Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Het kan niet iedere dag kermis zijn

De Reis...Posted by Pieter 24 Apr, 2018 17:59:41

De dag begint met een ontbijt. 2 gebakken eitjes en wat brood met een glas vers geperst fruitsap. Een goede start, zou ik denken. Nog steeds een lekker muziekje op de radio, machtige zender! Black Sabbath begeleidt mijn ontbijt. Een heel goede start, zou ik denken. Ik rond af, laad de fiets en start mijn rit. Geen doel vandaag, ik zie wel waar ik uit kom.

Al bij de eerste kleine helling is het duidelijk: dit wordt geen topdagje. Mijn benen zijn moe, ik heb geen energie en krijg met moeite de pedalen rond. Niet verwonderlijk na de afgelopen 2 topdagen. E kir azo en e kir anders, 't è wa da't è. Ik rijd rustig verder richting Léon, de volgende grote stad op mijn route. Het wordt klimmen en zwoegen. Zonder energie is dat niet evident maar we moeten er door! Ik volg de camino want heb geen zin om op de drukke toevoerwegen naar Léon te fietsen. Het pad is wat hobbelig en is bedekt met grote keien waardoor ik nog moeizamer vooruit kom dan tot nu toe al het geval was. Er blaast een ambetante tegenwind en het is niet mooi fietsen in de voorsteden, even doorbijten dus.

Na een paar bochten en toeren, draai ik een baantje in waar een tegenligger me teken doet dat ik de andere kant op moet. Ik heb geen zin om terug te keren, kijk even op de gps en besluit het bos in te rijden. Via de paadjes in dat bosje kom ik wel terug op de route. Dacht ik. Je voelt hem al komen: verkeer gedacht! Mijn gps staat aan de rand van een depressie met mijn eigenzinnig gedrag. Ik blijf het bos door krossen en zit al snel op een mountainbike circuit. De fiets hobbelt op en neer, van een echt pad geen sprake meer. Eerst vloek ik wat en vraag me af waarom ik hier aan begonnen ben maar al snel herinner ik me de spreuk die Inge me bezorgde: "the way is the goal". Ik stop, stap af en luister. Niets te horen behalve vogels die fluiten. Het is hier eigenlijk wel echt mooi! Ik rijd rustig verder en geniet van het alleen zijn, van het ruwe van mijn route. Het is eens iets anders. Ik verlies uiteraard pakken tijd maar het gaat hem er niet om om zo snel mogelijk in Lissabon te geraken, daar had ik het in een vorig verslag al eens over. Uiteindelijk geraak ik toch terug op de baan en zie ik in de verte wat pelgrims wandelen die ik een tijd geleden al voorbij reed. Veeeeel tijd verloren als de wandelaars je inhalen, maar wel genoten en weg gebleven van de drukke baan. Dat is het belangrijkste!

Ik rijd Léon binnen en stop bij de eerste apotheek die ik tegen kom. Mijn Cavilon spray is op en daar moet iets aan gedaan worden. De spray wordt iedere morgen, zonder uitzonderingen, netjes op mijn achterwerk gespoten zodat ik geen wrijf-wonden krijg van op het zadel. Ik kreeg van heel veel mensen de tip dat zeker te doen. En ze hebben gelijk! Ik heb gisteren wat minder spray kunnen aanbrengen omdat hij bijna op was en ik voel al dat ik een klein wondje zou krijgen. Eenmaal je een wond hebt die open blijft wrijven, is het heel lang wachten eer dat genezen is en is het met andere woorden een beetje om zeep. Niet getalmd dus en zalfie kopen! Ze hebben geen Cavilon spray maar wel een zalf die hetzelfde doet. Goed genoeg voor mij, als mijn poepeschete maar beschermd is!

