Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Portugal binnen gereden!

De Reis...Posted by Pieter 30 Apr, 2018 19:21:43

De nacht was woelig. Verwarrende en drukke dromen houden me wakker en zorgen voor een ongemakkelijk gevoel. Ik slaap nog - of beter eindelijk weer - steenvast als de wekker af gaat. Ik probeer wakker te worden maar het is moeilijk. Meestal een voorbode van een niet al te evidente dag. Laat ons hopen dat dat toch nog in orde komt. Het ontbijt maakt al wat goed maar het weer buiten doet dat al snel weer teniet. Regen. Ze hadden zon voorspeld deze voormiddag maar dat was dus blijkbaar mis. Ik twijfel of ik mijn regenbroek zou aandoen, het is niet aan het gieten maar het is ook niet droog. Toch maar niet, ik zweet me te pletter in dat ding.

Regenjasje aan en de fiets uit de vergaderzaal, ik ben klaar om te vertrekken. Vandaag zou ik, als alles goed gaat, de grens met Portugal moeten over steken en zo officieel aan het laatste hoofdstuk van mijn fietsreis beginnen. Maar eerst nog een stukje Spanje doorkruisen. Dat is helaas niet zo aangenaam. De baan waar de camino langs loopt en ook mijn gps-route, is een drukke baan vol vrachtwagens. Ik hoopte dat hier de brug wordt gemaakt naar 1 mei maar blijkbaar is het een gewone werkdag waardoor de drukte op de baan een typische maandagmorgen drukte is. Het is alles behalve leuk fietsen met al die zware camions rond je oren. Ik moet er door, er zit niets anders op.

In Redondela heb ik het gehad, ik rijd van de drukke baan af, de stad in. Ik ril van de kou en ben het beu om constant het geraas van het drukke verkeer aan mijn hoofd te hebben. Na mijn moeilijke nacht kan ik dat nu best missen. Ik zoek mijn weg door de stad en kom, via de gps, op een klein baantje terecht dat paralel loopt met de grote gewestweg. Eindelijk wat rust! Ik fiets rustig verder maar zie dat mijn plezier van korte duur is. Een klein stukje verder moet ik alweer een bocht maken en die grote baan weer op draaien. Maar die weg ligt meters hoger dan waar ik nu rijd... Mijn vrees komt uit: klimmen. Ik duw met heel veel moeite de fiets op de helling, glijd net niet weg en werk me in het zweet om mij en de fiets boven te krijgen. Dit is niet te doen maar ik moet door. Wat blijkt achteraf: een helling van maar liefst 40%!! Het is voor één iets goed: ik heb het niet meer koud...

Tegen mijn zin fiets ik langs de drukke baan verder. Er is geen ontkomen aan, dus volg ik gedwee het razende verkeer. Ik stop bij de lokale bakker voor een tussendoortje. De croissants zijn hier dubbel zo groot als bij ons en heerlijk. Dat smaakt na al mijn inspanningen! Ondertussen nog eens zoeken op de gps of er alternatieven zijn. Ik vind weer een klein paralel-wegje waardoor ik een klein stukje door een bos fiets. Door de hevige regenval van gisteren is dat padje in een modderweg omgetoverd maar toch is het hier leuker fietsen. Heel even genieten.

Ik neem me voor te eten in Tui. Dat is de laatste stad voor ik Portugal binnen rijd. Het is al een tijd gestopt met regenen maar nu hangt een donkere wolk me op te wachten boven de stad. Als ik nu een beetje kan door rijden, dan kan ik die regenbui misschien uitzitten tijdens mijn lunch. Het lukt! Ik kom mooi op tijd aan in de historische stad en nestel me in een Italiaans restaurantje waar ik me een stevige pasta bestel. Er moet nog flink geklommen worden vandaag, wat extra koolhydraten zullen geen kwaad kunnen. Het smaakt voortreffelijk en terwijl ik zit te eten draait de wolk zijn douchekraan open. Perfecte timing! Nu wachten tot het over is en hopen dat ik de rest van de dag in de zon kan fietsen. De voorspellingen zien er goed uit.

Ik rijd nog even rond in Tui om wat van de cultuur op te snuiven en maak me dan klaar om de rivier over te steken. De Rio Minho vormt de grens tussen Spanje en Portugal. Er ligt een zware metalen brug over de waterloop waarlangs je de grens over kan. Ik maak nog een paar laatste foto's op Spaanse bodem. Klaar, daar gaan we: naar Portugal!

Een paar dagen geleden grapte mijn broer nog "een keer dat je in Portugal bent, zal het warm zijn, 't is daar altijd warm, je gaat de grens over en BAM, warm". Hij heeft gelijk! De hemel is open geklaard en het is werkelijk zalig warm geworden. Ik doe mijn jas af en geniet van het feit dat ik op Portugees grondgebied ben toegekomen.

Het grootste probleem is nu mijn route. Ik volg de Camino Portugues in tegengestelde richting. De gele pijlen die de camino markeren, staan dikwijls op palen geschilderd. Die zie ik dus niet staan, tenzij ik de hele weg over mijn schouder kijk maar daar komen brokken van. In google maps kan ik niet meer instellen dat ik met de fiets ben, in Portugal zijn geen fietsroutes beschikbaar. Het wordt dus zoeken. En die miserie begint meteen. Ik moet om de haverklap van mijn fiets af om het boekje dat ik van Luk mee kreeg te bekijken en te proberen na te gaan langs waar ik moet rijden. Zo lukt het niet, ik geraak niet vooruit. Het is een gesukkel van jewelste maar ik moet verder, met te blijven staan zal het ook niets worden. Uiteindelijk kom ik aan een rondpunt waar ik een wegwijzer zie naar Ponto de Lima. Dat herken ik en daar wil ik naartoe. Ik zal daar vandaag niet geraken maar het is alvast de goeie richting uit. En het is weg van de drukke baan want het is hier in Portugal meteen duidelijk dat het met het verkeer andere koek is dan in Spanje. Waar ze in Spanje en Frankrijk in een grote boog rond je rijden, komen ze hier al toeterend af gevlogen en rijden je net niet van de baan.

In het begin rijden nog redelijk wat vrachtwagens op mijn route. Er is een autostrade maar die is zo goed als leeg. Het nadeel aan tolwegen: van zodra er een route beschikbaar is die ongeveer even snel is maar waar je niet moet betalen, wordt die verkozen boven de dure tolweg. Bijkomend probleem is dat ze dan natuurlijk proberen in dezelfde tijd die afstand te overbruggen en met hun zware trekkers aan hoge snelheden door de bergen krossen. Ik rijd mooi aan de kant om ongelukken te vermijden.

Na een tijdje rijd ik op een kleinere baan en valt het verkeer goed mee. Ik ben al een hele tijd aan het klimmen en het ziet er naar uit dat ik dat nog een eindje zal moeten doen. De zon warmt me net genoeg op en het landschap is mooi. Opmerkelijk hoeveel verschil er is met Spanje. Ik ben een paar kilometer de grens over en al meteen zie je verschillen. De eerste kurk-eiken duiken op, de eucalyptusbossen zijn alom tegenwoordig.

Ik blijf dapper klimmen en voel dat ik al een hele tijd op de fiets zit. Toch is het nog niet zo laat... Aha, juist, een uur verschil in Portugal. Ze zitten op Engelse tijd, dat scheelt. Dat betekent dat ik een uur langer kan rijden of dat ik een uur langer honger zal hebben vanavond, 't is hoe je 't bekijkt. Ik ga voorlopig voor de eerste optie en neem me voor nog eens goed door te fietsen zodat ik snel in Porto geraak. Als ik de Duitsers van gisteren mag geloven, wordt het na Porto een stuk mooier en rustiger. Hoe sneller ik daar voorbij ben, hoe beter dus.

Af en toe mag ik wat dalen maar het blijft toch vooral klimmen. Ik stop voor een foto van een kerkje, draai me om en zie achter me een pikzwarte wolk de hemel verduisteren. Die ziet er niet zo sympathiek uit! Als hij mijn richting uit komt, dan wordt dat een nattige bedoening... Ik fiets verder, zie de zon achter dat zwarte beest verdwijnen en steek een tandje bij. Ik ben niet van plan me nu nog te laten nat regenen. De wolk haalt me in, ik stop in een bushokje om te schuilen. Van de andere kant komt een koppel aangerend die ook het bushokje opzoekt. Het zijn Fransen die van Lissabon naar Santiago wandelen. Ik vraag hen of er een albergue in de buurt is. Er zijn er twee, dat moet dus lukken. Ik weeg de opties af: ofwel rijd ik nog 20 km door naar Ponto de Lima, ofwel stop ik hier, in Rubiaes. De regenbui wordt hevig, houdt op en begint opnieuw. Misschien toch maar best stoppen, ik heb er 73 km op zitten, ruim voldoende voor vandaag en als ik nu nog door rijd, heb ik grote kans dat ik toch kletsnat toekom. Mijn schoenen zijn nu mooi droog, ik zou het graag zo houden. Beslist: ik stop. Ik rijd naar de albergue van de Fransen maar die is volzet. De andere heeft nog plaats. Net voor me stappen 2 wandelaars binnen. De dame spreekt enkel Portugees, de twee geen woord. Dat wordt moeilijk... Ik zelf kan met mijn basiskennis Spaans en het klein beetje ervaring van de reizen naar Lissabon wel wat van dat Portugees ontwarren en probeer te helpen zo goed en zo kwaad ik kan. Het lukt. We worden vanavond met de auto naar een restaurant gevoerd omdat de baan vanaf 17u te gevaarlijk wordt door het zware verkeer. We kunnen dus samen gaan eten, dan haalt mevrouw ons terug op. Klinkt goed!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 73.84 km

Gemiddelde snelheid: 16.3 km/u

Maximum snelheid: 52.6 km/u

Gemiddelde temperatuur: 16°

Gefietste tijd: 4u31

Tijd tussen vertrek en aankomst: 8u15

Hoogtemeters: 990 meter

Soundtrack of the day: Opeth "Deliverance" - De aanstekelijke riff op het einde van het nummer, waarvan iedere metal-gitarist zeker ooit dacht "verdomme, waarom ben ik daar nooit op gekomen" ramde door mijn hoofd vandaag.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Pontevedra - Redondela - Porrinno - Tui - Valença - Sao Pedro da Torre - Rubiaes

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(0)//www.delustigeavonturiers.be/#post46

Van de regen in de drop

De Reis...Posted by Pieter 29 Apr, 2018 18:19:14

Ik sta op tijd op om mijn diploma op te halen. Niet dat ik dat zo nodig moet hebben, maar ik ben hier nu toch, ik kan er zowel om gaan. Als er nu al een te lange rij staat, laat ik het voor wat het is. De kantoren openen om 8u, ik kom iets voor 8u toe en zie maar een paar mensen staan. Er komen van alle kanten mensen toe, waaronder een clochard die aan iedereen een sigaret vraagt en duidelijk wat te lang is blijven hangen in zijn pelgrim-modus. Op zijn hand staat de schelp getatoeëerd maar verder is er van pelgrimage weinig te bespeuren. Wat animo doet goed want de rest van de rij is niet al te veel op praten gesteld. Ik probeer een gesprek aan te gaan met het Amerikaans koppel dat achter me staat. Ze antwoorden kort en bondig dat ze enkel een stempel komen halen en leggen het gesprek direct stil. Ok, we zijn hier dus niet voor de gezelligheid...

