Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Een zware dag: klimmen, klimmen, klimmen!

De Reis...Posted by Pieter 21 Apr, 2018 19:00:00

Mijn avondmaal van gisteren gaf me terug wat kracht. Grappig, ik at forel en kreeg van mijn broer een bericht dat hij voor de eerste keer dit seizoen zijn barbecue had aangestoken met daarop... een forel. Great minds think alike. Na mijn avondmaal stapte ik, in een snugger en wakker moment en na een tip van Inge, een apotheek binnen om oordopjes te kopen. Ik ben die vergeten in mijn bagage te stoppen voor ik vertrok, had er tot nu toe geen nodig gehad maar met de grote slaapzalen in de albergues hier kwam daar verandering in. En man, man, man, wat ben ik blij dat ik dat wakker momentje en die apotheek in één beweging kon combineren!! De hele nacht liggen een 3-tal mannen in koor een volledig bos om te zagen. Joke Schauvliege heeft er geen ruiken aan! Rond 1u kom ik wakker omdat ik naar het toilet moet, trek de oordopjes uit mijn oren en val bijna gelijk terug mijn bed in van het lawaai. Beste koop ooit! Voor 3,90 € heb ik mij wat nachtrust gekocht.

Ik had vooraf al gelezen over de grote Spaanse albergues. Hier is het dus zo eentje. Ik noem het een pelgrimsfabriek. Groot, onpersoonlijk en druk. Niet mijn ding maar het is ideaal op de route: goedkoop, je mag je fiets binnen zetten en vindt er voldoende onderweg. Ik neem me wel voor zo veel mogelijk te stoppen in kleine dorpjes, daar zijn de albergues kleiner en is de sfeer een stuk persoonlijker. Als het een beetje lukt in de dag-indeling natuurlijk.

Een ander nadeel aan de grote albergues is dat het al van heel vroeg 's morgens een drukte van jewelste is. De wandelaars vertrekken vroeg, er zijn er bij die dat rustig doen en in alle stilte vertrekken maar er zijn er helaas ook bij die met de nodige zwier en zwaai hun dag beginnen. Weeral een voordeel dus dat ik oordopjes heb gekocht! Ik ontwaak langzaam uit een woelige droom. Ik probeer mijn powerbank nog even op te laden maar dat lukt niet. Er is iets mis. Ik vind het probleem niet en vrees dat het ding kapot is. Een ramp is dat niet maar het is wel heel erg ambetant want ik gebruik hem heel veel. Even uitleggen. Ik laad 's nachts via de laptop een bakje op, powerbank genaamd, waar batterijen in zitten en waarmee ik via usb mijn gsm kan opladen. Op het bakje zitten ook zonnepaneeltjes waardoor hij ook - al is het heel langzaam - via zonne-energie kan opladen. Aangezien ik geregeld op gps rijd en die gps veel batterij van mijn telefoon vergt, laad ik overdag dus zeker één keer mijn gsm op via die powerbank. Als dat ding het begeeft, dan moet ik mijn telefoon op een andere manier zien te laden wat wel wat vervelend wordt want nu kan ik het al rijdend doen.

Ik bel met Inge, voel wat heimwee en ben precies een beetje de kluts kwijt. Op de koop toe hoor ik dat Yuna de hele nacht ziek is geweest en ook nu nog moet overgeven. Ik raap mijn moed samen, geniet van de bemoedigende woorden van mijn steun en toeverlaat en begin te fietsen. Ik volg een stukje de camino door de stad maar rijd me vast in een straat die is geblokkeerd door gevallen rotsen - je wil ze niet op je knikker krijgen! Na ongeveer 5 km rond rijden kom ik uiteindelijk toch op de baan terecht die me richting Burgos moet rijden. Ik neem me voor te proberen vandaag tot net voor Burgos te geraken. Burgos zelf is weer een grote stad met ongetwijfeld weer een pelgrimsfabriek. Als het wat kan, dan stop ik in een dorpje er voor.

Aan de horizon zie ik de besneeuwde toppen van de Pyreneeën, rondom me veel verlaten panden en bedrijven. De crisis heeft hier lelijk huis gehouden. Ik stop voor wat foto's en geniet van het zonnetje op mijn rug. Het ziet er naar uit dat we de laatste dag zon hebben voor het een paar dagen minder wordt. Ik zuig met veel gulzigheid de laatste zonnestraaltjes op. Langzaam aan begin ik te beseffen dat mijn bezorgdheid over mijn powerbank deze morgen helemaal ongegrond was. Mijn laptop stond al uit toen ik het kabeltje inplugde. Dan laadt dat ding uiteraard niet op. Warhoofd!