In Léon neem ik de tijd om naar huis te bellen, fiets ik rustig door de stad en zet me even aan de kant om al dat moois te bewonderen. Ik bewonder het blijkbaar allemaal iets te veel waardoor ik weer een geel pijltje - de aanwijzing van de camino - heb gemist. Ik stel mijn gps in naar het volgende dorp maar daar is weer iets mis gelopen. Het ding is waarschijnlijk nog altijd kwaad omdat ik haar zo negeerde in dat bos, dat ze zonder blozen mijn fietsroute door een autoroute vervangt en me prompt de autostrade op stuurt. Ik zie gelukkig nog net op tijd dat er een bord staat met daarop een fiets in een rode cirkel. Ik meen mij van mijn rij-examens (meervoud, het was een brokkenparcours voor mij) te herinneren dat dat betekent dat hier geen fietsen mogen rijden. Ik controleer de gps, zie dat er geen fietsroute beschikbaar is en dat ze dus zomaar op auto is overgeschakeld. Ik verontschuldig me voor mijn rebels gedrag van deze voormiddag en besluit terug vriendjes te worden met mijn toestel. Ik fiets de stad uit en ga op zoek naar de route.

Het blijft zweten en zwoegen, ik heb honger en zweet me te pletter. Ik stop aan een klein restaurantje voor wat eten en rijd verder. Het is echt werken om de hellingen op te geraken. Er zitten stukken bij waar ik met moeite op kan fietsen. Achteraf zie ik in mijn statistieken dat ik stukken aan 10% klim en dat het tot 41° warm is. Heet eigenlijk. Het eten geeft me een klein beetje energie maar mijn benen blijven tegen pruttelen. Zware benen... Nu begrijp ik wat de wielrenners bedoelen als ze na een wedstrijd hijgend scanderen "de benen waren goed vandaag". Wel, de mijne zijn niet goed vandaag. Ik heb beloofd te luisteren naar mijn lichaam en laat mijn tempo zakken. Ik fiets rustiger dan ooit en besluit nu al niet veel verder dan 65 km te fietsen vandaag. Ik heb gisteren en eergisteren voldoende voorsprong genomen om dat te kunnen doen. Daarenboven is het morgen klimmen geblazen, wat extra rust zal me goed doen.

Onderweg passeer ik een stukje bos waar honderden kraaien hun nesten hebben gebouwd. Het is er een gekrijs van jewelste. Ze vliegen af en aan met takjes om hun bouwsels te verstevigen. Indrukwekkend om te zien. Ik moet denken aan een gedichtje dat mijn moeder ooit van buiten moest leren. Ik weet enkel het eerste zinnetje nog. "De kraaien krijsen kwaad is kwaad". Nostalgie onder een brandende zon, het moet kunnen.

Een paar meter verder valt mijn oog op een tekst die op de muur is geschilderd: Santiago 298 km. Een mijlpaal! Ik ben onder de 300 km gedoken naar mijn tussen-bestemming. Het einde van dit hoofdstuk is in zicht, het begin van het volgende komt er aan. Ik maak een foto van dit moment. Het kruispunt trekt op niets, op de baan razen auto's en vrachtwagens voorbij maar ik geniet toch van het gevoel dat ik vorderingen maak, ook al is het een zware dag.

Ik besluit in het volgende dorpje, als het mooi is, te stoppen. Neen, dat mag ik niet doen. Ik moet stoppen ook al is het niet zo mooi. Mezelf kennende rijd ik anders nog 20 dorpen verder en zit ik weer aan een volle fietsdag in plaats van een rustige. Opnieuw. Ik neem me voor aan het volgende dorp te stoppen. Punt. En dat doe ik dan ook. Ik rijd het dorp binnen, word verwelkomd door klepperende ooievaars en stel vast dat het zelfs een mooi dorp is. Twee keer prijs dus!

Ik drink nog een slok en zet me even aan de kant. Mijn drinkflessen, fietstassen, kleren en de fiets zelf zitten onder een fijn laagje stof. Het was een hete dag en ik reed grote stukken op de camino waardoor een wasje niet slecht zou zijn. Ik bel met Inge om te melden dat ik er de riem afleg voor vandaag. Ze is blij dat ik naar mijn lichaam luister en trakteert me op weer een mooie uitspraak: het is goed genoeg. Je moet niet altijd gaan voor perfectie, voor nog een duwtje meer, voor nog een extra kilometer op de teller.

Op de brug waar ik sta, zie ik een hagedis zitten. Hij duikt weg en komt terug met een joekel van een spin in zijn mond. Veel te groot om binnen te werken en mes en vork zijn niet aanwezig. Ik houd het diertje een tijdje in de gaten en zie hoe hij met heftige slagen van zijn kop de poten van de spin probeert af te breken. Uiteindelijk laat ik hem zijn werk doen en vertrouw erop dat hij daar een stevig avondmaal aan over houdt. De natuur is machtig!