Iets na achten gaat de deur open en mogen we in een rijtje gaan aanschuiven. 15 loketten waarvan er nu al 5 bemand zijn. Een scherm boven de deur geeft aan welk loket vrij komt. Het is mijn beurt, ik stap fier naar de loketbediende die me met een doffe blik aankijkt. Ik overhandig hem mijn "credencial", het boekje waar mijn stempels in staan en zeg hem dat ik van België tot hier ben gefietst. Omdat ik niet op stempeljacht ga, staan er beduidend minder stempels in mijn boekje dan bij de anderen waardoor hij wat bedenkelijk mijn boekje doorbladert. Op een monotone en wat norse toon, vraagt hij me een blad in te vullen. Ik doe gedwee wat me gevraagd wordt maar voel al wat tegenstand opborrelen. De man kijkt me ongeïnteresseerd aan en begint me de les te lezen. "So, Pieter, you should have 2 stamps per day for the last 200 km in order to get the diploma". Ik bekijk hem met een veelzeggende blik, leg hem nog eens uit dat ik van België naar hier fietste, dat ik niet op stempeljacht ben en dat ik sinds Saint-Jean iedere dag een stempel heb. "Ja, maar je eet toch 's middags, dan kun je toch even een stempel vragen". Aha, daarom stond dus in ieder pelgrims-restaurant een stempel klaar. Wist ik veel dat dat nodig was en daarbij: what the hell do I care!! De enige stempel die telt, is deze die in mijn hoofd geprent staat en daar heb ik geen boekje voor nodig. Ik houd me in maar heb veel zin mijn boekje uit zijn handen te grissen en weg te wandelen. Wat voor een commercieel gedoe is me dat hier!! En wat heeft dat in hemelsnaam met het hele pelgrims-idee te maken!!?? Ik volg niet meer, trek het me ook niet meer aan. "Next time you should make sure you have the stamps". Wel, kijk 's aan, hij levert me the soundtrack of the day: "there will be no next time". Niet dat ik geen zo'n avonturen meer wil doen, in tegendeel, maar in dit bureautje zien ze me niet meer terug. "Wil je ook een attest van de afstand die je hebt afgelegd?" - "Neen, bedankt, mijnheer, 't is al goed, geef nu maar dat papiertje zodat ik me met nuttigere dingen kan gaan bezig houden, zoals bellen met mijn gezin, zal toffer zijn dan hier mijn tijd te verdoen" (dat laatste stukje denk ik, maar zeg ik niet, ik ben beleefd opgevoed...)

Ik krijg het papiertje in mijn handen geduwd. Hij ratelt zijn vaste zinnetjes af: "your diploma, with your name in Latin, sir". Euhm, sinds wanneer is Pieter in het Latijn "Petrum"?? Zo kan ik mijn ene trimester Latijn van in het College vlotjes weer boven halen. "Bedanktum mijnheerum voor het diplomum". Jommekes-Latijn. Oh, well, het maakt me echt niet uit wat er op staat, het is de ervaring die telt en die staat niet op een papiertje. Ik wandel terug richting mijn hotel, geniet van een heerlijk ontbijt en bel met Inge en de kindjes. In mijn hotelkamer herschik ik mijn fietstassen, overloop nog eens of alles nog op zijn plaats zit en kom de kaartjes en brieven tegen die ik van thuis mee kreeg. Ze zijn zo veel meer waard dan dat papiertje dat ik net in handen kreeg. Zo veel is zeker!

Ik neem mijn tijd om in te pakken. Het wordt een regendag, volgens de voorspelling gaat het de hele dag gieten. Ik heb beloofd aan Inge dat ik een langere rustdag zal nemen en wil pas rond 10u vertrekken. Het voelt goed eens langer te hebben gerust, de spieren hebben er deugd van gehad. Maar nu is het tijd om het laatste hoofdstuk van mijn reis in te zetten. Als mijn berekeningen kloppen, heb ik nog zo'n 650 km te fietsen. Mits wat omrijden en dingen bezoeken, zal ik wel aan 700 km geraken. Daarvoor heb ik 11 dagen de tijd. Een kleine 65 per dag dus. Dat is goed te doen. In Portugal heb ik nog 2 afspraken met fotografen en zou ik eigenlijk ook nog ergens een West-Vlaming te pakken moeten krijgen (tips zijn welkom!). Als ik iedere dag goed kan fietsen, heb ik daar ruim de tijd voor.

In de gietende regen fiets ik de stad uit. Het wolkendek belooft niet veel verbetering, de voorspellingen lijken te kloppen. Ik fiets dapper de eerste hellingen op, laat de koude druppels me niet tegen houden en houd het tempo strak. Het lukt goed, ondanks de regen. Na een paar kilometer dapper fietsen en veel klimmen, controleer ik even de hoogtemeters op mijn gps. 40 meter. Dat kan niet. De gps weet van de natte... De afstand en snelheid klopt, maar ik heb absoluut al meer dan 40 meter geklommen, zo veel is zeker. Ach, we zien vanavond wel wat het wordt.

Omdat ik geen zin heb om in die regen veel mis te rijden, heb ik de gps op gezet. Ik word de baan af geleid richting wat rustigere straatjes, langs de spoorweg en zo tot bij een tunneltje onder de sporen. De tunnel staat onder water, ik rijd er voorzichtig in maar zie al snel dat het veel te diep is. Ik rijd echter te traag om om te keren en moet mijn voet aan de grond zetten, in dat diepe water. Mijn voet zakt tot over mijn enkel in het water, dat meteen mijn schoen binnen loopt met een kletsnatte voet tot gevolg. Als ik die ooit maar terug droog krijg... Verse kousen heb ik bij, maar die schoen zal toch even moeten drogen om alle vocht er uit te krijgen... Ik wring mijn kous uit, giet het water uit mijn schoen en doe hem bibberend weer aan, geen andere opties...

Ik fiets de camino nu in tegengestelde richting. Dat is makkelijker als je wandelaars tegen komt, ze zien je komen en gaan zo vlotter aan de kant. Door de regen zitten sommigen echter zo diep in hun poncho, dat ik toch alert moet blijven. Het stopt af en toe een klein beetje met regenen, voor een half minuutje krijg ik de zon te zien maar de hoop wordt al snel de kop in gedrukt met een volgende plensbui. Ik leg me er bij neer dat het een koude en natte dag wordt. Ik kan niet klagen, de laatste weken was het weer zodanig goed dat een regendag de pret niet kan drukken.

's Middags eet ik in een café een warme kop verse soep en een slaatje met een lokaal gerecht. De soep warmt me op, dat doet deugd! Er komt een groep pelgrims binnen. Ze bespreken een paar dingen en ik vang precies een Vlaams accentje op. Ik luister wat scherper. Ja hoor, Vlamingen! Als dat nu West-Vlamingen zijn, dan heb ik prijs... Helaas, Oost-Vlamingen. Gent mag dan wel de hoofdstad van West-Vlaanderen zijn, het telt niet voor mijn artikels. We praten even over onze tocht. Zij wandelen van Porto naar Santiago, gaan dan met de bus terug naar Porto en vliegen zo terug naar huis. Onder hen een koppel dat een taxi neemt omdat de gezondheid niet meer ok is, een verstandige keuze, ik ben al genoeg kruisjes tegen gekomen van mensen die tijdens hun camino het leven lieten. Ze luisteren vol bewondering naar mijn verslagje over mijn route. We wensen elkaar een goede tocht en ik duik de regen weer in.

Het blijft klimmen, de gps blijft zeggen dat ik daal, maar ik voel het tegengestelde. De baan waarop ik rijd, bestaat uit 2 rijvakken. Als je wat klimt en het rijvak waarnaast jij rijdt, splits zich in 2 vakken, dan weet je het wel: lang klimmen. Die extra rijstrook is er voor de vrachtwagens die, als ze lang moeten klimmen, onvoldoende snelheid halen. Voor korte klimmetjes doen ze dat niet, enkel voor lange stukken. Geduldig draai ik de trappers rond, het gaat goed maar blijft lastig. Door de regenkledij zweet je meer als je klimt en heb je nog kouder als je daalt. Maar het lukt.

Ik hoop vandaag in Pontevedra te geraken, dat is 61 km van Santiago en een redelijk grote stad. Omdat ik niet meer op de camino Frances zit, zijn er stukken minder albergues. Als ik daar wat op tijd kan aankomen, vind ik wel iets om te overnachten. Ik rijd flink door de hellingen op. Eindelijk mag ik wat dalen maar dat is geen evidentie. De wind waait snoeihard en blaast ijskoude regendruppels in mijn gezicht. aan meer dan 40 km/u voelt het als kleine scheermesjes die in je gezicht terecht komen. Ik begin bijna te hopen dat ik weer mag klimmen. En ja hoor, daar gaan we weer, bergop! Be careful what you wish for, you just might get it...

Ik rijd de stad binnen en ga vruchteloos op zoek naar een albergue. Andere pelgrims wijzen me de weg maar die albergue zit vol. Ik spreek andere fietsers aan maar ook zij kunnen me niet direct helpen. Al helpen ze me wel met de rest van de weg. Zij zijn van Lissabon naar hier gefietst. Ik vraag hen of ze de camino hebben gevolgd en of alles goed te fietsen is. Op zo'n 15 km na, is het goed te doen. Het stuk van Porto tot hier, is niet zo aangenaam maar tussen Lissabon en Porto is het prachtig. Dat is leuk om te horen, het slechtste stuk eerst en daarna genieten, dat is de goeie volgorde!

Ik stop bij een hotel - gesloten. Volgende hotel - volboekt. Kom, stop met sukkelen: online boeken! Ik zoek een hotel dat betaalbaar is en boek meteen een kamer. Meestal zijn dat nogal muffe en onpersoonlijke hotels maar niet in Pontevedra! Bij aankomst word ik meteen super vriendelijk onthaald. De fiets mag binnen, in een vergaderzaal, en mijn kamer is kraaknet. Ideaal, mijn kleren kunnen drogen en ik kan opwarmen onder een heerlijk warme douche. Morgen zou het iets droger moeten zijn, zeker in de voormiddag. Als dat klopt, kan ik alvast droog starten. Het zal deugd doen na een doorweekte dag als vandaag.

