Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

De laatste rit en de verrassing

De Reis...Posted by Pieter 08 May, 2018 19:48:52

Eerst terug naar gisterenavond. Ik ga iets eten en vraag waar ik terecht kan. Er zijn verschillende mogelijkheden maar het hoeft niet uitgebreid te zijn dus ga ik naar Barzinho, een jazz-café waar ze lekkere burgers zouden hebben en het gezellig zitten is. Ik fiets tot in het dorp. Het is raar fietsen zonder de zakken aan de fiets, precies of ik heb minder stabiliteit. Ik moet een klein stukje klimmen en merk direct het verschil. Dat gaat vlotjes!

Ik kom de bar binnen en ben er alleen. Hij is pas open en er is nog geen enkele klant. Aangename jazz muziek heet me welkom. Ik zet me aan een tafeltje en bestel een burger. Na een tijdje komen nog wat gasten binnen druppelen. Ik heb wel zin in een babbel en verzet me naar de bar. Naast me zit een jonge Australiër, Joe. Hij is voor lange tijd op reis, eerst drie maand door Zuid-Amerika en nu is hij via Lissabon hier terecht gekomen. Door een misverstand. Een vriend van hem heeft ergens in de buurt een pub maar dat blijkt helemaal hier niet te zijn. Hij heeft het naar zijn zin en besluit nog wat te blijven. Na Portugal is hij van plan zich een paar maand in Berlijn te vestigen en van daaruit Europa te bezoeken. Hij is muzikant en wil ondertussen wat nieuwe muziek schrijven.

We praten, lachen en filosoferen, het is direct heel leuk. Mijn burger was niet voldoende voor een avondmaal dus bestel ik me nog een veggie-versie terwijl Joe een pizza eet. Na een tijdje zetten we ons buiten waar nog wat gasten zitten. De pintjes gaan er (iets te) vlot in, er worden twee gitaren van de muur gehaald en we spelen wat muziek. Joe is een krak! Hij speelt en zingt als de beste. Het wordt steeds leuker, er komt steeds meer volk bij zitten en we drinken nog steeds te vlot. Ik moet wat opletten want moet nog met de fiets terug naar de hostel en moet morgen nog een stukje fietsen. Maar het kalf is verdronken... We amuseren ons rot en dan ben ik een kleine ramp met timing. Wonder wel lukt het me deze keer toch om niet tot de laatste te blijven hangen. Een half uurtje na middernacht parkeer ik de fiets in de gang van mijn hostel en duik mijn bed in. Wat een heerlijke avond, het voelde alsof er iets te vieren was, alsof het een afscheid was...

Ik val maar meteen met de deur in huis: dit wordt mijn laatste rit! Ik had gisteren al beslist dat ik niet tot in Lissabon zou rijden. Aangezien ze zowat overal aanraden om dat niet met de fiets te doen en ik gisteren van heel dichtbij kennis maakte met weer eens een te zotte vrachtwagenchauffeur, had ik besloten om tot hier te rijden en het laatste stukje met de auto of de trein af te leggen. Ik wil levend toekomen! Bijkomend punt: als ik vandaag stop, dan kan ik Inge en de kindjes verrassen op de luchthaven. Ze weten niet dat ik hier al ben, dus dat wordt een leuke verrassing. Ik twijfelde nog even maar eenmaal ik begon te denken aan dat moment op de luchthaven en aan de drukte van het verkeer in die laatste rit, was ik overtuigd.

Dat betekent dat ik vandaag nog een kleine 30 km fiets tot in Sintra, daar neem ik de trein naar Reboleira zodat ik de fiets direct in de garage van Tom en Ana kan parkeren. Ik geniet van het ontbijt en praat nog wat met een Brugs gezin dat hier op vakantie is. Met toch een klein katertje en dus wat lichte spanning achter de haarlijn, stap ik voor het laatst mijn fiets op. Het dringt nog niet helemaal tot me door dat dit de laatste rit is.

Ik word nog getrakteerd op wat stevig klimwerk. Het bier van gisterenavond is er snel uit gezweet, ook al is het behoorlijk fris in vergelijking met de vorige dagen, amper 18°. Er staat een strakke wind maar die heb ik in mijn rug waardoor dat wat helpt bij het klimwerk. Ik fiets nog een laatste keer de hellingen op, laat me nog een laatste keer net niet van de baan rijden door het wilde verkeer en geniet nog een laatste keer van het afdalen. Ik zal het missen, het zal heel raar zijn om morgen niet op de fiets te stappen. 36 dagen lang was dit mijn leven, mijn ritme, mijn routine: op tijd opstaan, alles klaar maken, fietskleren aan - sorry, eerst zalf aan de poep, fietszakken aan de fiets en vertrekken. Dan rijden, genieten, fotograferen, de route bekijken en nog meer genieten. Eten. Fietsen. Beslissen waar ik ga stoppen en dan heel even de voetjes omhoog leggen om te rusten terwijl ik aan Inge laat weten dat ik gestopt ben. Douchen, schrijven, foto's bewerken en gaan eten. Daarna de volgende dag voorbereiden en op tijd naar bed. En nu is dat gedaan. Afgelopen. Zo maar, plots, het zal onwennig zijn.

Ik draai mijn laatste bocht om en kom aan aan het station van Sintra. Ik koop een ticket en zet mijn fiets op de trein. Dat was het dan. Wat radeloos en mijn kluts zoekend, spoor ik naar Reboleira. Ik heb met Ana afgesproken om 13u30 aan hun appartement. Ze komt klokslag 13u30 toe, wie dacht dat Portugezen niet stipt zijn, heeft het mis. Ik zet de fiets in de garage en besef dat het er op zit.

Dit was meteen mijn laatste dagverslag. Straks ga ik, samen met Schelle, naar de luchthaven. Dat zal een emotioneel maar super blij moment worden, ik kijk er naar uit!

Ik mijmer ondertussen verder over volgende avonturen, over wat ik heb geleerd onderweg, over hoe mooi het was. Ik denk er serieus over na om mijn reisverhalen, aangevuld met meer schrijfsels over de reis en uiteraard een pak foto's in een boek te bundelen. Als daar interesse voor is (laat gerust weten in de commentaar onderaan of jullie dat een goed idee vinden). Dan ga ik nu, samen met mijn gezin, genieten van een paar dagjes vakantie voor ik terug naar de realiteit ga.


Het is volbracht!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 28.05 km

Gemiddelde snelheid: 17.1 km/u

Maximum snelheid: 47.5 km/u

Gemiddelde temperatuur: 18°

Gefietste tijd: 1u38

Tijd tussen vertrek en aankomst: 2u00

Hoogtemeters: 528 meter

De statistieken voor de hele reis:

Afstand: 2806.2 km

Gefietste tijd: 160 u 43 min

Hoogtemeters: 27322 meter

Soundtrack of the day: Pink Floyd "Wish You Were Here". We zongen het gisterenavond op café, het was zalig.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819

De route voor vandaag:

Santo Isidoro - Ericeira - Sintra

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(8)//www.delustigeavonturiers.be/#post54