Ik rijd de brug over en stop bij een albergue. Ik stap binnen in een oase van rust. Een binnenkoer en een tuin achteraan, slechts 5€ voor een bed en een super vriendelijke vrijwilliger die me ontvangt. Het is hier meer dan goed genoeg! Ik schrijf me in en krijg te horen dat ik de eerste Belg ben in 2 weken die zich hier inschrijft - de man werkt hier nu twee weken. Ik hoorde nog al mensen zeggen dat ze nog geen Belgen zijn tegen gekomen onderweg. Dat wordt hier nog zoeken om West-Vlamingen te pakken te krijgen...

Na mijn dagelijkse douche, pak ik mijn vuile kleren, mijn zakje waspoeder en ga aan de slag. De was doen met de hand is ook een vorm van sporten, heb ik geleerd. Ik was alles grondig uit, wring zo goed mogelijk de laatste druppels water uit de stof en hang mijn kleren te drogen in de zon. Morgen ruik ik weer fris, het zal eens deugd doen. Ik was bijna al mijn kleren en heb maar één onderbroek bij - zo veel mogelijk gewicht besparen. Ik heb drie speciale fiets-onderbroeken bij maar voor 's avonds en 's nachts dus één boxershort. Die was ik ook. Ik ben me nu nog aan het afvragen hoe ik dat straks ga oplossen als ik ga slapen...

Terwijl ik dit verhaal schrijf, haal ik voor de derde keer mijn koptelefoon boven en leg een muziekje op. Er is een groep jonge Duitsers toegekomen waarvan er eentje op zijn iPad naar vreselijk vervelende Duitse hiphop zit te luisteren. Hiphop is al niet mijn ding, laat staan Duitse. Even terug trekken in mijn eigen wereldje. De spieren komen tot rust, ik ben tevreden dat ik er toch 65 km heb op zitten en ben fier dat ik braaf naar mijn lichaam heb geluisterd. Nu nog een goeie nachtrust en ik ben klaar voor wat klimwerk morgen!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 65.52 km

Gemiddelde snelheid: 17.3 km/u

Maximum snelheid: 41.4 km/u

Gemiddelde temperatuur: 24° (met een maximum van 41°!!!)

Gefietste tijd: 3u47

Tijd tussen vertrek en aankomst: 7u10

Hoogtemeters: 463 m

Soundtrack of the day: Moonspell "Perverse... Almost Religious" - Ik moest aan het nummer denken omdat dat de openingstrack is van de cd "Irreligious", ik vertrok vandaag vanuit Reliegos, de link is duidelijk, denk ik.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Reliegos - Mansila de las Mulas - Léon - Valverde de la Virgen - Hospital de Oribo

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647




  • Comments(4)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Lieve 24 Apr, 2018 23:18:31

bedankt dat je ons meeneemt in dit mooie avontuur. Geniet van elk moment, ook al zijn het soms zware/lastige, de natuur is idd machtig! Slaapwel en ik kijk weer uit naar de volgende post!

Posted by Schelle 24 Apr, 2018 22:10:25

Je zie gie mè joen gat in de butt...ah nein, wacht, nie in de butter hé, je zie mè joen gat in de Cavilon gevollen!

Moaer allez, ik giengen joen da nummer van Moonspell opzenden voe naertoe te lusteren ols je Portugal binnenkomt, nu ist te laete hé, godver! Allez, lustert tons maer naer Opium of Alma Mater ols je binnenkomt hé. ost maer Moonspell is!

Allez, vooruit met de geit met Cavilon up z'n gat gespoten!!!

Posted by moeke 24 Apr, 2018 21:09:36

De inhoud van het gedichtje ben ik kwijt maar de sfeer er rond was speciaal , we moesten de stem na doen van een kraai , niemand durfde dit te doen , maar met mij hadden ze geen rekening gehouden , ik dus gelijk een echte kraai de kraaien krijsen ' kwaad is kwaad' met als resultaat een 8 op 10 en de ganse klas een 0 of een 5 , vandaar het speciale er aan, hmm ik niet durven !!!!

Posted by Goedele 24 Apr, 2018 18:58:39

Ben toch wel benieuwd naar dat gedichtje over die kraaien. Tante?
65 km is ook niet niks als het klimmen en dalen is!