Wegens het slechte weer zullen er maar een paar foto's in het album op facebook komen vandaag. Kwestie van de camera niet onder water te dompelen...


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 67.28 km

Gemiddelde snelheid: 16.5 km/u

Maximum snelheid: 57.6 km/u

Gemiddelde temperatuur: 11°

Gefietste tijd: 4u04

Tijd tussen vertrek en aankomst: 6u04

Hoogtemeters: 898 meter (na correctie in strava kloppen de hoogtemeters toch)

Soundtrack of the day: The Kids "There will be no next time" - Ik zong het net niet deze morgen aan het loket in Santiago

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Santiago de Compostela - Padron - Caldas de Reis - Pontevedra

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(2)//www.delustigeavonturiers.be/#post45

Compostelaaaaa!

De Reis...Posted by Pieter 28 Apr, 2018 19:15:12

Lekker geslapen, de benen voelen goed vandaag, ik ben er klaar voor. Rond 7u ontwaakt de albergue, later dan ik gewoon ben maar nog mooi op tijd. All dressed up and ready to go! Hopla, de dag is nog maar gestart en we hebben al een soundtrack of the day, mits dichterlijke vrijheid. 't Kan niet meer stuk.

Er staat me nog een pittig dagje te wachten voor ik in Compostela aankom. Al valt het beter mee dan de vorige dagen. Redelijk veel klimmen maar ook stevig dalen, het zou vlot moeten gaan. Ze voorspellen regen vanaf 15u, als het mee zit ben ik dan al in Santiago.

Ik stap een restaurant/café binnen voor een ontbijt. Het is er een drukte van jewelste. Koffie en ontbijt voor de lokale bevolking. Ik vraag of ik kan bestellen maar de waard laat me weten dat dat niet meer kan, het is te druk en hij staat er alleen voor. Eigenaardig, waar komt dat ontbijt van al die andere mensen dan vandaan? Geen overtuigen aan, ik stap naar buiten en spring op de fiets. Ik vind wel iets in een volgend dorp. Fietsen maar!

Ik fiets de stad uit en probeer me wat warm te rijden op de hellingen. Met zo'n 4° is het bijtend koud, zeker tijdens de afdalingen. Muts aan, jasje mooi dicht en bibberen. Tijdens het klimmen, zweet je je te pletter; tijdens het afdalen ril je van de kou omdat je wat nat bent van het zweet en omdat de ijskoude wind je helemaal afkoelt. Gelukkig is het zonnig en betert het snel. De temperaturen stijgen al een beetje.

Langzaam komt de stroom wandelaars ook weer op gang. Ik probeer zo veel mogelijk op de baan te fietsen zodat ik niet weer vernesteld geraak tussen de pelgrims en hun wandelstokken. Het is duidelijk dat er nu heel veel zijn die enkel de laatste 100 km wandelen. Blijkbaar krijg je voor bepaalde jobs meer kans als je de camino hebt gewandeld hier in Spanje. Om je diploma te krijgen, moet je minstens 100 km gewandeld hebben. Daarom zijn er veel die die laatste 100 doen om dat document binnen te halen. Het is er aan te zien. Opgetuttematooid met make up en alles er op en er aan huppelen ze vrolijk over de wandelpaden. Jong en oud. Vele dames met een legging. Daar zouden ze nu eens een wet mogen over stemmen! Je mag de camino wandelen, MAAR JE DOET EEN BROEK AAN!! Een legging is GEEN BROEK! Vetkwabben flodderen alle kanten uit. En ik heb nog niets gegeten, please, people!

Bij de lokale bakker koop ik me een ontbijt zodat ik er weer tegen kan. Het is klimmen en dalen, klimmen en dalen, ... Is het omdat ik Compostela nader of heb ik gewoon wat meer energie, ik weet het niet, maar het gaat vlot vandaag! Onderweg passeer ik een andere fietser die zijn fiets duwt terwijl ik vlot de helling op rijd. Terwijl ik met Inge stond te bellen was hij me al gepasseerd, ietsje er voor nog een andere fietser. Ik rijd niet alleen vandaag.

De tocht voert me door eucalyptus bossen. Ik waan me in Australië en blijf op mijn hoede voor kangoeroe's en koala beertjes. Van bos naar dorp en terug het bos in, het gaat vooruit! Nu toch weer even de camino op, slalommend tussen de wandelaars. Ik nader, snel en zelfzeker! Voor me staat de andere fietser aan de kant. Ik stop om hem te begroeten en merk tot mijn vreugde dat het de Fransman is die ik in Logrono, 8 dagen geleden, tegen kwam. Hij had me niet direct herkend maar is duidelijk blij dat we elkaar terug ontmoeten. We fietsen samen Compostela binnen. Niet zonder slag of stoot want hij fietst met een gps die ons nogal wat ommetoertjes laat maken. Ik volg hem en heb er mijn plezier in. Voor hem zijn het de laatste kilometers. Straks komen vrienden van hem naar hier met een klein vrachtwagentje om hem en de fiets op te pikken.

Om 12u45 zitten mijn 55 km er op en staan Florent en ik op het plein aan de kathedraal. Het zou een speciaal moment moeten zijn maar voor mij is het een stop als een ander. Ik neem hier een halve dag rust zodat ik morgen verder kan richting Portugal.

In Compostela kun je dus een diploma ophalen maar daar staat een rij te wachten met wachttijden van anderhalf uur. Ik keer morgenvroeg wel terug, nu eerst de stad verkennen. Ik dwing mezelf tot wat creatieve fotografie door de 50mm lens op de Sony te schroeven en het enkel met dat objectief rond te boksen. Straatfotografie is niet mijn ding, tijd om het toch wat te oefenen. Er lopen genoeg rare types rond op deze plek om een poging te wagen.

Vanavond ga ik nog een hapje eten en dan lekker slapen zodat ik fris ben voor het volgende hoofdstuk. Dit pakken ze me in elk geval al niet meer af. Ik ben blij dat ik zo ver ben geraakt maar kijk tegelijk uit naar mijn rit door Portugal. Benieuwd wat dat zal geven!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 55.66 km

Gemiddelde snelheid: 16.7 km/u

Maximum snelheid: 69.5 km/u

Gemiddelde temperatuur: 12°

Gefietste tijd: 3u20

Tijd tussen vertrek en aankomst: 5u03

Hoogtemeters: 929 m

Soundtrack of the day: The Ramones "Blitzkrieg Bop" - Voor het zinnetje "They're all revved up and ready to go" waar ik van maakte "I'm all dressed up and ready to go"

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Melide - Boente - Ribadiso - Arzua - Burres - Salceda - A Brea - O Pedruezo - A Lavacolla - San Marcos - Santiago de Compostela

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647




  • Comments(1)//www.delustigeavonturiers.be/#post44

Een lange, loodzware dag

De Reis...Posted by Pieter 27 Apr, 2018 19:18:52

Heerlijk geslapen, als een roosje. Ik talm niet te lang want ik wil vandaag een beetje afstand afleggen zodat ik het morgen wat rustig aan kan doen in de laatste rit naar Compostela. Hoe meer ik vandaag kan fietsen, hoe minder ik morgen te doen heb. Ik stel zelfs een doel: Melide. Het is ver, het zal zwaar zijn maar ik hoop daar te geraken.

Voor ik vertrek krijg ik nog wat tips van de vriendelijke uitbater van de albergue. Als ik niet langs de grote baan rijd, word ik gespaard van razende vrachtwagens rond mijn oren en is de weg bovendien 5 km korter. Ik vraag hem of het goed te fietsen is waarop hij me verzekert dat dat te doen is. Steil, maar fietsbaar. Dan is er geen twijfel mogelijk: de korte, rustige route.

Het is meteen klimmen geblazen. Mijn benen voelen zwaar, ik heb weinig energie, het zal geen makkelijke dag worden, dat voel ik nu al. Na amper 4 kilometer verandert de weg al van beton naar kiezel en gaat over in een bospad. Verdorie! Die albergue-man heeft me liggen. Hij heeft dit duidelijk nog nooit met een fiets gedaan. Het is niet te doen om hier te fietsen. Er valt een miezerige motregen, het is ijskoud, als ik op deze gladden stenen en door dat slijk probeer te fietsen, dan val ik zeker. Van de fiets en duwen maar. Het is moordend! Ook al is het bibberen en heb ik mijn muts en warme kleren aan, het zweet begint me al uit te breken van de inspanning. Het duurt niet lang of ik voel de druppels van mijn voorhoofd parelen. Muts af, bril af - want die dampt aan van het zweet - en verder. Eindelijk kom ik terug op de baan maar het is hier en daar onmogelijk steil. Word ik dan geen seconde gespaard!?

Het blijft ijskoud, ik heb honger want er was geen ontbijt te vinden in het dorp en ik moet nog een stuk klimmen. Er is maar één optie: blijven gaan! Mijn benen willen echt niet mee vandaag, ik kan geen kracht zetten en voel me futloos. Die honger doet er uiteraard geen goed aan. Ik doe mijn best maar verlies veel tijd doordat ik zo veel sukkel met de route. Van fotograferen komt niets in huis.

Tegen 9u30 kom ik aan in Sarria. Daar kan ik eindelijk eten. Een ontbijt heeft zelden zo lekker gesmaakt! Ik voel de energie wat terug komen maar voel ook dat mijn benen loom zijn en dat het klimmen van de vorige 2 dagen zijn effect heeft. Het regent niet meer maar de temperaturen blijven ontgoochelend laag. Gedaan met de luxe! Ik was gewend aan een stramien: vertrekken in korte broek met wind-stopper aan, tegen 10u in korte mouwen voor de rest van de dag en 's avonds op een terrasje genieten van de laatste zon. Het is afkicken nu: lange broek, thermisch onderlijf, fietstruitje, wind-stopper en regenjas. Ik heb het gevoel dat ik 20 kilo kleren aan heb.

Ik probeer de stad uit te fietsen en word al meteen weer geconfronteerd met hellingen die niet op te fietsen zijn. Ik probeer het toch maar wil mijn energie niet verspillen op die manier. Nu en dan lukt het, nu en dan moet ik er af. Ik volg de wegwijzers van de camino en rijd zo de stad uit. Een stukje op de baan en dan een gravel pad op. Voor me zie ik een hele bende wandelaars, links van me staat een grote bus op een parking die die wandelaars op de camino heeft uitgebraakt. Het wordt weer slalommen tussen de wandelstokken en rugzakjes. Het probleem met die wandelstokken is dat mensen dat ook gebruiken om dingen aan te wijzen. Ze vliegen ongecontroleerd in het rond, voor je het weet, ben je een oog kwijt. Het pad is nat en glibberig, hier en daar stroomt een beekje over het pad en moet ik de fiets door dat water duwen. Het is alles behalve genieten op dit moment. Door het vele remmen voor wandelaars, het afstappen en sukkelen, geraak ik niet vooruit. Ik raak er wat moedeloos van en besluit toch maar weer de baan te nemen, ook al is dat een omweg. Aan de kant van het pad staan nog steeds paaltjes met een schelp en een wegwijzer maar nu staat daar telkens de afstand tot Santiago op. Nog een goeie 100 km en ik zou er moeten zijn. Maar aan dat tempo is dat nog 3 dagen wroeten...

