Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Knallen! De energie lijkt onuitputtelijk vandaag.

De Reis...Posted by Pieter 22 Apr, 2018 17:23:37

Het avondeten en de leuke babbel met mijn buurvrouw doen mijn ogen mooi op tijd dicht vallen. Oordopjes in, er zal ongetwijfeld weer goed gesnurkt worden vannacht, en klaar voor de nacht. Ik slaap diep en voel me fris als ik op sta. Het is nog vroeg maar de meesten zijn al de deur uit voor een volgende dagtocht. Enkel het vrijende koppeltje ligt nog in bed als ik vertrek. De zaal voor hen alleen, dat zal hier wat geven!

Met de ochtendnevels nog over de velden en een banaan als ontbijt rijd ik het dorpje uit. Ik rijd een tijdje op een gravel-pad dat heel goed te berijden is. Het is genieten van het mooie landschap en de opkomende zon. Een heel klein beetje klimmen maar daarna enkel dalen tot in Brugos. Ik stuif de stad binnen, negeer een paar rode lichten en rijd tot bij een wielertoerist. Hij trapt goed door, ik zet me in zijn wiel en fiets mee. Aan een goeie 30/u rijden we Burgos binnen. Zijn fietstrui is herkenbaar: een geel truitje met een grote Vlaamse leeuw er op, een foto van een wielrenner (ik denk De Vlaemynck) en een lijstje klassiekers. Ik herken direct "De Ronde van Vlaanderen", in het Nederlands zelfs. Zou dat een Vlaming zijn? Hij ziet er nogal local uit. We stoppen aan een volgend rood licht. Ik spreek hem aan en stel vast dat het een ras-echte Spanjaard is. Zijn outfit is dat van zijn wielerclub, ze hebben het zo gekozen omdat Vlaanderen voor hen hét uithangbord is van de wielersport. Kijk 's aan, we zijn eens voor iets anders bekend dan bier en frieten. En Dutroux. Mooi zo!

Burgos is een mooie stad. Ik fiets er rustig doorheen en bel naar huis. Yuna is weer springlevend en Lenn zoals gewoonlijk energiek en grappig. Fijn om hen te horen, zoals altijd! Deze morgen werd ik al overladen met berichtjes om me goeie moed in te spreken van verschillende mensen. Saar, Joeri, Steven en Inge en - zoals elke dag - mijn moeder. Het is telkens leuk zo'n berichten te kunnen lezen, dat laadt me echt op! Schelle laat me zelfs weten dat de Whiskey al klaar staat. Een extra reden om vandaag eens goed door te fietsen!

Het is vandaag de verjaardag van mijn petekind Warre. Ik stuur een bericht met gelukwensen en besluit vandaag mijn fietsdag aan hem op te dragen. Het kereltje spreekt me zelfs een video-boodschap in waardoor ik vleugels krijg!

Ik eet nog een ontbijt in Burgos want die banaan zal niet voldoende zijn en fiets dan langs de Camino de stad uit. Het is weer een gravelpad maar heel fijn om op te fietsen. Enkel het stuk met betonplaten is niet evident. Je. Kunt. Ieder. Woord. Splitsen. Per. Plaat. Degene die dat aangelegd heeft, heeft duidelijk nooit met een fiets gereden. Of toch niet op zo'n platen.

Ik bekijk mijn route en besluit door te rijden tot in Villasandino. Op de kaart ziet het er een redelijk dorpje uit, daar zal ik wel iets kunnen eten. Onderweg heb ik 2 stevige klimmetjes te verteren maar voor de rest is het rustig afdalen of vlak. Het weer is omgeslagen. De zon zit verstopt achter een dikke pak wolken waar duidelijk wat nattigheid uit zal vallen. Ik rijd dapper door om de buien te snel af te zijn. Ze halen me in. Maar 't is zo'n twijfel geval. Zal ik mijn regenjas aan doen of niet? Ik wil niet nat worden en besluit te stoppen. Regenjas aan, even rusten en... regenjas weer uit. De bui is al gepasseerd, het stelde niet veel voor. De zon komt alweer van achter de wolken piepen. Dat voelt goed want het was frisjes tot nu toe. Terug de fiets op en verder peddelen maar!

Tegen 12u30 kom ik aan in Villasandino en heb er dan al meer dan 62 kilometer op zitten. Eerst maar iets eten, ik heb honger. Ik rijd de verlaten straatjes door, maak wat foto's van het stadje en kijk ondertussen rond waar ik iets kan bikken. Het lijkt wel een spookdorp. Heel veel verlaten huizen, net geen tumble-weed over de straten... Ik verwacht elk moment Don Diego De La Vega oftewel Zorro op zijn paard de straten te zien uit stormen. Er is één café, maar daar hebben ze geen eten. Pinten drinken is niet echt een verstandig idee nu, ik rijd verder.

