Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon op het stalen ros

Ettelgem-Lissabon

Al van mijn 16e rijpt het idee om met de fiets op reis te trekken. Maar dan wel ergens naartoe, niet zomaar rondjes rijden. Mijn schoonbroer woont in Lissabon, ik woon in Ettelgem. Met de fiets op familiebezoek, dat moet kunnen, toch? De voorbereidingen, de trip, de mijmeringen, de avonturen, je kunt ze hier volgen.

Een volle dag rust

De Reis...Posted by Pieter 02 May, 2018 19:00:08

Ik plan het al lang maar het kwam er maar niet van: een volle dag rust. Geen fiets, enkel wat rond hangen en ontspannen. Het voelt raar maar doet tegelijk ook deugd om voor het eerst sinds mijn vertrek op 3 april een volle dag niet te fietsen. Tijd om wat te plannen, wat te herbronnen en wat administratie te regelen. Dit wordt waarschijnlijk het kortste verslag tot nu toe want veel gebeurt er natuurlijk niet tijdens zo'n rustdag. Voor fotograferen neem ik wel de tijd vandaag.

Gisterenavond zijn we nog even de lokale keuken gaan testen. Ana en haar vriend lieten me kennis maken met Francesinhas. Een typisch gerecht uit Porto. "Je mag het maar één keer per week eten, anders word je te dik", zeiden ze me. Ze hebben gelijk! Het is een bommetje maar o zo lekker. Het wordt omschreven als een sandwich maar het is veel meer dan dat. Niets voor mensen die diëten of vegetariër zijn: 2 boterhammen die volledig wegdeemsteren onder een hoop vlees, kaas en saus. En in de versie die ik at nog een ei. Om het af te maken. De saus is op basis van tomaten, bier en een aantal ingrediënten eigen aan het restaurant. De saus bepaalt de smaak. Om zeker te zijn dat je genoeg hebt, krijg je er een bord frieten bij. Ik heb 105 km gefietst, wat extra calorieën kunnen geen kwaad. Ik verslind het gerecht met veel smaak, het is heerlijk! Maar ik kan ze volgen, eet dit iedere dag en je mag meteen nieuwe kleren aanschaffen. En een hartspecialist opzoeken.

Om het plaatje helemaal compleet te maken, sluit ik de avond af met een eerste Pastel de Nata. Die overheerlijke gebakjes zijn mijn absolute favoriete dessert in Portugal. Het is mijn eerste tijdens mijn Portugese fietsrit maar ik heb een vermoeden dat het niet mijn laatste zal zijn.

Het stevige maal doet mijn ogen dicht vallen. Geen tijdsdruk, geen verplichtingen, ik kan uitslapen. En dat doe ik. Ik sta pas om 8u30 op en neem mijn tijd. Ik bekijk een aantal zaken online en bekijk de verdere route. Ik kan het vanaf nu wat rustiger aan doen maar wil nog een paar bezoeken inplannen waardoor ik toch van plan ben niet te traag te fietsen. Als ik een goeie 60 km per dag haal, dan kom ik er. Dat is perfect te doen. Ik moet geen enorme bergen meer over - er zal nog geklommen worden maar niet meer zoals in de Pyreneeën - en kan mijn tijd nemen. Er staat nog een bezoek aan een Portugese fotograaf op het programma en als het kan zou ik nog stoppen bij 2 West-Vlamingen die aan de Portugese kust wonen. Daarna gaat het naar Lissabon voor de grote reünie met mijn gezin, ik kijk daar geweldig naar uit!

Aangezien ik vlak bij de oceaan zit en het toch niet meer regent, neem ik mijn camera en ga op verkenning. De kust inspireert me altijd en dat is vandaag niet anders. Surfers, golven, rotsen, vuurtorens, stuk voor stuk modellen voor op de foto. Ik wandel toch weer stevig door maar voel dat het goed is eens niet op de fiets te zitten. Over de middag een lekkere soep en pasta en dan nog een kleine wandeling. Ik geniet van de rust.

Het is al heel lang geleden dat ik nog eens zelf een potje heb gekookt. Ik stelde voor om vanavond een lekker diner op tafel te zetten. Naar de winkel, inkopen doen en koken. Dat wordt fun! Het winkelen op zich is alweer nostalgie. De typische Portugese producten die me doen terugdenken aan de keren dat we hier waren. Ik moet me wat inhouden want moet alles kunnen dragen. Het is redelijk mislukt... Mijn zakje is tot de nok gevuld en ik moet een paar keer stoppen om wat te rusten. Ik ben een beetje overmoedig geweest, vrees ik, maar kom, er moet een maaltijd op tafel en het moet lekker en genoeg zijn.

Ik maak straks een pasta klaar met kip en groentjes. Niet echt typisch Vlaams maar als het maar smaakt, dat is wat telt. Het is sowieso altijd moeilijk om in een andere keuken te koken, dus houd ik het bewust eenvoudig maar smaakvol. Zeker omdat de twee kindjes er bij zijn en ik niet weet wat ze lusten. Als dessert een typische Portugese amandeltaart, niet zelf gemaakt maar ik zag hem liggen in de winkel en kon het niet laten.

Ik ben helemaal terug opgeladen om morgen aan de volgende etappe te beginnen. Op naar het zuiden, op naar Lissabon!

De statistieken voor vandaag:

Afstand: 0 km

Gemiddelde snelheid: 0 km/u

Maximum snelheid: 0 km/u

Gemiddelde temperatuur: Geen idee

Gefietste tijd: 0u

Tijd tussen vertrek en aankomst: 0u

Hoogtemeters: 0 meter

Soundtrack of the day: Tool "Sober" - Deze morgen met een streepje Tool aan het werk geweest, het mag de soundtrack of the day worden

Meer foto's: https://www.facebook.com/pg/PieterClicteurPhotography/photos/?tab=album&album_id=1701922839902819





  • Comments(1)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Schelle 02 May, 2018 20:49:05

Yupla, direct a Francesinha EN a pastel in joen k***en gedraeit, kwestie van de schaede in te alen hé, Schoere!

Allez, doe da nog goed hé toet ier! Ols je etwuk wild weten, zend mien maer a mailtje of an sms. Je wit me weunen, patron!