Uiteindelijk kom ik via de baan in een afdaling terecht waardoor ik eindelijk wat tempo kan maken. De westenwind blaast hevig en recht in mijn gezicht waardoor ik moet bij trappen om op tempo te blijven. Ik word niet gespaard!

Rond 13u arriveer ik in Portomarin. Tijd voor lunch! Het smaakt voortreffelijk. Ik verzet me na 5 minuten van het terras naar binnen omdat ik te koud heb. De fiets is op slot en ik zie hem staan van aan mijn tafeltje. Hij wordt bekeken door een paar mensen maar ze blijven er mooi af. Best, ik was klaar om te scanderen "bluuf me je fikken van me villo! Bluuf me je fikken van me villo, moooaaat!"

Buikje rond, weer wat energie, we vliegen er nog eens in. De wind is zowaar nog aangewakkerd en ik moet 13 kilometer klimmen. Dat belooft! Maar met te blijven staan, zal het ook niet lukken. De fiets op en gaan! Ik probeer geduldig de trappers rond te krijgen, hoe moeilijk het ook is. Op de kleine stukjes die ik mag afdalen, moet ik zelfs nog stevig doortrappen om boven de 25 per uur uit te komen. Kon die wind maar even gaan liggen...

Overal zie ik weer het ene verlaten gebouw na het andere. Crisis, veronderstel ik. Leegstaande bedrijven met ingegooide ramen en graffiti op de muren, huizen met overwoekerde tuinen en scheef gezakte luiken, ingestorte boerderijen, ... Ik heb de indruk dat de ene helft leeft van de camino-toeristen en de andere helft moet spartelen om het hoofd boven water te houden. Maar aan camino-toeristen geen gebrek meer! Rijen dik, zo ver je kunt kijken. En dit in laagseizoen...

Ik heb nog een eind te gaan, heb nog heel wat klimwerk voor de boek en de wind neemt toe. Maar ik heb mijn gedachten gezet op Melide en zal er geraken. Ik gebruikte dit altijd op sollicitatie gesprekken als ze me vroegen: geef eens een negatieve eigenschap van jezelf. Je weet wel hoe dat gaat, dan geef je een zogezegde negatieve eigenschap die eigenlijk een positieve is. Ik zei dan altijd: als ik me in iets vast bijt, dan laat ik het niet meer los en dat kan soms te ver gaan. Huhu, eigenlijk heb je gezegd dat je een doorzetter bent. Eén keer zei iemand: ja, maar dat is niet negatief, geef eens een echte negatieve eigenschap. Alle andere keren kwam ik er mee weg. Wel, nu moet ik maar eens de daad bij het woord voegen en door bijten.

Ik klim aan een slakkengang, ik daal een een schildpaddengang - door die wind - maar ik nader. Het ziet er naar uit dat ik mijn doel zal halen. Nog een paar hellingen en ik ben er. Ik daal af en nader tot op een paar meter van een traktor met aanhangwagen. Die rijdt net snel genoeg, als ik er bij geraak, kan ik die aanhangwagen pakken en laat ik me de volgende helling mee naar boven trekken. Ideaal! Er rijden al 3 auto's achter die traktor, opletten dat ze me zien. Plots wijkt één van die drie auto's uit naar rechts, met zijn richtingaanwijzer aan naar rechts. Ik veronderstel dat die moet indraaien. Ik rem, hij zet zich terug op de baan en gaat de traktor voorbij. Waar was dat voor nodig!!?? Nu is de klim begonnen en ben ik mijn snelheid kwijt, ik haal de tractor niet meer bij. Verdorie toch! Waarom moest die pipo mij nu afremmen, het was duidelijk een bewust manoeuvre, gezien de richtingaanwijzer. Het is duidelijk: ik moet koste wat kost de rit op eigen kracht doen. Geen hulp, geen ondersteuning.

Het is al laat en het is nog een eind rijden maar ik heb mijn vormdip overwonnen. Ik rijd terug vlot de hellingen op en voel dat ik weer kracht in mijn benen heb. Het blijft uiteraard lastig, maar ik haal op zijn minst wat snelheid. Enkel het afdalen blijft frustrerend door de strakke tegenwind.

Na bijna 6 uur fietsen, zie ik Melide voor me liggen... op een heuvel. Nog een laatste, lange en lastige klim en ik ben er. Voor me 2 fietsers, ik rijd ze vlot voorbij. I'm back! Het lukt me weer, ik kan er weer tegenaan.

Ik zoek een albergue uit en bekijk de route voor morgen. Ergens tussen de 55 en 58 kilometer tot Compostela. Als ik mooi op tijd vertrek, kom ik niet al te laat aan. Het ziet er goed uit. Ik ben fier op mezelf dat ik vandaag mijn doel heb bereikt, dat ik deze zware dag heb overwonnen en heb door gebeten. Ik dacht geregeld aan het veelzeggende woordje dat Inge in mijn schelp schreef: volhardInge. Het heeft gewerkt!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 83.42 km

Gemiddelde snelheid: 14.0 km/u

Maximum snelheid: 60.08 km/u

Gemiddelde temperatuur: 15°

Gefietste tijd: 5u56

Tijd tussen vertrek en aankomst: 9u17

Hoogtemeters: 1371 m (het stopt ECHT niet!)

Soundtrack of the day: Billy Joel "Piano Man" - Voor het zinnetje "Bill, I believe this is killing me, as the smile ran away from his face". Ik moest er aan denken bij de zoveelste klim, I did believe this was killing me!

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Triacastela - Pintin - Aguiada - Sarria - Xistelo - Peruscallo - Cortinas - Ferreiros - A Pena - Moimentos - Portomarin - Toxibo - Gonzar - Hospital da Cruz - Vendas de Naron - A Previsa - Ligonde - Eirexe - Lestedo - A Brea - O Rosario - Palas de Rei - San Pedro - Corral de Arriba - O Coto - Furelos - Melide

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(1)//www.delustigeavonturiers.be/#post43

Als 't 's nachts kouder is dan buiten, ben je rapper boven dan te voet

De Reis...Posted by Pieter 26 Apr, 2018 18:18:31

Op mijn menu voor vandaag: 2 bergen op een bedje van zweet. Als ik mijn schema mag geloven, worden dit de steilste hellingen op mijn route. Ik start op tijd, stel mijn ontbijt nog even uit en rijd vlot de camino op. Eerst nog geld afhalen want straks in de bergen zal het van mini-dorpje naar mini-dorpje zijn en dus cash te betalen. Nog mijn zadel wat bij stellen en dan ben ik er klaar voor. Binnen een 18-tal kilometer staat de eerste hevige klim op het programma.

Het is koud deze morgen, 7° en over de bergen ligt een deken van wolken die niet veel goeds beloven. Ze voorspellen nochtans mooi weer, het kan dus zijn dat die wolken de nadere kant uit drijven en ik toch in het zonnetje mag fietsen. Het vordert goed, lichtjes afdalen bij momenten en de benen voelen ok, relatief ok want na zo'n zware klim als gisteren kun je niet verwachten dat ik 100% fris aan de dag begin. Wijngaarden, velden en mooie zichten warmen me toch een beetje op en voor de rest zorg ik zelf. Door goed door te fietsen koel je niet te snel af.

Na 10 kilometer stop ik voor een ontbijt en mijn dagelijks ochtend-telefoontje naar huis. Het grijze wolkendeken is opgeborgen, het wordt een zonnige dag. Nog even en ik kan beginnen klimmen. Ik weet niet of het vandaag zal lukken om elke klim op de fiets te doorstaan. Als het te steil wordt, dan moet ik er af, daar is geen ontkomen aan. We zien nog wel, een kilometer met een keer.

Ik fiets rustig door, spaar mijn benen een beetje voor de klim en geniet van het landschap. De autostrade passeert hoog boven mijn hoofd op een viaduct. Straf als je ziet hoe hoog en smalletjes die palen zijn waar dat gevaarte op ligt. De mens is toch tot ferme dingen in staat. Als we ons verstand maar wat gebruiken...

Mijn kilometerteller geeft ondertussen 23 km aan. Tiens... Ik moest na 18 km al aan het klimmen zijn en rijd nog steeds relatief vlak, het occasionele knikje buiten beschouwing gelaten. Twee wandelaars, die op hun kaart staan te kijken, laten me weten dat er 2 opties zijn: deze route of de route door de bergen. Ik heb dus, zonder dat ik het wist, de vlakke route gekozen en omzeil op die manier de eerste zware klim. Mooi mee genomen!

Voor me zie ik echter een muur, ook wel eens "berg" genaamd, met daar bovenop een zendmast. Dat is de bestemming. En die mast staat hoog, heel hoog. Ik vrees dus dat ik die tweede steile klim wel aan mijn cojones zal hebben... Het is 11u30 als ik er aan begin, te vroeg om te eten, ik hoop onderweg nog iets te vinden. Eerst een stukje vlak en dan is het meteen recht in mijn muil! Klimmen op onmogelijke hellingen, toch met die zware zakken. Het is een gevecht tussen berg en mens. Het strafste stuk heeft een hellingsgraad van meer dan 23%!! Dat is een absoluut record. Het is te steil, ik moet er af. Deze veldslag heeft de berg gewonnen maar ik laat me niet zo maar verslaan. Dapper stap ik te voet verder, de fiets met veel moeite naar boven sleurend. Het is een marteling! Ik heb honger, we naderen weer temperaturen van 30° en ik zie geen einde aan deze lijdensweg. Het zweet druppelt van mijn voorhoofd, mijn ademhaling is hevig en mijn lichaam sputtert tegen. Dit is onmenselijk! Af en toe probeer ik nog een stukje te fietsen waardoor ik nog altijd iets sneller ben dan te voet. Sneller boven dan te voet, dat is nu het enige doel. Ik eet een fruit-gel voor wat extra energie en geef alles wat ik in me heb om boven te geraken.

Na meer dan 4 km staan een paar huisjes langs de straat. In één van die huisjes kun je wat eten. Ik bestel me een pelgrims-menu om wat meer op kracht te komen. Terwijl ik mijn heerlijke linzensoep naar binnen werk, wandelt een kudde koeien, onder begeleiding weliswaar, rustig langs mijn tafeltje. Ik kom langzaam weer tot mijn positieven en neem me voor er nog eens een goeie lap op te geven.

