Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Portugal binnen gereden!

De Reis...Posted by Pieter 30 Apr, 2018 19:21:43

De nacht was woelig. Verwarrende en drukke dromen houden me wakker en zorgen voor een ongemakkelijk gevoel. Ik slaap nog - of beter eindelijk weer - steenvast als de wekker af gaat. Ik probeer wakker te worden maar het is moeilijk. Meestal een voorbode van een niet al te evidente dag. Laat ons hopen dat dat toch nog in orde komt. Het ontbijt maakt al wat goed maar het weer buiten doet dat al snel weer teniet. Regen. Ze hadden zon voorspeld deze voormiddag maar dat was dus blijkbaar mis. Ik twijfel of ik mijn regenbroek zou aandoen, het is niet aan het gieten maar het is ook niet droog. Toch maar niet, ik zweet me te pletter in dat ding.

Regenjasje aan en de fiets uit de vergaderzaal, ik ben klaar om te vertrekken. Vandaag zou ik, als alles goed gaat, de grens met Portugal moeten over steken en zo officieel aan het laatste hoofdstuk van mijn fietsreis beginnen. Maar eerst nog een stukje Spanje doorkruisen. Dat is helaas niet zo aangenaam. De baan waar de camino langs loopt en ook mijn gps-route, is een drukke baan vol vrachtwagens. Ik hoopte dat hier de brug wordt gemaakt naar 1 mei maar blijkbaar is het een gewone werkdag waardoor de drukte op de baan een typische maandagmorgen drukte is. Het is alles behalve leuk fietsen met al die zware camions rond je oren. Ik moet er door, er zit niets anders op.

In Redondela heb ik het gehad, ik rijd van de drukke baan af, de stad in. Ik ril van de kou en ben het beu om constant het geraas van het drukke verkeer aan mijn hoofd te hebben. Na mijn moeilijke nacht kan ik dat nu best missen. Ik zoek mijn weg door de stad en kom, via de gps, op een klein baantje terecht dat paralel loopt met de grote gewestweg. Eindelijk wat rust! Ik fiets rustig verder maar zie dat mijn plezier van korte duur is. Een klein stukje verder moet ik alweer een bocht maken en die grote baan weer op draaien. Maar die weg ligt meters hoger dan waar ik nu rijd... Mijn vrees komt uit: klimmen. Ik duw met heel veel moeite de fiets op de helling, glijd net niet weg en werk me in het zweet om mij en de fiets boven te krijgen. Dit is niet te doen maar ik moet door. Wat blijkt achteraf: een helling van maar liefst 40%!! Het is voor één iets goed: ik heb het niet meer koud...

Tegen mijn zin fiets ik langs de drukke baan verder. Er is geen ontkomen aan, dus volg ik gedwee het razende verkeer. Ik stop bij de lokale bakker voor een tussendoortje. De croissants zijn hier dubbel zo groot als bij ons en heerlijk. Dat smaakt na al mijn inspanningen! Ondertussen nog eens zoeken op de gps of er alternatieven zijn. Ik vind weer een klein paralel-wegje waardoor ik een klein stukje door een bos fiets. Door de hevige regenval van gisteren is dat padje in een modderweg omgetoverd maar toch is het hier leuker fietsen. Heel even genieten.

Ik neem me voor te eten in Tui. Dat is de laatste stad voor ik Portugal binnen rijd. Het is al een tijd gestopt met regenen maar nu hangt een donkere wolk me op te wachten boven de stad. Als ik nu een beetje kan door rijden, dan kan ik die regenbui misschien uitzitten tijdens mijn lunch. Het lukt! Ik kom mooi op tijd aan in de historische stad en nestel me in een Italiaans restaurantje waar ik me een stevige pasta bestel. Er moet nog flink geklommen worden vandaag, wat extra koolhydraten zullen geen kwaad kunnen. Het smaakt voortreffelijk en terwijl ik zit te eten draait de wolk zijn douchekraan open. Perfecte timing! Nu wachten tot het over is en hopen dat ik de rest van de dag in de zon kan fietsen. De voorspellingen zien er goed uit.

Ik rijd nog even rond in Tui om wat van de cultuur op te snuiven en maak me dan klaar om de rivier over te steken. De Rio Minho vormt de grens tussen Spanje en Portugal. Er ligt een zware metalen brug over de waterloop waarlangs je de grens over kan. Ik maak nog een paar laatste foto's op Spaanse bodem. Klaar, daar gaan we: naar Portugal!

Een paar dagen geleden grapte mijn broer nog "een keer dat je in Portugal bent, zal het warm zijn, 't is daar altijd warm, je gaat de grens over en BAM, warm". Hij heeft gelijk! De hemel is open geklaard en het is werkelijk zalig warm geworden. Ik doe mijn jas af en geniet van het feit dat ik op Portugees grondgebied ben toegekomen.