De baan waar ik op rijd stijgt langzaam maar zeker. Een wielrenner passeert me, even later nog drie. De derde moedigt me aan. Ze zijn - gelukkig voor hen - een stuk sneller met hun lichte fietsen. Zeker bergop is dat een groot voordeel. Ik fiets dapper verder. Het blijft maar stijgen. Nu eens hevig, dan vals plat. Ik stel vast dat je ook kunt "vals dalen". Na een klim krijg je soms het gevoel dat de weg lichtjes daalt, meestal doordat de bermen steiler zijn dan de baan, maar dan zie je het water in het beekje naast je in tegengestelde richting stromen, dus rijd je bergop. De gps bewijst dat via de hoogtemeters. En je voelt het uiteraard aan je benen...

De grote albergue bood deze morgen geen ontbijt aan, in het stadje waren alle winkels potdicht. Weer geen ontbijt dus. Ik voel de honger knagen en hoop snel in een dorp of stad te komen waar ik iets kan eten. Zeker met al het klimwerk dat ik tot nu toe al te verduren kreeg, heb ik meer energie nodig. Ik let er op dat ik voldoende drink want dat was gisteren niet goed. Tegen 11u30 vind ik eindelijk een bar waar ik een stuk enchilada met spek, kaas en champignons kan eten. Een glas vers geperst fruitsap er bij en ik ben weer 100 man sterk.

De drukke baan waar ik op rijd, loopt grotendeels naast de camino waardoor ik veel wandelaars zie lopen. Ze zijn nu echt al met hele groepen op weg. Ik geniet nog steeds van het alleen zijn en rijd geduldig de hellingen op zonder gezelschap. Ideaal om het kopje leeg te maken.

In het dorpje Redicilla del Camino, een gehuchtje van een huis of 20, staat een infostand voor de tocht naar Compostela. Ik wandel even binnen en krijg een kaartje met een overzicht van de etappes. Per etappe - voor de wandelaars - staat een mooi schema van de hoogtes. Ik stel vast dat ik vandaag enkel nog zal klimmen en misschien enkel op het einde van een kleine afdaling zal kunnen genieten. Dat wordt een zware dag! Veel drinken, rustig blijven en geduldig klimmen. Souplesse, daar is hij weer!

Veel drinken is gelukkig geen probleem in Spanje. In bijna ieder drop staat een kraantje waar je je flessen met drinkbaar water kunt bij vullen. Dat komt handig uit met de warme temperaturen en het maakt me er ook bewust van dat ik aandachtig moet blijven op mijn waterverbruik. Ik durf dat wel eens negeren om dan met koppijn vast te moeten stellen dat ik te weinig dronk die dag.

De dag vordert moeizaam. Het landschap kan me minder bekoren dan gisteren. De zon verdwijnt achter een wolkendek waardoor de temperaturen zakken. Ik geraak niet vooruit. Komt er wat sleur op de tocht? Ik ben daar van in het begin al bang voor, voor de dag dat ik denk "ik heb er geen zin meer in". Als je aan zo iets begint, dan moet je het afwerken, vind ik. Maar wat als het een sleur wordt? Wat als je écht niet meer wil? Dan lossen we dat wel op als het zo ver is want ik wil écht nog wel verder en geniet nog van mijn tocht. Ik bekijk op de gps mijn hoogtemeters en stel vast dat dat de reden wel zal zijn waarom het zo moeizaam gaat. Ik blijf maar klimmen!

Al redelijk uitgeput en met nog maar weinig afstand op de teller, kom ik aan een bord waarop staat dat er de komende 3 km een stijgingspercentage van 6% op de menu staat... Ik slik even. Dat is ver en dat is steil! Maar er is geen ontkomen aan. Ik ben al meer dan 1000 meter gestegen vandaag en dit moet er nog even bij. Daarenboven zit ik op een drukke baan waar vrachtwagens en auto's aan hoge snelheden richting Burgos rijden. Het alternatief is de camino maar dan moet ik dezelfde berg op op een gravel-pad en dat zie ik niet zitten. Kom, we beginnen er maar aan. Op tijd rusten, rustig aan klimmen en we komen er wel. Ik draai met veel volharding de pedalen rond en zie de hoogtemeters stijgen naar een nieuw record. Ik dacht dat de dag vanuit Saint-Jean de zwaarste klim was maar deze dag is goed bezig om dat record te verpulveren. Het klimmen is lastig. Ik duw door en probeer te genieten van de natuur rondom me. Het blijft maar komen, na iedere bocht weer een stuk naar boven, zonder genade!