De berg kent geen genade, ook na het eten is het klimmen en blijven klimmen. Ik rijd in mijn eerste versnelling en krijg de pedalen met moeite rond. Omdat er geen haarspeldbochten zijn, wordt de weg niet afgevlakt en krijg je geen tijd om op adem te komen. Stoppen betekent dat je de fiets met moeite nog in gang krijgt. Mijn gevecht met de berg is nog niet over, ik ga door! En ik geraak er. Uiteraard geraak ik er, maar deze was verdomd zwaar! Sneeuw langs de kant van de weg, een kapotte baan waar het moeilijk op fietsen is en nog een paar ferme hellingen in het verschiet maar het ergste is achter de rug!

Ik maak me klaar om te dalen: jasje aan want er staat een stevige wind, dat betekent dat je koud krijgt als je daalt. Ik stuur nog een bericht met een foto van de sneeuw naar Inge en krijg er eentje terug met de melding dat ze spontaan moet denken aan het nummer "Do you want to build a snowmaaaaan" uit Frozen. Lap, nu mag ik afdalen met een Disney nummer in mijn kop. Ik laat het haar weten waarop ze nog wat olie op het vuur giet met "the hills are alive with the sound of muuuuuussiiiiiiic". Ik probeer het te negeren maar het kwaad is geschied. Onder begeleiding van één van de kiezigste oorwormen aller tijden, daal ik af. Een beetje toch. Want na een paar honderd meter mag ik alweer gaan klimmen. Hmmm, dat had ik niet verwacht, ik dacht dat het van hieruit strak naar beneden was. Misschien is 't een klein hobbeltje. Ik klim, zweet me te pletter met dat jasje aan en stel vast dat ik alweer een illusie rijker ben. Ik mag nog een stuk klimmen voor ik de dieperik in duik. Jasje af, moed terug zoeken en fietsen maar. Voor me rijd een collega-fiets-reiziger. Ik laat hem zien wie hier de baas is en passeer hem vlotjes tijdens de volgende klim. Naaaah, geen show, ik ben nederig, zeg vriendelijk goeiendag en fiets dapper verder. Iedereen zijn eigen camino en er zijn er altijd die 't straffer doen!

Ik kom aan op Alto de San Roque op 1270 meter hoogte. Mag ik nu dalen asjeblieft? Neen, mijnheer Clicteur, dat mag je niet, je mag nog eens zot doen en klimmen naar de volgende top: Alto de Poio op 1335 meter. Eerst gaan we een stukje dalen, mijn vriend, zodat je nog wat meer kan klimmen naar dat toppie. Beeeeedankt!

Aan alle mooie liedjes komt een eind maar gelukkig ook aan alle kaknummers. Nu mag ik dalen. En snel! Het is een brede baan die mooi vlak ligt, dat wordt fun! Er staat helaas wel een heel strakke tegenwind waardoor ik soms moet bij trappen om toch wat snelheid te pakken maar ik daal en blijf dalen. Aan een goeie 55 km/u stuif ik het dorp Triacastela binnen waar ik puur op gevoel een albergue zoek. Ik twijfelde nog even of ik zou door rijden naar een volgende stop maar dat is nog 12 km en het is eerst weer stevig klimmen. Ik heb genoeg geklommen vandaag, 1302 meter, ik houd het voor bekeken.

Ik zit nu op een boogscheut - als je heel ver kunt schieten tenminste - van Compostela waardoor het hier almaar drukker wordt. Bussen pelgrims worden gedropt om de laatste etappes te wandelen. Daardoor zijn er ook steeds meer albergues en aangezien het nog geen hoogseizoen is, is er meestal plaats in de albergues. Ik lijk een goeie keuze te hebben gemaakt. Heel vriendelijke ontvangst in een huis van meer dan 300 jaar oud. Dikke muren, stevige steunbalken en lekker fris hier binnen. Ik zet de fiets op stal en krijg een bed in een kamer met 3 stapelbedden waar ik voorlopig nog alleen ben. Andere kamers zijn gevuld, ik hoop dat het zo blijft, zo heb ik vannacht al zeker geen last van gesnurk. En ook niemand van mijn gesnurk.

Morgen mag ik dus alweer starten met een klim maar het ziet er naar uit dat dat iets gezapiger wordt dan vandaag, al is het ook weer geen lachertje. Het weer zou omslaan, ik vrees dat ik in de regen terecht kom. Omdat het vandaag zo zwaar was, heb ik iets minder vordering gemaakt dan gepland. Het zou kunnen dat ik dus pas zondag in Compostela ben in plaats van zaterdag, ofwel zaterdag avond en dan zondag eerst wat rond kijken voor ik weer vertrek. Ik zie het nog wel. Zoals ik al zei: een kilometer met een keer!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 71.08 km

Gemiddelde snelheid: 15.8 km/u

Maximum snelheid: 64.1 km/u

Gemiddelde temperatuur: 19°

Gefietste tijd: 4u29

Tijd tussen vertrek en aankomst: 7u51

Hoogtemeters: 1302 m (het stopt niet!)

Soundtrack of the day: Brujeria "Vayan Sin Miedo" - Ik zei het tegen mezelf voor ik aan de enorme klim begon. Het kwam van pas!

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Columbrianos - Camponaraya - Cacabelos - Villafrance del Bierzo - Trabadelo - Vega de Valcare - Las Herrerias de Valcarce - Linares - Padornelo - Triacastela

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(1)//www.delustigeavonturiers.be/#post42

Een emotioneel moment op grote hoogte

De Reis...Posted by Pieter 25 Apr, 2018 21:36:30

Het leuke aan reizen en wat afstand afleggen, is dat je verschillende keukens leert kennen en per regio de gerechten kunt ontdekken. Gisterenavond bestelde ik een soep met forel, een lokale specialiteit. Vettig goedje maar zoooo lekker na zo'n dag. Ik zit naast 2 mannen die me aanspraken. Eddie en Jim zijn allebei onderweg naar Compostela. Eddie komt uit Ierland en doet de camino in etappes, Jim doet het in één trek. We praten wat over onze ervaringen. Eddie, de vlotste prater van de twee, vertelt wat bizarre verhalen van dingen die hij meemaakte onderweg. Hij is heel gelovig en is overtuigd dat er op de camino magische dingen gebeuren. "The Camino gives, it always does". Ik let op de tijd, ik wil geen tweede keer voor een gesloten deur staan, en wandel terug naar mijn albergue. Onderweg krijg ik een bericht van Geert, een ex-collega. Bizar, ik droomde de nacht er voor dat ik hem onderweg tegen kwam. Zou die magie dan toch kloppen?

In de albergue praat ik nog met de Duitse begeleider van de hip-hop jongens. Zoals ik al vermoedde, is hij sociaal assistent en is deze tocht een project met die jongens. Weeral een interessante babbel met weeral een interessante mens. Het blijft maar komen!

's Morgen krijg ik een bericht van Inge of we kunnen bellen. Ik ben altijd blij als ik de kindjes en Inge eens heb gehoord. Lenntje blijft zo grappig aan de telefoon. Hij weet waar ik zit, kan het zelfs aanwijzen op de wereldbol en weet waar ik naartoe ga. "Nu ben je in Spanje, straks in Portugal. Heb je Sinterklaas al gezien?" - "Neen, jongen, nog niet, maar ik blijf zoeken!".

Vandaag staat me een heel stevige klim te wachten naar La Cruz de Hierro op 1500 meter hoogte. Het schema vertelt met dat het heel steil wordt, de zon maakt zich klaar voor een brandje, alle ingrediënten zijn aanwezig. Ik voel me gelukkig een stuk fitter dan gisteren en fiets vlot naar Astorga. Daar zet ik me op een plein en geniet van het zicht. Een ooievaar verraadt met luid geklepper zijn aanwezigheid. Een jonge vader wandelt met zijn dochtertje naar zijn auto en zingt het thema-lied van Forrest Gump. Het blijft hangen. Ik ben al een paar keer aan die film herinnerd en nu komt die soundtrack zomaar op me af.

Op de bank achter me komt een man zitten met zijn hond. Hij valt me direct op omdat ik hem gisteren in Léon ook al zag lopen. Hij wandelt de camino samen met zijn trouwe viervoeter en trekt zijn bagage op een karretje achter zich (zo'n karretje op 2 wieltjes waarmee je bakken bier kunt verzetten, een duveltje noemen we dat maar dat zal wel de officiële naam niet zijn). Ik spreek hem aan en vraag van waar hij komt. Hij is Italiaan, zijn moeder is een Duitse. Hij kent dus de twee talen maar kon geen woord Engels voor hij naar hier vertrok. Hij moet een ferme talenknobbel hebben want zijn Engels is voortreffelijk, allemaal geleerd in de weken die hij al onderweg is. Hij heeft een lijst van albergues waar hij met zijn hond mag overnachten en wandelt van vroeg 's morgens stevige stukken door. Gisteren deed hij 46 km. Het is een forse, zware man die wat doelloos lijkt rond te zwalpen door de steden maar hij is dus duidelijk fit voor zijn postuur. Een opmerkelijke ontmoeting.

Ik fiets de stad uit, klaar voor het klimwerk. Eerst een stuk langs de camino, wat stof vreten en genieten van de bergen in de verte. Besneeuwde toppen liggen op me te wachten. Ik vraag me af of ik daar over moet... Rond me weer heel veel vogels, ik zie een Hop weg vliegen, hij is te snel voor de camera. De natuur maakt weer eens indruk op me.

De eerste klim van de dag zit er op, tijd voor lunch zodat ik voldoende energie aan boord heb om het zwaarste stuk aan te gaan. Ik stop bij een albergue waar redelijk wat volk zit, dat lijkt me een goed teken. Ik stap binnen, bestel me een spaghetti carbonara, een slaatje en een frisse pint. Ik krijg meteen een schotel met toasts onder mijn neus geduwd: on the house. Goeie keuze gemaakt, vermoed ik. Ik zet me op het terras, geniet van mijn biertje en de overheerlijke spaghetti en slaatje. Het is me weer eens duidelijk geworden dat de ene albergue meer moeite doet dan de andere. Het eten en de bediening zijn voortreffelijk. Roy Orbison begeleidt met zijn zoetgevooisde stem mijn middagmaal. Daar moet ik binnenkort eens een soundtrack of the day van maken, zou ik durven denken! Het is warm, er staat weinig wind en de sfeer is leuk op het terras. Ik houd me wat afzijdig - overdag verkies ik wat eenzaamheid - en maak me klaar om de zware klim aan te gaan.

Ik rijd het dorpje uit met vernieuwde energie, helemaal klaar voor wat komen gaat. Ik passeer twee fietsers die de fiets aan de hand de helling op duwen. Mijn conditie is echt wel verbeterd! De klim is steil maar ik krijg de pedalen mooi rond getrapt terwijl zij er hier al af moeten.