Het grootste probleem is nu mijn route. Ik volg de Camino Portugues in tegengestelde richting. De gele pijlen die de camino markeren, staan dikwijls op palen geschilderd. Die zie ik dus niet staan, tenzij ik de hele weg over mijn schouder kijk maar daar komen brokken van. In google maps kan ik niet meer instellen dat ik met de fiets ben, in Portugal zijn geen fietsroutes beschikbaar. Het wordt dus zoeken. En die miserie begint meteen. Ik moet om de haverklap van mijn fiets af om het boekje dat ik van Luk mee kreeg te bekijken en te proberen na te gaan langs waar ik moet rijden. Zo lukt het niet, ik geraak niet vooruit. Het is een gesukkel van jewelste maar ik moet verder, met te blijven staan zal het ook niets worden. Uiteindelijk kom ik aan een rondpunt waar ik een wegwijzer zie naar Ponto de Lima. Dat herken ik en daar wil ik naartoe. Ik zal daar vandaag niet geraken maar het is alvast de goeie richting uit. En het is weg van de drukke baan want het is hier in Portugal meteen duidelijk dat het met het verkeer andere koek is dan in Spanje. Waar ze in Spanje en Frankrijk in een grote boog rond je rijden, komen ze hier al toeterend af gevlogen en rijden je net niet van de baan.

In het begin rijden nog redelijk wat vrachtwagens op mijn route. Er is een autostrade maar die is zo goed als leeg. Het nadeel aan tolwegen: van zodra er een route beschikbaar is die ongeveer even snel is maar waar je niet moet betalen, wordt die verkozen boven de dure tolweg. Bijkomend probleem is dat ze dan natuurlijk proberen in dezelfde tijd die afstand te overbruggen en met hun zware trekkers aan hoge snelheden door de bergen krossen. Ik rijd mooi aan de kant om ongelukken te vermijden.

Na een tijdje rijd ik op een kleinere baan en valt het verkeer goed mee. Ik ben al een hele tijd aan het klimmen en het ziet er naar uit dat ik dat nog een eindje zal moeten doen. De zon warmt me net genoeg op en het landschap is mooi. Opmerkelijk hoeveel verschil er is met Spanje. Ik ben een paar kilometer de grens over en al meteen zie je verschillen. De eerste kurk-eiken duiken op, de eucalyptusbossen zijn alom tegenwoordig.

Ik blijf dapper klimmen en voel dat ik al een hele tijd op de fiets zit. Toch is het nog niet zo laat... Aha, juist, een uur verschil in Portugal. Ze zitten op Engelse tijd, dat scheelt. Dat betekent dat ik een uur langer kan rijden of dat ik een uur langer honger zal hebben vanavond, 't is hoe je 't bekijkt. Ik ga voorlopig voor de eerste optie en neem me voor nog eens goed door te fietsen zodat ik snel in Porto geraak. Als ik de Duitsers van gisteren mag geloven, wordt het na Porto een stuk mooier en rustiger. Hoe sneller ik daar voorbij ben, hoe beter dus.

Af en toe mag ik wat dalen maar het blijft toch vooral klimmen. Ik stop voor een foto van een kerkje, draai me om en zie achter me een pikzwarte wolk de hemel verduisteren. Die ziet er niet zo sympathiek uit! Als hij mijn richting uit komt, dan wordt dat een nattige bedoening... Ik fiets verder, zie de zon achter dat zwarte beest verdwijnen en steek een tandje bij. Ik ben niet van plan me nu nog te laten nat regenen. De wolk haalt me in, ik stop in een bushokje om te schuilen. Van de andere kant komt een koppel aangerend die ook het bushokje opzoekt. Het zijn Fransen die van Lissabon naar Santiago wandelen. Ik vraag hen of er een albergue in de buurt is. Er zijn er twee, dat moet dus lukken. Ik weeg de opties af: ofwel rijd ik nog 20 km door naar Ponto de Lima, ofwel stop ik hier, in Rubiaes. De regenbui wordt hevig, houdt op en begint opnieuw. Misschien toch maar best stoppen, ik heb er 73 km op zitten, ruim voldoende voor vandaag en als ik nu nog door rijd, heb ik grote kans dat ik toch kletsnat toekom. Mijn schoenen zijn nu mooi droog, ik zou het graag zo houden. Beslist: ik stop. Ik rijd naar de albergue van de Fransen maar die is volzet. De andere heeft nog plaats. Net voor me stappen 2 wandelaars binnen. De dame spreekt enkel Portugees, de twee geen woord. Dat wordt moeilijk... Ik zelf kan met mijn basiskennis Spaans en het klein beetje ervaring van de reizen naar Lissabon wel wat van dat Portugees ontwarren en probeer te helpen zo goed en zo kwaad ik kan. Het lukt. We worden vanavond met de auto naar een restaurant gevoerd omdat de baan vanaf 17u te gevaarlijk wordt door het zware verkeer. We kunnen dus samen gaan eten, dan haalt mevrouw ons terug op. Klinkt goed!


De statistieken voor vandaag:

Afstand: 73.84 km

Gemiddelde snelheid: 16.3 km/u

Maximum snelheid: 52.6 km/u

Gemiddelde temperatuur: 16°

Gefietste tijd: 4u31

Tijd tussen vertrek en aankomst: 8u15

Hoogtemeters: 990 meter

Soundtrack of the day: Opeth "Deliverance" - De aanstekelijke riff op het einde van het nummer, waarvan iedere metal-gitarist zeker ooit dacht "verdomme, waarom ben ik daar nooit op gekomen" ramde door mijn hoofd vandaag.

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1694074447354325

De route voor vandaag:

Pontevedra - Redondela - Porrinno - Tui - Valença - Sao Pedro da Torre - Rubiaes

De details van de route zijn te volgen via strava op https://www.strava.com/athletes/28580647



  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.