en blaffend naar mijn kuiten te zien kijken alsof het een verse biefstuk is. Ik las tijdens mijn voorbereiding een stukje over hoe je dit fenomeen moet aanpakken. Er zijn fluitjes op de markt om ze af te schrikken maar dat blijkt niet altijd te werken. De reden dat een hond al blaffend achter je aanholt, is omdat hij je wil verjagen van zijn territorium. Omdat iedereen uiteindelijk snel probeert weg te geraken, redeneert die hond dat zijn tactiek goed werkt en herhaalt hij zijn actie bij iedere fietser die in de buurt komt. De truc is dus om niet weg te rijden maar te stoppen, achter je fiets te gaan staan, je groot maken en met luide stem de hond terecht wijzen. Dan maak je hem duidelijk dat jij de baas bent en heb je grote kans dat hij afdruipt. Ik pas de techniek toe en het lijkt te werken.

Een eind verderop mag ik het helaas nog eens proberen. Ik rijd richting een bos op een aardenwegel. Voor me staat een man wat aan zijn planten te frummelen terwijl zijn hond luid blaffend op me afstormt. Een kleine keffer maar ook die hebben scherpe tanden dus ben ik er niet gerust in. Ik hoorde van mijn schoonouders ooit een mooie redenering van een kennis van hen. Als iemand zei "de hond zal niet bijten", reageerde ze met "ja, maar hij kàn!". Ik volg die redenering. De man doet teken dat ik gewoon kan door rijden maar de hond heeft dat teken duidelijk niet begrepen. Hij blijft grommen en keffen en hardnekkig richting mijn rechter kuit springen. Ik stop, probeer rustig verder te gaan en ga er van uit dat die man zijn hond wel bij zich zal nemen. Maar dat doet hij dus niet! Ik begrijp het niet goed, hij ziet toch ook dat dit geen gezonde situatie is!? Er zit niets anders op dan de techniek opnieuw uit te testen: stoppen en zelf van mijn lat geven. Ook deze keer win ik. Ik hoop echt dat ik uit iedere strijd als winnaar kom!

De route komt, na nog een aantal onmenselijke beklimmingen, weer op de drukke baan uit, zelfs als ik de blauwe pijltjes volg. Er is duidelijk geen ontkomen aan! Ik fiets zo mooi mogelijk aan de kant en stop geregeld om het zware verkeer te laten passeren. Gelukkig duurt het deze keer niet lang en mag ik er terug af, een eucalyptus bos in. Het pad valt nog redelijk mee, op wat grote stenen na. Helaas heeft het hier goed geregend de laatste dagen en moet ik weer ploeteren. Sommige plassen zijn zo diep dat ik het bos in moet om er rond te gaan. Dit is echt geen doen, als ik dan van die drukte weg geraak, dan kan ik met moeite fietsen door alle andere obstakels op de weg. Ik moet een oplossing vinden. Ik bel met Inge en overleg. Ik wil nu niet meer opgeven maar de optie om mijn fiets op de trein te zettenen zo naar Lissabon te rijden komt zowaar in ons op. Straks ga ik op zoek naar alternatieven. Het moet anders kunnen of ik houd er mee op. Als je ziet dat ik vandaag weer 1450 meter heb geklommen en meer op een halve autostrade dan een aangename fietsroute heb gezeten, dan vraag ik me af waarvoor ik het nog doe. Fotograferen op die rotbaan is geen optie en is ook niet de moeite. Volgens de vriendelijke man in de albergue moet het na Coimbra veel beter worden. Laat ons hopen dat dat klopt. De kustroute is ook een mogelijkheid, die optie bekijk ik ook even. Ik kom er wel uit!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 80.07 km

Gemiddelde snelheid: 14.2 km/u

Maximum snelheid: 54.4 km/u

Gemiddelde temperatuur: 22°

Gefietste tijd: 5u39

Tijd tussen vertrek en aankomst: 9u11

Hoogtemeters: 1450 meter

Soundtrack of the day: Dire Straits "So Far Away From Me" - Ik zat er plots mee in mijn hoofd, geen idee waarom maar het bleef hangen

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819

De route voor vandaag:

Leça de Palmeira - Porto - Nila Nova de Gaia - Santa Maria da Feira - Oliveira de Azemeis - Albergaria a Velha

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(3)//www.delustigeavonturiers.be/#post49