Het klimmen is, zoals gewoonlijk, ferm lastig. Ik kreun onder de hitte maar weet wat me te doen staat. Geduld, souplesse, de gekende ingrediënten voor een succesvolle klim. Hoe hard het ook is, hoe zwaar en afmattend de hellingen ook op me af komen, het zicht maakt alles goed. Het is ronduit adembenemend. Ik probeer op foto te vatten wat ik zie maar dat lukt niet. Het beeld dat in mijn hoofd zit, zal nooit door een foto evenaard kunnen worden. Ik leg me er bij neer en klim gestaag verder. Het is genieten, ook al is het onmenselijk zwaar. Het is veruit de steilste klim tot nu toe. Er lijkt geen einde aan te komen. De hoogtemeters schieten de lucht in. De spaghetti is al voor de helft uitgezweet.

En dan zie je plots je eindpunt: La Cruz de Hierro. Spectaculair is het niet, een kruis op een paal maar het voelt zo goed om hier aan te komen. 1500 meter hoog (1501 volgens mijn gps) en een zicht dat niet onder woorden is te brengen. Ik haal diep adem om terug op krachten te komen, maak wat foto's en laat de mensen die hier rond dwalen in alle rust hun ding doen. Een Amerikaans-Koreaans koppel, dat met de auto naar hier kwam, blijft als laatste over. Ze vragen me of ik iets nodig heb. Ik zeg hen beleefd dat alles ok is. Ze bieden me gebak aan. Ik neem eentje maar krijg prompt te horen dat ik er twee moet nemen: "In Korea it is not polite to take only one. And have a banana too!". Ik weiger niet, eet het mierzoetje gebakje op en leg de banaan aan de kant voor straks. Ze wensen me een goede reis en rijden weg.

Ik ben hier alleen. Helemaal alleen, op de top van deze zware klim. Aan de basis van het kruis is door de jaren heen een heuvel gevormd. Een legende vertelt dat toen de kathedraal van Santiago de Compostela werd gebouwd, de pelgrims werden gevraagd om bij te dragen door stenen aan te brengen. Daardoor groeide hier de traditie om een steen, die je van thuis meebracht, op de heuvel te gooien. Er zitten prachtige boodschappen tussen. Veel lege pakjes sigaretten met een steen er op, duidelijk als goed voornemen - ik vraag me af hoeveel van hen alweer aan het roken zijn. Gedenkstukjes voor overleden mensen, zware stenen die hier met heel veel moeite moeten geraakt zijn, prachtig bewerkte keien, gepolijste en gegraveerde pebbels, foto's en kaartjes met gedachtenissen aan mensen, liefdesverklaringen, het is prachtig om ze te bekijken.

Ik heb zelf in mijn fietstas twee steentjes zitten: eentje van mijn moeder en eentje van Yuna. Ze vroegen me het achter te laten in Compostela. Ik vrees echter dat Compostela druk en commercieel zal zijn. Nu ik hier zo'n diepe indruk krijg, besluit ik Yuna's steentje hier achter te laten. Ik stuur een sms naar moeder met de vraag of ik haar steentje hier ook kan vereeuwigen. Ze vindt het goed. Ik stap de heuvel op en klop met een grote kei de twee steentjes in de paal. In mijn gedachten zitten ze daar voor altijd in. Eentje van Yuna, eentje uit de wegel van bij moeder en vader thuis. Vader voerde de steentjes met de kruiwagen de wegel in, nu voerde ik het steentje een kleine 2000 kilometer mee op de fiets. Ik voel de emoties door mijn lijf razen als ik het steentje hier bevestig. Voor vader, voor alles wat hij voor ons deed. Met tranen in mijn ogen rijd ik weg en kijk niet meer achterom.

De bergen rondom me zijn stille getuigen van dit prachtige moment. Het is de verjaardag van mijn zus, ze trakteerde me alvast op een paar stevige klimmen. Het zindert allemaal hard na maar ik geniet van iedere seconde. Ook dit is onderweg zijn, de emoties durven onder ogen zien en beseffen hoe mooi dit alles kan zijn. Straks mag ik afdalen en waait de wind alles weer van me af. Maar eerst moet ik de kelk tot de bodem ledigen en nog eens een heel steile klim uit mijn kuiten schudden. De wind is wat komen op zetten en blaast me bijna de helling weer af. Het is zwoegen maar ik geraak ook deze keer boven zonder te moeten afstappen.

Voorlopig was dit de laatste helling voor vandaag, eerst mag ik dalen, dan pas terug een beetje bergop. Er staat een bord met een verwittiging voor de fietsers dat het vanaf hier heel gevaarlijk bergaf gaat. Volgens mijn schema klopt dat als een bus. Ik laat de fiets rustig naar beneden bollen maar stel al snel vast dat dit geen lachertje wordt. De baan ligt er hobbelig bij, het gaat zodanig hard dat ik voel dat ik de fiets bijna niet meer onder controle heb. Ik rem, stuur bij en daal verstandig af. Gevaarlijk werkje maar het is zot hoe snel je beneden staat. Wat je in uren hebt geklommen, ben je in minuten terug afgedaald. Zo haal ik snel toch wat kilometers. De wind raast langs me heen en, ondanks mijn voorzichtige daling, merk ik dat ik stukken aan bijna 70 km/u naar beneden vloog. Wat had dat geweest had ik niet zo veel geremd...

Ik kom aan in Ponferrade, een redelijk grote stad. Ik heb niet veel zin om daar lang te blijven en besluit er snel door te rijden. Onderweg zie ik een standbeeld van een bisschop die een andere man zegent. Hij heeft een mijter aan. Ik trek mijn remmen dicht, neem de camera en maak een foto voor Lenn. Ik heb Sinterklaas gevonden!!

Ik zou nog geld moeten af halen maar vind niet direct een bankautomaat. Ik wil hier niet te lang rond rijden want het klimmen heeft me toch wat uitgeput waardoor ik niet blijf zoeken en naar het volgende dorp door rijd. Om het plaatje af te maken, mag ik nog een paar klimmetjes doen waaronder één aan maar liefst 18%. In een vorig verslag kon je lezen dat dit in principe niet meer te doen is om op te fietsen met bagage. Ik laat me niet kennen, draai de versnelling naar eerste, let op dat ik de fiets niet op zijn achterwiel trek en rijd koppig de helling op. Ook deze keer geen voet aan de grond, ik word hier beter in!

Ik stop bij een albergue, zet de fiets binnen en krijg een bed toegewezen. Het is een super rustige met enkel een Amerikaanse dame en een Duits meisje in de kamer. Als ik door het raam kijk, kijk ik recht op het nest van alweer een koppel ooievaars. De zon zakt langzaam weg en rondt de dag af. Het was een dag vol emoties die ik diep in mijn geheugen heb geprent.

Morgen rijd ik eerst nog een stukje relatief vlak voor ik aan een enorme steile klim begin. Het ziet er naar uit dat dit geen lachertje wordt. Niet zo lang als vandaag maar nog stukken steiler. Daarna een heel hevige afdaling, weer een stukje vlak en dan een nog hevigere klim. Het zal nog afzien worden. Nog 206 km tot Compostela maar het wordt geen "walk in the park". Het weer zou nog één dagje heel goed zijn voor de temperaturen in vrije val gaan en er regen komt. Ik heb er dus alle baat bij morgen die twee zware klimmen te doen zodat ik niet in barslecht weer de hellingen op moet. Als alles goed gaat, kom ik zaterdag of zondag in Compostela toe. Benieuwd wat dat zal geven!

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 76.75 km

Gemiddelde snelheid: 16.3 km/u

Maximum snelheid: 69.1 km/u

Gemiddelde temperatuur: 25° (met een maximum van 35°)

Gefietste tijd: 4u43

Tijd tussen vertrek en aankomst: 8u48

Hoogtemeters: 1175 m

Soundtrack of the day: Alan Silvestri "Theme from Forrest Gump" - Het deuntje werd geneuried door een man onderweg maar het heeft een extra betekenis gekregen onderweg. In de film legt Forrest een brief van zijn zoontje neer op het graf van Jenny. Ik vond dat altijd al een emotioneel moment. Vandaag liet ik twee steentjes achter. Eentje van Yuna, eentje van mijn moeder, Jenny. Het deed me denken aan die scène in de film. Het is de verjaardag van mijn zus en op hun huwelijk gebruikten ze het pluimpje en dit nummer als thema. Een beter soundtrack dan deze kan ik me niet inbeelden.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Hospital de Oribo - Astorga - Murias de Rechivaldo - Santa Catalina de Somoza - El Ganso - Rabanal del Camino - Foncebadon - Manjarin - El Acebo - Riego de Ambros - Molinaseca - Ponferrada - Columbrianos

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647





  • Comments(3)//www.delustigeavonturiers.be/#post41

Het kan niet iedere dag kermis zijn

De Reis...Posted by Pieter 24 Apr, 2018 17:59:41

De dag begint met een ontbijt. 2 gebakken eitjes en wat brood met een glas vers geperst fruitsap. Een goede start, zou ik denken. Nog steeds een lekker muziekje op de radio, machtige zender! Black Sabbath begeleidt mijn ontbijt. Een heel goede start, zou ik denken. Ik rond af, laad de fiets en start mijn rit. Geen doel vandaag, ik zie wel waar ik uit kom.

Al bij de eerste kleine helling is het duidelijk: dit wordt geen topdagje. Mijn benen zijn moe, ik heb geen energie en krijg met moeite de pedalen rond. Niet verwonderlijk na de afgelopen 2 topdagen. E kir azo en e kir anders, 't è wa da't è. Ik rijd rustig verder richting Léon, de volgende grote stad op mijn route. Het wordt klimmen en zwoegen. Zonder energie is dat niet evident maar we moeten er door! Ik volg de camino want heb geen zin om op de drukke toevoerwegen naar Léon te fietsen. Het pad is wat hobbelig en is bedekt met grote keien waardoor ik nog moeizamer vooruit kom dan tot nu toe al het geval was. Er blaast een ambetante tegenwind en het is niet mooi fietsen in de voorsteden, even doorbijten dus.

Na een paar bochten en toeren, draai ik een baantje in waar een tegenligger me teken doet dat ik de andere kant op moet. Ik heb geen zin om terug te keren, kijk even op de gps en besluit het bos in te rijden. Via de paadjes in dat bosje kom ik wel terug op de route. Dacht ik. Je voelt hem al komen: verkeer gedacht! Mijn gps staat aan de rand van een depressie met mijn eigenzinnig gedrag. Ik blijf het bos door krossen en zit al snel op een mountainbike circuit. De fiets hobbelt op en neer, van een echt pad geen sprake meer. Eerst vloek ik wat en vraag me af waarom ik hier aan begonnen ben maar al snel herinner ik me de spreuk die Inge me bezorgde: "the way is the goal". Ik stop, stap af en luister. Niets te horen behalve vogels die fluiten. Het is hier eigenlijk wel echt mooi! Ik rijd rustig verder en geniet van het alleen zijn, van het ruwe van mijn route. Het is eens iets anders. Ik verlies uiteraard pakken tijd maar het gaat hem er niet om om zo snel mogelijk in Lissabon te geraken, daar had ik het in een vorig verslag al eens over. Uiteindelijk geraak ik toch terug op de baan en zie ik in de verte wat pelgrims wandelen die ik een tijd geleden al voorbij reed. Veeeeel tijd verloren als de wandelaars je inhalen, maar wel genoten en weg gebleven van de drukke baan. Dat is het belangrijkste!