Na lang en stevig doorgaan, zie ik eindelijk het bord met de verlossing: Puerto de La Pedraja 1150 meter. Dat is een kleine 100 meter hoger dan de pas in de Pyreneeën. De euforie van die dag is er hier niet bij maar ik neem wel de tijd om een paar foto's te maken. Beetje zotjes doen aan het bord, het is wel fun. Ik leef nog in de gedachte dat het van hieruit enkel afdalen is. Little did I know...

Het stuk dat volgt is niet meer zo fel maar het is niet constant dalen. Stukje afdalen, stukje klimmen en dat voor een paar kilometer. Het blijft dus lastig maar het ergste is voorbij. Gelukkig!

Ik besluit, zoals ik me al had voorgenomen, niet tot in Burgos door te rijden maar af te slaan naar een kleiner dorpje. Het eerste gehuchtje dat ik tegen kom is albergue-loos. Het tweede, al een eind van de baan waar ik morgen op moet verwijderd, heeft er 2. De eerste is een kleine, gezellige albergue maar die zit helaas vol. De tweede is een... pelgrimsfabriek. Daar is nog plaats. Mijn bobijntje is af, ik besluit hier toch te blijven. Ik kan nog blijven eten en krijg een bed in een slaapzaal waar meer dan 30 bedden staan. Ik leg alvast mijn oordopjes klaar.

Voor ik begin te schrijven, bel ik nog naar Inge en de kindjes om te laten weten dat mijn fietsdag er op zit. Ik krijg enkel Inge aan de lijn, de kindjes zijn aan het spelen. Kort na ons gesprek volgt een audio-berichtje van Lenn: "je bent de liefste papa van de hele wereld". Ik smelt, zijn stemmetje klinkt zo opgetogen dat het recht mijn hart binnen schiet. Seconden later eentje van Yuna. Ik bel terug. Ze liggen met z'n drietjes samen in de hangmat in de tuin, zetten de telefoon op speaker. Wat is het genieten om hen te horen. Het kikkert me helemaal weer op.

Na het verkwikkend gesprek en een quasi perfecte douche, leg ik me op bed om te schrijven. De bedden staan op amper een metertje naast elkaar. Naast me een dame uit Nieuw-Zeeland waarmee ik een kort maar leuk gesprek heb. Een paar bedden verder een luidruchtig kussend koppeltje. Het kussen stoort me niet, het geluid ervan wel. Ik zet mijn koptelefoon op, voor de tweede keer pas tijdens mijn reis, en geniet van de ruwe stem van Tom Waits om mijn verhaal te schrijven. Straks een hapje eten en dan klaar voor de nacht. Mijn klim-schema vertelt me dat ik morgen mag dalen maar ook een paar heel stevige beklimmingen te verduren krijg. Er wordt regen en zelfs onweer verwacht. Ik zal zien hoe ver de dag me brengt. Zwaarder dan vandaag kan het moeilijk worden, denk ik, want een volle dag klimmen staat zo te zien niet meer op de planning.

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 77.15 km

Gemiddelde snelheid: 16.9 km/u

Maximum snelheid: 55.8 km/u

Gemiddelde temperatuur: 20°

Gefietste tijd: 4u33

Tijd tussen vertrek en aankomst: 7u42

Hoogtemeters: 1451 m (een record tot nu toe!)

Soundtrack of the day: Anathema "Temporary Peace" - Een stukje tekst dat in mijn hoofd speelde, al veel betekenis had voor mij en nu van pas kwam:

"Beyond this beautiful horizon

Lies a dream for you and I

This tranquil scene is still unbroken by the rumors in the sky

But there's a storm closing in

Voices crying on the wind

This serenade is growing colder breaks my soul that tries to sing

And there's so many, many thoughts

When I try to go to sleep

But with you I start to feel a sort of temporary peace"

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1686264221468681

De route voor vandaag:

Najera - Santo Domingo de la Calzade - Redicilla del Camino - Villamayor del Rio - Belorado - Tosantos - Villafranca Montes de Oca - Agés

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647




  • Comments(1)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Schelle 21 Apr, 2018 23:53:51

Temporary Peace? Echt? Komaan patron!!! Het beste nummer van Anathema!!! Ik voel mee en geniet! Ik zing mee! Sterkte!!!! Je bent er bijna, de whisky, of whiskey, staat klaar!