De baan gaat al meteen weer over in een brede grindweg die ik voor 9km mag volgen. Ietwat hobbelig maar perfect om te fietsen. Ik heb wel honger maar het is te doen dus rijd ik stevig door. Het is hier muisstil. Ik stop af en toe, doe mijn ogen dicht en hoor enkel wat insecten zoemen en een paar vogeltjes fluiten. Verder niets... Ik kan daar oneindig van genieten! Tijdens het rijden hoor ik enkel de steentjes onder mijn banden knarsen.

Aangezien ik op zo'n gravel-road zit, komen hier ook geen auto's. Het is zondag dus is het sowieso al een stuk rustiger op de baan. Het ontbreken van auto's, vrachtwagens of tractoren, maakt de stilte nog voelbaarder. Het is ik en de natuur... Die natuur, dat is het landschap, de vogeltjes maar ook een MASSA insecten! Kleine kevertjes, stukjes spinnenrag met een mini spinnetje aan (ok, dat zijn geen insecten maar ze mogen er ook bij), grote vliegen, dikke torren, ze vinden allemaal de weg naar mijn lichaam. Mijn armen en benen vallen mee maar de meesten hebben het op mijn gezicht gemunt. Er zijn er zelfs die er in slagen om achter die brilglazen te geraken. MacGyver-kevertjes! Had ik die bril niet aan gehad, ik was vandaag 3 ogen kwijt. En ik heb er maar 2! Het nadeel aan door die velden fietsen is dus dat je (bijna) alle lichaamsholtes moet dicht houden. Ze vliegen in je neus, in je mond, in je orden. De sloebers!

Mijn tempo blijft behoorlijk stevig en bij ieder dorp hoop ik eten te vinden. De dorpjes zijn zodanig klein dat er niets of niemand te bespeuren valt. Ik overleef op fruit-gels en druivensuiker maar blijf op de een of andere manier super vlot de benen rond draaien. Er moet iets geweldigs in die soep gezeten hebben gisteren. Veel vetreserves heb ik ondertussen niet meer en toch kan ik blijven gaan. Ik heb wel dorst. Mijn route loopt niet meer langs de camino, ik heb een ander traject gekozen wat betekent dat ik geen water-fonteinen tegen kom en dus niet kan bij vullen. Maar tegelijk heeft het zijn voordelen. Ik zit nu echt in ruraal gebied, niets toerisme, geen show, just me, myself and nature. Desolaat, dor en droog. Het landschap is totaal veranderd. Heel veel zand, heide en struiken, weinig bomen. Het is leuk om weer eens door een ander gebied te fietsen en echt te merken dat ik vooruitgang maak.

Sinds die 10 regendruppels is de zon weer stevig gaan schijnen wat me goed opwarmt en doet genieten. Ik voel wel al de hele dag een beetje rugpijn. Toen ik een jaar of 14 was, brak ik een beentje aan mijn wervel. Dat blijft een gevoelig punt. Misschien zal het weer dus toch gaan veranderen.

De ooievaars zijn hier alom tegenwoordig en vliegen af en aan naar hun nesten op de kerktorens of andere hoge gebouwen. Vogeltjes schieten rond me heen van tak tot tak. Hagedissen en grote reptielen duiken de berm in als ik hen nader. En uiteraard blijven de insectjes mij van alle kanten belagen. Facet-ogen groter dan hun lichaam maar toch vliegen ze pal tegen me aan.

Langzaam aan begint het weer terug wat grimmiger te worden. Aan de horizon komt een onweer opzetten. De grijze striemen in de wolken verraden dat het verderop al aan het regenen is. Dat betekent niet veel goeds. Ik heb nog een 7-tal kilometer te gaan naar het dorpje waar ik weer aansluiting vind met de camino en normaal ook wat albergues. Ik zet een race tegen de tijd in. Het is kijken wie zal winnen: de regenbui of ik. Ik spurt richting Fromista, voel me onoverwinnelijk en kom tegen iets na drieën aan bij een albergue. Droog. Onweer vs Pieter: 0-1!

Ik heb er net geen 94 km op zitten. Wat een prachtige dag. Ik heb genoten van iedere kilometer. Een hapje eten ware niet mis geweest maar dat halen we vanavond wel in. Ik duik de douche in en maak me klaar om extra lang uit te rusten. Zo vroeg nog en al een halve etappe extra gereden. Ik drink voor 1,50 euro een stevige pint op dit succes. Er mogen nog zo'n dagen volgen, ik kan de wereld aan!

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 93.94 km

Gemiddelde snelheid: 19.6 km/u

Maximum snelheid: 54.0 km/u

Gemiddelde temperatuur: 19°

Gefietste tijd: 4u48

Tijd tussen vertrek en aankomst: 7u24

Hoogtemeters: 448 m

Soundtrack of the day: Metallica "Of Wolf and Man" - Aangebracht door Schelle in zijn mail, past perfect bij de dag: back to the meaning of life

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1686264221468681

De route voor vandaag:

Agés - Burgos - Tardajos - Las Quintanillas - Villanueva de Argano - Villasandino - Arenillas de Riopisuerga - Lantadilla - Requena de Campos - Fromista

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647




  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.