Ik rijd Léon binnen en stop bij de eerste apotheek die ik tegen kom. Mijn Cavilon spray is op en daar moet iets aan gedaan worden. De spray wordt iedere morgen, zonder uitzonderingen, netjes op mijn achterwerk gespoten zodat ik geen wrijf-wonden krijg van op het zadel. Ik kreeg van heel veel mensen de tip dat zeker te doen. En ze hebben gelijk! Ik heb gisteren wat minder spray kunnen aanbrengen omdat hij bijna op was en ik voel al dat ik een klein wondje zou krijgen. Eenmaal je een wond hebt die open blijft wrijven, is het heel lang wachten eer dat genezen is en is het met andere woorden een beetje om zeep. Niet getalmd dus en zalfie kopen! Ze hebben geen Cavilon spray maar wel een zalf die hetzelfde doet. Goed genoeg voor mij, als mijn poepeschete maar beschermd is!

In Léon neem ik de tijd om naar huis te bellen, fiets ik rustig door de stad en zet me even aan de kant om al dat moois te bewonderen. Ik bewonder het blijkbaar allemaal iets te veel waardoor ik weer een geel pijltje - de aanwijzing van de camino - heb gemist. Ik stel mijn gps in naar het volgende dorp maar daar is weer iets mis gelopen. Het ding is waarschijnlijk nog altijd kwaad omdat ik haar zo negeerde in dat bos, dat ze zonder blozen mijn fietsroute door een autoroute vervangt en me prompt de autostrade op stuurt. Ik zie gelukkig nog net op tijd dat er een bord staat met daarop een fiets in een rode cirkel. Ik meen mij van mijn rij-examens (meervoud, het was een brokkenparcours voor mij) te herinneren dat dat betekent dat hier geen fietsen mogen rijden. Ik controleer de gps, zie dat er geen fietsroute beschikbaar is en dat ze dus zomaar op auto is overgeschakeld. Ik verontschuldig me voor mijn rebels gedrag van deze voormiddag en besluit terug vriendjes te worden met mijn toestel. Ik fiets de stad uit en ga op zoek naar de route.

Het blijft zweten en zwoegen, ik heb honger en zweet me te pletter. Ik stop aan een klein restaurantje voor wat eten en rijd verder. Het is echt werken om de hellingen op te geraken. Er zitten stukken bij waar ik met moeite op kan fietsen. Achteraf zie ik in mijn statistieken dat ik stukken aan 10% klim en dat het tot 41° warm is. Heet eigenlijk. Het eten geeft me een klein beetje energie maar mijn benen blijven tegen pruttelen. Zware benen... Nu begrijp ik wat de wielrenners bedoelen als ze na een wedstrijd hijgend scanderen "de benen waren goed vandaag". Wel, de mijne zijn niet goed vandaag. Ik heb beloofd te luisteren naar mijn lichaam en laat mijn tempo zakken. Ik fiets rustiger dan ooit en besluit nu al niet veel verder dan 65 km te fietsen vandaag. Ik heb gisteren en eergisteren voldoende voorsprong genomen om dat te kunnen doen. Daarenboven is het morgen klimmen geblazen, wat extra rust zal me goed doen.

Onderweg passeer ik een stukje bos waar honderden kraaien hun nesten hebben gebouwd. Het is er een gekrijs van jewelste. Ze vliegen af en aan met takjes om hun bouwsels te verstevigen. Indrukwekkend om te zien. Ik moet denken aan een gedichtje dat mijn moeder ooit van buiten moest leren. Ik weet enkel het eerste zinnetje nog. "De kraaien krijsen kwaad is kwaad". Nostalgie onder een brandende zon, het moet kunnen.

Een paar meter verder valt mijn oog op een tekst die op de muur is geschilderd: Santiago 298 km. Een mijlpaal! Ik ben onder de 300 km gedoken naar mijn tussen-bestemming. Het einde van dit hoofdstuk is in zicht, het begin van het volgende komt er aan. Ik maak een foto van dit moment. Het kruispunt trekt op niets, op de baan razen auto's en vrachtwagens voorbij maar ik geniet toch van het gevoel dat ik vorderingen maak, ook al is het een zware dag.

Ik besluit in het volgende dorpje, als het mooi is, te stoppen. Neen, dat mag ik niet doen. Ik moet stoppen ook al is het niet zo mooi. Mezelf kennende rijd ik anders nog 20 dorpen verder en zit ik weer aan een volle fietsdag in plaats van een rustige. Opnieuw. Ik neem me voor aan het volgende dorp te stoppen. Punt. En dat doe ik dan ook. Ik rijd het dorp binnen, word verwelkomd door klepperende ooievaars en stel vast dat het zelfs een mooi dorp is. Twee keer prijs dus!

Ik drink nog een slok en zet me even aan de kant. Mijn drinkflessen, fietstassen, kleren en de fiets zelf zitten onder een fijn laagje stof. Het was een hete dag en ik reed grote stukken op de camino waardoor een wasje niet slecht zou zijn. Ik bel met Inge om te melden dat ik er de riem afleg voor vandaag. Ze is blij dat ik naar mijn lichaam luister en trakteert me op weer een mooie uitspraak: het is goed genoeg. Je moet niet altijd gaan voor perfectie, voor nog een duwtje meer, voor nog een extra kilometer op de teller.

Op de brug waar ik sta, zie ik een hagedis zitten. Hij duikt weg en komt terug met een joekel van een spin in zijn mond. Veel te groot om binnen te werken en mes en vork zijn niet aanwezig. Ik houd het diertje een tijdje in de gaten en zie hoe hij met heftige slagen van zijn kop de poten van de spin probeert af te breken. Uiteindelijk laat ik hem zijn werk doen en vertrouw erop dat hij daar een stevig avondmaal aan over houdt. De natuur is machtig!

Ik rijd de brug over en stop bij een albergue. Ik stap binnen in een oase van rust. Een binnenkoer en een tuin achteraan, slechts 5€ voor een bed en een super vriendelijke vrijwilliger die me ontvangt. Het is hier meer dan goed genoeg! Ik schrijf me in en krijg te horen dat ik de eerste Belg ben in 2 weken die zich hier inschrijft - de man werkt hier nu twee weken. Ik hoorde nog al mensen zeggen dat ze nog geen Belgen zijn tegen gekomen onderweg. Dat wordt hier nog zoeken om West-Vlamingen te pakken te krijgen...

Na mijn dagelijkse douche, pak ik mijn vuile kleren, mijn zakje waspoeder en ga aan de slag. De was doen met de hand is ook een vorm van sporten, heb ik geleerd. Ik was alles grondig uit, wring zo goed mogelijk de laatste druppels water uit de stof en hang mijn kleren te drogen in de zon. Morgen ruik ik weer fris, het zal eens deugd doen. Ik was bijna al mijn kleren en heb maar één onderbroek bij - zo veel mogelijk gewicht besparen. Ik heb drie speciale fiets-onderbroeken bij maar voor 's avonds en 's nachts dus één boxershort. Die was ik ook. Ik ben me nu nog aan het afvragen hoe ik dat straks ga oplossen als ik ga slapen...

Terwijl ik dit verhaal schrijf, haal ik voor de derde keer mijn koptelefoon boven en leg een muziekje op. Er is een groep jonge Duitsers toegekomen waarvan er eentje op zijn iPad naar vreselijk vervelende Duitse hiphop zit te luisteren. Hiphop is al niet mijn ding, laat staan Duitse. Even terug trekken in mijn eigen wereldje. De spieren komen tot rust, ik ben tevreden dat ik er toch 65 km heb op zitten en ben fier dat ik braaf naar mijn lichaam heb geluisterd. Nu nog een goeie nachtrust en ik ben klaar voor wat klimwerk morgen!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 65.52 km

Gemiddelde snelheid: 17.3 km/u

Maximum snelheid: 41.4 km/u

Gemiddelde temperatuur: 24° (met een maximum van 41°!!!)

Gefietste tijd: 3u47

Tijd tussen vertrek en aankomst: 7u10

Hoogtemeters: 463 m

Soundtrack of the day: Moonspell "Perverse... Almost Religious" - Ik moest aan het nummer denken omdat dat de openingstrack is van de cd "Irreligious", ik vertrok vandaag vanuit Reliegos, de link is duidelijk, denk ik.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Reliegos - Mansila de las Mulas - Léon - Valverde de la Virgen - Hospital de Oribo

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647




  • Comments(4)//www.delustigeavonturiers.be/#post40

Slalommen tussen de wandelaars

De Reis...Posted by Pieter 23 Apr, 2018 18:44:27

Laat ons eerst even terug gaan naar gisterenavond... Weinig eten overdag zorgt er voor dat je met grote honger een restaurant op zoekt. In de albergue waar ik slaap, kan ik niet eten. De eigenaar, een norse man, laat me kortaf weten dat alles gereserveerd is. Er komt later die namiddag een groep toe die alles heeft afgehuurd. Ik schrijf nog wat, onder een kletterend onweer, en ga dan om de hoek in een andere albergue gaan eten. De meeste albergues hebben een pelgrimsmenu. Voor 10 euro krijg je een voorgerecht, hoofdgerecht, dessert en een glas bier, wijn of frisdrank. Hier lijkt dat ook zo te zijn. Ik zet me aan een tafeltje en bestel paella, Spaanser kan niet. Met wijn, dat is lekker. Ze serveren hier dikwijls koude rode wijn, uit de koelkast. Ik krijg, in plaats van een glas, een volledige fles op mijn tafel. Ik schenk een glas in, er van uit gaand dat die fles straks terug wordt mee genomen. Het eten smaakt voortreffelijk na zo'n dag. Alle tafels zijn intussen bezet door pelgrims. De man aan de tafel naast me heft zijn glas en wenst iedereen een "Buen Camino". Ik hef mee, drink het glas leeg en vul snel nog eens bij voor de fles verdwijnt.

Na mijn dessert raken we aan de praat. Ze nodigen me uit om bij hen aan tafel te gaan zitten. Het zijn geweldige mensen! André is een Noor, Tamara is een Russische. Ze leerden elkaar nog maar net kennen tijdens de tocht en zijn ondertussen een koppel. Even later komt Patrick, een Ier, er ook bij zitten. We lachen, drinken en vertellen. Voor ik het weet is mijn fles leeg. Het is lichte wijn maar ik moet bekennen dat ik toch ietsje te veel op heb. Iedereen trouwens. Het maakt er de gesprekken niet slechter om. Ik word door Tamara uitgenodigd om met de fiets tot in Siberië te rijden. Zal ik dat idee uitwerken? Ik weet het niet maar het klinkt wel avontuurlijk... Met de wijn in de man, klinkt het zelfs nog beter.

De tijd vliegt als je je amuseert. Het is 22u, ik ga slapen! Ik slenter terug naar mijn albergue om vast te stellen dat alles daar hermetisch is afgesloten. Er hangt een bordje aan de deur dat om 21u30 de deur dicht gaat. Ik had wel iets gezien van 21u30 maar had die link niet gelegd. Wat nu!? Ik probeer over de muur te klimmen maar dat lukt niet. Er zit maar één iets op: bellen naar de waard. Hij neemt op en begint me meteen met een waterval aan Spaanse woordjes duidelijk te maken dat dit niet de bedoeling is. Ik probeer me te verontschuldigen maar geraak niet uit mijn woorden. Het scheelt geen haar of ik schakel over in Jommeke-Spaans. Sorryos mijnheeros, ik wistos nietos dat het al zo laatos wasos. Uit zijn geratel kan ik opmaken dat ik moet wachten, dat hij er niet is maar afkomt. Ik zet me op de bank voor de poort en wacht af. 10 minuten later komt hij er aan. "Que is la hora!?" - "22 u mijnheer" - "En wat staat hier op dat bordje!?" - "Dat ik om 21u30 moet binnen zijn mijnheer maar het spijt me echt, ik had het uur uit de gaten verloren, lo siento"... Mijn excuses worden afgewimpeld, ik vrees dat ik tegen morgen 100 keer zal moeten schrijven "ik zal nooit meer te laat zijn". Hij heeft uiteraard gelijk, het staat er duidelijk op en ik ben te laat. Een beetje beschaamd sluip ik de kamer in en schuif muisstil mijn slaapzak in.

Ik val meteen in een diepe slaap. Wijn helpt daar een beetje bij. Ik slaap onderaan het stapelbed, boven me ligt een jonge pelgrim. Midden in de nacht voel ik plots het bed hevig schudden. Ik schrik wakker en merk dat ik op mijn rug lig. Mijn keel voelt een beetje ruw. Ik vrees dat ik deze keer degene ben die het kot overhoop snurkt en dat mijn bovenbuur me daarom wakker heeft geschud met bed en al. Ik draai me om, hoor nog andere mannen snurken en ga wat onrustig terug slapen.

's Morgens kun je vanaf 8u ontbijten in de albergue. Ik vrees echter een nieuwe donderpreek van de Spanjaard en sluip stiekem richting mijn fiets. Discreet maar snel verdwijn ik om de hoek en ga ontbijten in de albergue waar ik gisterenavond at. Met veel plezier zie ik na 5 minuten André en Tamara opdagen. We ontbijten samen, lachen nog eens goed met het voorval van gisterenavond en praten weer honderduit. Dat is een nadeel aan fietsen, je ontmoet toffe mensen maar aangezien ik zo veel sneller vooruit ga dan de wandelaars, kom ik ze niet meer tegen. Het is tegelijk een voordeel, kwallen en etters zijn ook snel achter gelaten.

Tijd om de dag te beginnen. Het is opvallend druk op de camino. Ik kom 2 fietsers tegen die vanuit Burgos vertrokken. Ik rijd ze voorbij want rijd duidelijk een stuk sneller dan zij. De beentjes zijn al iets meer opgewarmd na de lange rit tot hier. Ik rijd ook op de baan terwijl zij het gravel-pad naast de baan volgen en daarom veel moeten vertragen om wandelaars te passeren en putten te omzeilen.

Op de baan ook een man op skeelers. We kruisen elkaar een paar keer, hij rijdt op en af om te trainen. Aan een serieuze snelheid! Tijdens een afdaling passeer ik hem aan een goeie 40 per uur, hij moet dan ergens 35 per uur rijden. Op zo'n rijtje kleine wieltjes onder je schoenen is dat toch een ferme snelheid.

Op de camino staan geregeld kleine paaltjes met daarop het gekende schelpje. Op die paaltjes zie ik flyers liggen van albergues. Het commerciële kantje van de tocht. Een eind verder staan een paar namen op een paaltje. Ik lees in het passeren "Tamara en ...". Die laatste naam heb ik niet gezien maar zou dat André zijn? Zou iemand hier voor hen een boodschap hebben achter gelaten? Ik keer terug en bekijk het paaltje van naderbij. Met mijn kleine kater en dus niet zo wakkere kop, vergeet ik heel even dat mijn voet vast zit geklikt in mij klikpedaal. De fiets begint verdacht veel naar rechts over te hellen. Mijn brein schiet wakker maar het is te laat, ik tuimel met fiets en al de gracht in. Gelukkig is het hier al een hele tijd krukdroog waardoor er geen water in die gracht staat. Een geschaafd scheenbeen en een hoop stekkers in mijn truitje zijn het enige gevolg. Ik epileer mijn trui en stel de vriendelijke bestuurder van een wagen, die me zag vallen, gerust. Niets aan de hand mijnheer, den drank is den duvel!

Na de rit op de baan, die ik in een rotvaart afleg - de wijn moet verteerd worden - draai ik het officiële pad op. Een brede baan met kiezels, perfect om te fietsen. Het krioelt van de wandelaars. Ik slalom er tussen door en hoor om de haverklap "Buen Camino". Ik antwoord met een brede glimlach "Buen Bambinoooo!". Ik kruis zelfs een Vespa en kan het niet laten om hem "Buen Vespa" te wensen, want een Vespa is geen Camino, dat weet iedereen!

Op een bepaald punt staat een bus waar net een hele kudde wandelaars is uitgekropen. Een hele horde dagjestoeristen verspreidt zich over de weg. Ik moet geregeld de remmen in om ze niet van de baan te rijden maar probeer toch mijn tempo aan te houden. Het is vliegen, ik rijd bijna constant tussen de 25 en 30 per uur. Sommige wandelaars weten niet wat er gebeurt als ik hen voorbij stuif. Een stofwolk achter me en zoefffffff, ik ben er voorbij. Eat my dust!

Om me niet weer te laten vangen en zonder lunch te moeten fietsen, stop ik aan een terrasje. Ik ben nog te vroeg voor een warme maaltijd maar een broodje kan ik wel krijgen. Het is eten, het is lekker, doe maar, zo vermijd ik hongerige taferelen zoals gisteren. Aan de tafel naast me zitten drie wandelaars, Amerikanen zo te horen. De jonge dame, ik schat begin de 20, vertelt met luide stem hoe ze tegen het leven aan kijkt. Man, man, wat kan die ertefreten! Negatief over alles, onrealistisch en, in mijn ogen, dom. "Ik wil geen kinderen, ik neem wel een tattoo, dat is ook permanent. Want als je kinderen hebt, dan kun je niets meer doen, je moet niet denken dat je dan nog de camino kunt wandelen hoor voor vijf weken, dat is mis, gedaan met je vrijheid!" Ik houd me in en reageer er niet op maar hoop voor haar dat ze, als ze ooit toch een partner en kinderen heeft, ze niet met een grote metalen bol aan haar been aan haar eigen miserie is geketend. Thuis wachten 2 schatten van kinderen en een droom van een vrouw op me, die me de vrijheid blijven geven om mijn avonturen aan te gaan. Het kan ECHT wel anders! Maar kijk, een voordeel aan fietsen, ik drink mijn pint uit en stuif het dorp uit, die zien we nooit meer terug.

Mijn energiepijl blijft, eigenaardig genoeg na mijn uitspattingen van gisterenavond, op topniveau. Ik draai de trappers vlotjes rond, schakel een versnelling hoger en klim alsof het molshopen zijn. Ik heb vandaag niet al te veel hoogtemeters op het programma maar moet dat tegelijk ook een beetje relativeren. Als ik thuis ga fietsen, haal ik met moeite 50 hoogtemeters, hier lijken 500 er weinig. It's all in the eye of the beholder!

Door mijn lichte lunch lijkt het me niet slecht wat extra calorieën op te doen. Ik stop aan een terrasje en bestel me een ijsje. Het is meer dan 30°, dan kan er al eens een crèmetje van af. Het smaakt, of wat had je gedacht, voortreffelijk. Ideaal om weer het vuur aan de lont te steken en nog wat kilometers te rijden.

Na 87 km besluit ik dat het welletjes is geweest voor vandaag. Ik ben een stuk verder gereden dan ik had gepland aan de hoogste gemiddelde snelheid tot nu toe. I was a machiiiiine baby! De eerste albergue die ik tegen kom, heeft nog een bed vrij voor 9 euro. 't Is geen geld, ik bestel er maar meteen een frisse pint bij. Die kost me 1€40 en raakt mijn keelgat niet. Er staat een radiozender op die de ene na de andere parel op me afvuurt. Terwijl ik dit schrijf, geniet ik van een streepje High Hopes van Pink Floyd, ik denk dat ik het in België nog nooit op de radio hoorde, hier streelt de zoete gitaar van David Gilmour met veel liefde mijn trommelvliezen. Beneden hoor ik een groepje mensen Portugees praten, een opwarmertje voor wat komen gaat. Het plaatje is compleet. Ik ben weer in een stukje genot toegekomen. Beentjes omhoog en rusten.

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 87.24 km

Gemiddelde snelheid: 23.3 km/u (mijn snelste dag tot nu toe)

Maximum snelheid: 56.9 km/u

Gemiddelde temperatuur: 24° (met een maximum van 31°)

Gefietste tijd: 3u44

Tijd tussen vertrek en aankomst: 7u00

Hoogtemeters: 522 m

Soundtrack of the day: Uitzonderlijk 2 soundtracks:

Velvet Revolver "Big Machine" - Omdat ik vandaag een big machine was, ik vloog er door! Het nummer kwam bij me op in de laatste kilometers toen ik aan meer dan 30 per uur mijn bestemming zag liggen.

Machiavel "Fly" - Mij aangereikt door the master van de foute muziek, you rock mijnheer Vermeersch! Check vooral eens die clip! https://www.youtube.com/watch?v=_5bSHuhx_28&feature=youtu.be

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1686264221468681

De route voor vandaag:

Fromista - Carrion de los Condes - Calzadilla de la Cueza - Ledigos - Moratinos - Sahagun - Calzada del Coto - Bercianos del Real Camino - El Burgo Ranero - Reliegos

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647






  • Comments(1)//www.delustigeavonturiers.be/#post39
« PreviousNext »